Naast mijn werkzaamheden voor VLAM, werk ik bij St Philadelphia zorg, Fabriek69 en ben ik datingcoach voor het programma “the Dateables” van BNNVARA. Ik ondersteun daar de mensen met een verstandelijke beperking bij hun zoektocht naar de liefde. In die hoedanigheid krijg ik vrij vaak de vraag:

Ik wil ook graag een relatie, hoe doe ik dat?

 

Aan de slag

Het lijkt mij een goed idee om eerst te vertellen wat je kunt doen. Zodat je misschien een relatie kunt krijgen. Juist! Daten! Daten betekent elkaar beter leren kennen. Zo kom je erachter of jullie bij elkaar passen of niet. Soms weet je na 1 afspraakje of jullie bij elkaar passen soms moet je er vaker voor afspreken. Soms lukt het dus wel en soms niet, dan stop je met daten en ga je op zoek naar iemand anders om mee te daten.

 

Iemand ontmoeten

Je kunt andere mensen ontmoeten op verschillende plekken. Online bijvoorbeeld op datingsites, of datingapps. Maar je kan natuurlijk ook mensen ontmoeten in een disco, kroeg, op je werk, misschien binnen de woonvorm waar je woont. Kortom je kan overal de liefde van je leven tegen het lijf lopen!

 

Datingsites

Maar je kan ook heel gericht op zoek gaan naar iemand op een datingsite. Er zijn heel veel verschillende soorten datingsites en apps. Ik hoor van veel mensen met een verstandelijke beperking terug dat er op de “gewone” datingsites en apps, soms mensen zitten die gekke dingen zeggen of doen. Bijvoorbeeld of ze langs kunnen komen om je te verwennen (seks met je willen hebben) of ze vragen een foto van je borsten of je penis. Veel mensen vinden dat niet fijn.

Daarom is een datingsite speciaal voor mensen met een verstandelijke beperking soms fijner. Er zijn veel verschillende datingsites, hier een paar goede en fijne sites:

Uniekdating (hier werken ze ook met persoonlijke datingcoaches)

Vrienden voor het leven  (fijne site, voor fijne prijs)

Abc date (je organisatie moet hier een contract mee hebben)

Downcontact (alleen voor mensen met downsydroom)

Zonder Stempel (voor de LHBTI-doelgroep)

 

Goed om te weten

Er zijn meer mannen opzoek naar een relatie dan vrouwen. Dus dat betekent dat je als man soms best wel geduld moet hebben voordat je een reactie krijgt of een goede match. Maar als vrouw kan je soms zoveel reacties krijgen dat het een beetje te veel kan zijn. Het is prettig als je hulp krijgt van familie, vrienden of begeleiding.

Oh ja en hier vind je nog een heel handig boekje dat je gratis kan gebruiken!

Heel veel succes ermee, zet hem op! En bedenk… geduld is een schone zaak 😉

 

Geschreven door Judith van Duivenboden-Kreijne (Fabriek69, St. Philadelphia Zorg en VLAM-magazine)

 

 

Houd rekening met je eigen seksuele grenzen

Kleine kans dat je nog niets over de Poolse erotische dramafilm 365 DNIhebt gehoord. De film verscheen begin juni op Netflix, en kreeg sindsdien zowel lovende als zorgwekkende recensies. Hoewel de film ruim twee maanden lang in de Netflix-top tien stond, werd er gedurende deze periode ook massaal een petitie ondertekend om 365 DNI van de streamingdienst af te laten halen. De film zou respectloos zijn tegenover slachtoffers van seksueel misbruik en kidnapping, en het stockholmsyndroom romantiseren. Maar is dat terecht? In hoeverre moet je een film serieus nemen, en in hoeverre is het je eigen verantwoordelijkheid om in te zien dat het scenario slechts fictie is? In andere woorden: kunnen we 365 DNI zonder schuldgevoel aanraden als filmtip of zouden we je juist moeten waarschuwen? VLAM vroeg het seksuologe Manuele Heymans.

 

365 DNI

Voor het geval dat je echt geen idee hebt waar we het over hebben: 365 DNIis gebaseerd op het gelijknamige boek van Blanka Lipińska. Topmanager Laura Biel (Anna Maria Sieklucka) wordt ontvoerd door maffiabaas Massimo Torricelli (Michele Morrone). Massimo houdt Laura gevangen in Sicilië en geeft haar 365 dagen om verliefd op hem te worden. De alarmbellen beginnen in de eerste paar minuten van de film al te rinkelen – let op spoiler alert – als Massimo het hoofd van een stewardess, zonder ook maar iets tegen haar te zeggen, naar beneden duwt om een pijpbeurt af te dwingen. Het is de eerste vrouwonvriendelijke scène, en zeker niet de laatste. Het dominante karakter van Massimo zie je ook terug in de seksscènes met Laura, die uiteindelijk als een blok valt voor haar ontvoerder. Dat hier sprake is van het stockholmsyndroom is niet te ontkennen. Het stockholmsyndroom treedt op als een gevangene gevoelens ontwikkelt voor de dader. Het is een psychologische reactie om met de situatie om te gaan. Denk aan Belle en het Beest. Allesbehalve romantisch dus.

 

Fictie en realiteit

Als je de film hebt gezien en het wel heel romantisch en opwindend vond, hoef je je absoluut niet te schamen. Je bent namelijk verre van de enige. En laten we eerlijk zijn, we kunnen slechtere fantasieën bedenken dan door een gespierde, rijke Italiaan die je de hele dag door orgasmes geeft ontvoerd worden. Seksuologe Manuela Heymans beaamt dat het heel normaal is om over dergelijke scenario’s te fantaseren en er opgewonden van te raken: “Er kan een groot verschil zitten tussen onze fantasie en ons werkelijke seksleven. Uit onderzoek weten we dat er vrouwen zijn die fantaseren over onderdanig zijn, gedomineerd worden, vastgebonden worden en soms zelfs over verkracht worden. Het is niet omdat ze hierover fantaseren dat ze ook willen dat dit werkelijk gebeurt. Soms is het net fijner dat een fantasie een fantasie blijft.”

 

Porno

Volgens Heymans is de meerderheid van de mensen dan ook prima in staat om te beseffen dat een film bedoeld is als entertainment en niet om na te doen. “We kunnen de lijn hier doortrekken naar het kijken van porno. Er zijn zoveel mensen die porno kijken, hoeveel van deze mensen hebben werkelijk een seksleven zoals je in porno ziet? Weinig! Ik heb er in mijn praktijk als seksuologe nog nauwelijks mee te maken gehad. Ik denk dat we als mens en maatschappij met een voldoende kritische blik naar zulke scènes moeten blijven kijken. Het is belangrijk om te weten dat wat je van seks in zo’n film ziet, niet noodzakelijk de norm is.” Dat betekent niet dat je de scènes IRL niet kan of mag nadoen. “De seksuele scènes in deze film, waarbij Laura wordt vastgebonden en onderdanig is in bed, kunnen zeker in werkelijkheid, mits er toestemming is van beide partijen. Maar daarmee is seks waarin de vrouw onderdanig is en alles doet wat de man wil niet de norm. Dat kan en mag niemand verwachten van je.”

 

Begeerd worden

De morele lijn tussen fantasie en realiteit is dus erg dun. Wat is het toch dat 365 DNI zo populair maakt? Volgens Heymans komt dit doordat vrouwen een gevoel van begeerd te worden een belangrijke factor vinden om seksueel opgewonden te geraken. Dit scenario zien we duidelijk terug in 365 DNI. “Massimo is al jaren op zoek naar Laura en doet er alles aan om haar een uniek en speciaal te gevoel te geven door middel van materiële cadeaus en romantische settings. Zo krijgt zij het gevoel begeerd te worden door hem. In mijn klinische praktijk merk ik zelf ook dat veel vrouwen het nodig hebben zich begeerd te voelen door hun partner en het gevoel te krijgen dat zij speciaal zijn. Ik denk dat de film voor (extra) opwinding en seksueel verlangen kan zorgen als je hem als koppel samen bekijkt. Maar individueel kan natuurlijk ook. Er zijn ook koppels die samen porno kijken als voorspel. Deze film kan dan ook als erotisch voorspel bekeken worden. Wel denk ik dat 365 DNI voor mensen met een seksueel of psychologisch trauma allesbehalve romantisch of opwindend is. Voor hen kunnen oude wonden terug naar boven komen. Kijkers moeten begrijpen dat ze hun seksualiteit elk op hun eigen manier kunnen en mogen beleven, en rekening moeten houden met hun eigen seksuele grenzen.”

 

Vervolg

365 DNI is in feite een roman die op je scherm wordt afgespeeld. Je kunt er dus volledig van genieten zoals jij dat wenst. Het is entertainment en geen documentaire, dat maakt de film misschien juist wel zo sexy. Voor wie die wel helemaal fan is is er goed nieuws, want er komt een vervolg! Wanneer is echter nog niet bekend.

 

Geschreven door Jamy Joy Sens (Freelance Journalist, www.jamyjoy.com)

3 sekstoys waar je eigenlijk niet zonder kan

Nogal een suggestieve titel, eigenlijk, want ik vind het prima dat je zonder seksspeeltjes kan. Wil jij geen sekstoys gebruiken om wat voor reden dan ook? Lekker niet doen dan! Het is jouw lichaam en als je geen zin hebt in toeters en bellen, dan is dat prima. Seksspeeltjes kunnen echter waanzinnig fijn zijn en ook echt wat toevoegen aan je seksleven. Of dat nu seks met jezelf of seks met een ander is. Dus ben je nieuwsgierig naar sextoys? Dan mogen deze onderstaande basics eigenlijk niet ontbreken.

 

Een goede dildo

Ik test al bijna 20 jaar seksspeeltjes, maar pas de laatste jaren ben ik een groot fan van dildo’s geworden. Ja, vibrators kunnen trillen, maar dildo’s hebben ook een aantal voordelen die je bij vibrators niet zo snel zult vinden. Zo is de materiaalkeuze voor dildo’s een stuk diverser, want wat te denken van glazen dildo’s of van metaal? Deze materialen zien er sexy en luxe uit en zijn zeer geschikt voor dildo’s (en buttplugs). Glazen en metalen sextoys gaan in principe je leven lang mee, je hebt maar weinig glijmiddel nodig tijdens het gebruik, metaal en glas zijn 100% bodysafe en niet poreus, je kunt ze gebruiken voor temperature play (dus warm of koud maken) én ze worden aangeboden in allerlei maten en bijzondere vormen. Ik zie alleen maar voordelen! Enne, ze zijn in tegenstelling tot vibrators altijd lekker stil!

Mijn favoriete dildo is de metalen Njoy Pure Wand, maar daar zal ik een keer een volledige column over schrijven! Een andere, betaalbare, dildo-favoriet is de Hamsa van Prism Erotic Glass. Deze glazen toy kan je aan twee kanten gebruiken. De ene kant heeft een wat grotere bol, die zeer geschikt is voor het stimuleren van de G-spot en de andere kant heeft een wat kleinere bol waarmee je de prostaat kunt stimuleren, al kun je daarin uiteraard ook afwisselen. Een speeltje dat dus ook nog eens te gebruiken is door alle genders!

 

Een goede vibrator

Het loont echt de moeite om te investeren in een goede vibrator. Maar ja, wat is een goede vibrator? Wat ik lekker vind, kan een ander een stuk minder lekker vinden! Toch zijn er wel een aantal dingen die een goede vibrator standaard hoort te hebben. Zo is een goede vibrator altijd van een veilig materiaal gemaakt en het meest voor de hand liggende materiaal is dan 100% siliconen. Speeltjes van TPE, TPR, PVC worden vaak wel aangeprezen als bodysafe, maar zijn dat eigenlijk niet. Deze toys zijn poreus en kun je dus nooit 100% schoonmaken, met alle onhygiënische gevolgen van dien.

Wat ik verder belangrijk vind aan een vibrator is de optie om de trillingen goed en met makkelijk te bedienen knopjes te kunnen regelen, dus van zacht naar hard of weer terug, zonder dat je eerst naar het hardste standje moet. Een vibrator moet daarnaast prettig in je hand liggen en de trillingen moeten diep zijn. Ik vergelijk trillingen altijd met het gezoem van een bij (niet goed) en het gebrom van een beer (wel goed).

Merken die ik qua vibrators enorm hoog heb zitten zijn Fun Factory en We-Vibe. Hun trillingen zijn altijd goed en de kwaliteit van hun toys is enorm!

Een vibrator die zowel beginners als gevorderden kan plezieren is de Fun Factory Tiger! Dit is een vibrator van een net-iets-groter-dan-gemiddeld-formaat, met ribbels voor de G-spot, zeer goede, diepe trillingen en natuurlijk gemaakt van 100%-veilig siliconen! Het leuke van het merk Fun Factory is overigens dat al hun toys gemaakt worden in Duitsland en niet zoals de meeste toys in China. Deze Tiger kun je overigens niet alleen gebruiken om de G-spot te stimuleren, maar hij trilt ook prima tegen de clitoris, perineum, tepels en de prostaat! Ook dit is dus een toy waar alle genders blij van kunnen worden!

 

Glijmiddel?

Glijmiddel is altijd een goed idee! Ik hoor het vaak: ‘Jaaaaa, maar ik heb helemaal geen glijmiddel nodig, ik ben al nat genoeg van mezelf.’ Alsof het een schande is om glijmiddel te gebruiken of dat je lichaam faalt als je het wel nodig hebt. Niet dus. Glijmiddel zal eigenlijk altijd in je leven wel een keertje van pas komen.

Na en tijdens de menopauze zul je vanzelf merken dat je minder en minder snel vochtig wordt dan toen je 20 was. Als je anale seks probeert zul je sowieso altijd glijmiddel nodig hebben, want de anus maakt, in tegenstelling tot de vagina, uit zichzelf geen vocht aan. Als je langere tijd achter elkaar vrijt, dan wordt het vanzelf wat stroever. Een vluggertje kan heel leuk zijn, maar vaak is de vagina daar nog helemaal niet op voorbereid. In al deze gevallen is glijmiddel echt essentieel. Zonder glijmiddel kun je namelijk de vulva, vagina of anus beschadigen en daar zit je helemaal niet op te wachten.

Mijn advies: zorg gewoon altijd voor een flesje glijmiddel op je nachtkastje. En zorg er dan ook voor dat je een veilig glijmiddel gebruikt! Een veilig glijmiddel voor tijdens het gebruik met sextoys is een glijmiddel op waterbasis en een veilig glijmiddel voor je lichaam is een glijmiddel zonder parabenen en glycerine.

Een merk dat ik altijd gebruik is Sliquid. Welk flesje je van hen ook bestelt, altijd goed en altijd veilig, voor wat je ook wil doen!

 

Geschreven door Luna (www.climaximaal.nl)

8 kijktips voor als je fan bent van 365 DNI

365 DNI is een van de meest bekeken films op Netflix (hierover binnenkort een recensie door Jamy Joy). Of dat nu komt door het script, of door de knappe hoofdrolspelers en hun heftige seksscènes laten we even in het midden. Hoe dan ook is er ondanks de kritiek op de film, vraag naar meer kijkplezier binnen dit genre. Het vervolg laat nog even op zich wachten, maar in de tussentijd hebben we 8 andere kijktips voor je!

 

Oscuro Deseo (2020)
We trappen af met de Netflix-serie Oscuro Deseo, dat ook wel de Mexicaanse ‘365 DNI’ wordt genoemd. Alma Solares (Maite Perroni), een professor in rechten, is al twintig jaar getrouwd met haar man Leonardo Solares (Jorge Poza), een rechter. Samen hebben ze een tienerdochter Zoe, maar hun huwelijk verloopt niet meer zoals ze zouden willen. Alma komt op seksueel vlak tekort en vermoedt dat Leonardo een affaire heeft. Als Alma de 23-jarige Dario Guerra (Alejandro Speitzer) leert kennen, denkt ze dat het bij een onenightstand blijft. Maar dan verschijnt Dario ineens in haar colleges. Oscuro Deseo, dat donker verlangen betekent, bestaat uit 18 afleveringen vol vurige seksscènes. Om het spannend te houden loopt er ook nog een seriemoordenaar rond. Bingen maar!

After (2019)
After wordt gezien als een erotisch getinte film voor jongvolwassenen, en is daarom wellicht minder heftig dan de andere uit deze lijst. Het verhaal gaat over de onschuldige eerstejaarsstudente Tessa (Josephine Langford). Tijdens haar studie valt ze voor badboy Hardin (Hero Fiennes Tiffin), die haar ontmaagdt en intens de liefde met haar bedrijft. Je kunt de film, die gebaseerd is op de boekenreeks van Anna Todd, zien op Netflix.

Below Her Mouth (2017)
Dit Canadese erotische drama staat momenteel helaas op geen een bekende streamingdienst, maar hopelijk komt daar snel verandering in. Het verhaal gaat over een lesbische vrouw die een liefdesrelatie aangaat met een vrouw die zich identificeert als hetero. De film staat bekend om z’n ultra-hete seksscènes, en is gemaakt voor vrouwen en door vrouwen.

 

Newness (2017)
Martin (Nicholas Hoult) en Gabriella (Laia Costa) hebben elkaar ontmoet via een datingapp. Ze proberen samen een relatie op te bouwen, maar als snel slaat de verveling toe en zien ze een open relatie als oplossing. Dit escaleert echter tot jaloezie-opwekkende spelletjes. Newness is te zien via Netflix.

 

Love (2015)
Love is een minder bekende film en dat komt wellicht door de donkere thema’s die erin voorkomen. Je moet er dus echt van houden. Het verhaal gaat over de Amerikaanse filmstudent Murphy die met zijn Franse vriendin Electra een uitstapje naar de Franse underground scene maakt. Ze gaan langs een seksclub, er is sprake van overspel en er zijn trio’s en een orgie. Maar wat de film echt bijzonder maakt is dat de acteurs in meerdere scenes echt geslachtsgemeenschap hebben, en er een erectie in beeld komt inclusief 3D-zaadlozing … Ja, recht in de camera. Toch is het meer komedie dan porno. We snappen dat je dat niet gelooft, je moet het zien. Dat kan via IMDb. Verwar de film niet met de serie ‘Love’ op Netflix, dat is iets totaal anders.

 

Addicted (2014)
Zoe (Sharon Leal) speelt een getrouwde moeder met twee kinderen, die verslaafd is aan seks. Ze probeert trouw te blijven aan haar man (Boris Kodjoe), maar zet alles op het spel wanneer ze een affaire begint met een kunstenaar. Addictedis te zien via Apple TV.

 

Nymphomaniac (Vol. I & II (2013)
Joe (Charlotte Gainsbourg) wordt op een koude winteravond gevonden door een man genaamd Seligman (Stellan Skarsgaard). Ze is in elkaar geslagen en achtergelaten in een donkere steeg. Hij neemt haar mee naar huis om haar wonden te verzorgen. Daar vertelt ze hem haar erotische levensverhaal en diepste geheimen. Beide delen zijn te zien via Apple T

 

Fifty Shades of Grey (2015)

Last but not least, de Fifty Shades-reeks. Deze konden we natuurlijk niet overslaan, aangezien de trilogie als pionier voor erotisch getinte films in reguliere bioscopen wordt beschouwd. Het eerste deel waarin de seksueel onervaren Anastasia Steele (Dakota Johnson) een relatie krijgt met de dominante zakenman Christian Grey (Jamie Dornan), is nu te zien op Videoland. Alle drie de delen zijn ook te zien via Pathé Thuis.

 

Geschreven door Jamy Joy Sens (Freelance Journalist, www.jamyjoy.com)

Een term voor biseksueel 2.0 ?

Over deze uitspraak zal ik misschien veel commentaar krijgen van de ‘open-minded’ queer community. So be it. Ik heb onderzoek gedaan in de community, en ben tot heel veel interessante inzichten gekomen die ik hier graag wil delen.

Als kind/tiener identificeerde ik mij als biseksueel en heb nooit echt uit de kast hoeven komen, want het was gewoon ‘normaal’ dat ik af en toe een vriendje of een vriendinnetje had. Ik denk dat ik een jaar of acht geleden de term panseksueel tegenkwam en dat voelde voor mij als thuiskomen. Ik had het gevoel meer inclusief te zijn, want mij maakt het niet uit wat voor geslacht of gender je hebt. I like you, for you.

Wat is dan nou het verschil tussen biseksueel of panseksueel? Hoe kijken andere queers hiernaar?

Wikipedia geeft aan dat je als biseksueel valt op “minstens twee geslachten of genders”. Biseksuelen geven vaak aan: “ik val op mannen én vrouwen”. Of: “ik val op een persoon, niet op het geslacht”. Dit zijn motivaties die ik in mijn tienerjaren ook veel heb gebruikt en mensen daarmee nogal eens heb geshockeerd. Dat is ook best heftig als je bent opgegroeid in een Drents dorpje (Klazienaveen) waar nog géén handjevol trotse homo’s of lesbiennes wonen.
“Ja, dat zijn echt leuke mensen!”. En ondertussen krijg je een heel zangkoor over je heen met woorden als “vieze homo, flikker, lesbo, pot” etc. Maar goed, dat is een ander verhaal. Daar heb ik nog veel meer A4-tjes voor nodig. Back to terms!

We weten dat bi vanuit het Latijn letterlijk twee betekent, dus hoe kan het dan twee of meer zijn? Veel biseksuelen voelen zich daardoor beperkt en hebben het idee minder inclusief te zijn naar de andere gendertypes zoals trans-mannen en -vrouwen, non-binaire personen (geen man of vrouw). Vanuit deze gedachte is de term ‘panseksueel’ ontstaan. Panseksualiteit is wanneer je je aangetrokken voelt tot alle genderidentiteiten en geslachten. Maar er zit in de kern minder verschil dan je misschien zou denken. Seksuele geaardheid en genderidentiteit zijn fluïde, het kan veranderen in de loop der jaren. Dit is niks om je schuldig over te voelen of je voor te schamen!

Ik heb een behoorlijk aantal geliefde volgers op Instagram en vele daarvan behoren tot de queer community. Op mijn story’s heb ik gevraagd naar hun identiteit, bi of pan, en wat in hun optiek het verschil of de gelijkenis is. Een enkeling ervaart biseksualiteit als hoe ik panseksualiteit omschrijf:

  • Het kan zijn dat iemand zich biseksueel uit en zich tot alle genders aangetrokken voelt, net zoals een panseksueel.
  • Maar er zijn ook biseksuelen die alleen op mannen en vrouwen vallen en niets moeten hebben van andere genders.

Er is dus, ooit, ergens, een vooroordeel over biseksualiteit ontstaan, dat je alléén maar op mannen en vrouwen zou kunnen vallen. Snap je het nog? Het lijkt ingewikkelder dan het is. Er was één toelichting waar ik een beetje van schrok. Deze persoon zei: “Ik heb het gevoel dat queers mij meer accepteren als ik aangeef panseksueel te zijn, dan wanneer ik zeg dat ik biseksueel ben”. Hoe kan het nou zijn dat er zo’n stigma heerst op biseksuelen?

Dit heeft waarschijnlijk te maken met verschillende referentiekaders en hoe wij geleerd hebben wat deze termen precies betekenen. In het algemeen is dat dus bi = twee en pan = alle. Realiteit is dat seksuele geaardheid heel erg fluïde is en persoonsverschillend kan zijn.

Ik begrijp niet hoe een open-minded en loving community als de lgbtqia+ elkaar zo kan veroordelen en zelfs pesten, online en in het echte leven, dat ze het gevoel hebben ‘er niet bij te horen’. Ik vind het maar vreemd en echt verdrietig. Iedereen heeft recht op z’n identiteit, dit kunnen en mogen wij niet voor een ander bepalen. Je zou zeggen dat dit vanzelfsprekend is, helaas is dat dus niet zo.

Een tip van mij: vraag om toelichting. Hoe zien zij het? Leg uit wat het voor jóú betekent. Zo voorkom je denk ik een hoop verwarring. Kom je er niet uit? Just let it be!Iedereen heeft de vrijheid om zich op z’n eigen manier te identificeren.

Ik wil hiermee de boodschap uitdragen dat we allemaal tot dezelfde QUEER-community behoren, ongeacht je seksuele voorkeur of je genderidentiteit. Dat is toch waar het allemaal om gaat? Laten we elkaar respecteren, en de identiteit die daarbij hoort!

Hieronder een beeld van een Instagram-account, dat misschien duidelijk maakt dat biseksualiteit uit heeeeeel veel voorkeuren kan bestaan, en dat panseksualiteit hier maar één onderdeel van is. Ik vind dat deze persoon het echt heel goed in kaart heeft gebracht. (Let op; deze is wel in het Engels.)

 

Geschreven door Sylvia Mercera (Freelance Beauty Professional)

Tragiek in de turnwereld

Eindelijk aandacht voor het misbruik en geweld in afhankelijkheidsrelaties binnen de turnwereld: dader (coach) fungeert als breekijzer, omdat de slachtoffers (atleten) nooit geloofd zijn!

VLAM heeft diep respect voor de oud-turnsters die nu uit de anonimiteit stappen en hun verhaal doen om hopelijk nu écht een verandering in de turncultuur teweeg te brengen.

Over wie hebben we het?

  • Gerrit Beltman, de coach die nu de ballen heeft om naar buiten te brengen dat er binnen de turnwereld fysieke en psychische mishandeling plaatsvindt, ook door hem. Vernedering, manipulatie, isolatie, blessureleed en eet– en gewichtsproblematiek, om het zogenaamde beste resultaat te krijgen.
  • De jonge atleten die rond hun zevende levensjaar startten met hun carrière, die volledig gebrainwasht werden en nu naar buiten komen met getuigenissen die jarenlang niet geloofd zijn!
  • Drie oud-turnsters, Marinka van Apeldoorn, Loes Linders en Stephanie Tijmes, die afgelopen maandagavond 27 juli hun verhaal deden bij de talkshow OP1, samen met sportjournalist Marco Knippen.
  • Marco publiceerde zaterdag 25 juli een artikel over het misbruik in de turnwereld, met tien getuigenissen van onder anderen WK- en EK-deelnemers en Nederlandse kampioenen van 18 t/m 41 jaar. Meerdere generaties dus.
    Op zondag 26 juli volgde het interview met coach Gerrit Beltman waarin hij bevestigt dat hij jarenlang ver over de schreef is gegaan en zijn excuses maakt. “Toen dacht ik dat het de enige manier was om een topsportresultaat te behalen … Dat ik iemand dat heb aangedaan, daar schaam ik me voor, daar schaam ik me echt voor.”
  • Oud-turnsters Joy Goedkoop en Stasja Köhler, die als reactie op dit interview bij Studio Sport ook hun verhaal doen. In 2013 bracht Stasja Köhler, één van de oud-turnsters die getraind is door Gerrit, een boek uit getiteld: De onvrije oefening. Daarin schrijft ze over jarenlange fysieke en mentale intimidatie als trainingsmethode. Ze vertelt bij Studio Sport dat men er zeven jaar geleden nog niet klaar voor was … (https://www.bol.com/nl/f/de-onvrije-oefening/9200000009985079/)

Wat zorgt er nu dan wél voor dat men er klaar voor is? Dat er onderzoek gedaan is door het Noord-Hollands Dagblad én dat coach Gerrit Beltman, nadat hij 35 jaar in het vak zit, ineens komt met zijn bekentenis en een excuses?

Waarschijnlijk is het antwoord o.a. de Netflix documentaire: Athlete A. De documentaire waarin verschillende (oud-)turnsters/overleefsters uit de Verenigde Staten aan het woord komen die seksueel misbruikt zijn door hun sportarts Nassar en daarbovenop misbruikt zijn door het systeem van de USA Gymnastics.

Overleefster Jennifer Sey zegt in deze docu: “Er waren overal seksuele roofdieren. Ook in mijn sportschool. De nationale teamcoach, Don Peters, was een bekend seksueel misbruiker. Ze waren overal in het land en we wisten wie ze waren. Maar meer in het algemeen was emotioneel en fysiek misbruik de norm en we waren allemaal zo terneergeslagen en zo gehoorzaam, dat we niks zeiden toen we wisten dat er seksueel misbruik aan de gang was. We waren gewoon … we voelden ons machteloos.

Als een turnster wél een melding deed, zoals Maggie Nicholas, werd deze verdoezeld door het systeem van USA Gymnastics en zelfs door de FBI. Het merk USA Gymnastics was belangrijker dan het welbevinden van de meiden en zelfs de wet. In de jaren 50, begin jaren 60 waren de turnsters volwassen vrouwen, totdat eind jaren 60 een 14-jarige Roemeense turnster de Olympische Spelen won. Vanaf dat moment was turnen meer in trek bij de jonge meiden. Een sport waar zij zich in een gevaarlijke omgeving bevonden, die leidde tot eetstoornissen, verlate volwassenheid en menstruatie.

Het regime van de Roemeense dictator Nicolae Ceausescu was mogelijk het meest repressieve regime in het Oostblok. Zijn regime en het systeem had het beste resultaat op de Olympische Spelen. De coaches (Károlyi) die de turnsters hebben gecoacht, maakten deel uit van dit systeem. Het systeem waarbinnen geen ruimte was voor blessures, waar ze moesten doortrainen met gebroken tenen, geblesseerde ruggen en ze tijdens behandelingen van de arts seksueel misbruikt werden. “Maggie Nicholas deed in juni 2015 aangifte tegen Nassar bij de USA Gymnastics. In de 15 maanden tot het eerste artikel van Nassar in the Indianpolis Star bleef hij vele meisjes behandelen en misbruiken. Meer dan 500 overlevers van Nassar deden aangifte, ook olympische atleten. Het Amerikaans ministerie van Justitie onderzoekt momenteel de USA Gymnastics, United States Olympic Committee(USOC) en de FBI voor hun optreden in antwoord op aantijgen van seksueel misbruik van atleten.”

De documentaire Athlete Alaat de fysieke, mentale mishandeling en nog meer het seksueel misbruik voelen. De woorden van de verschillende oud-turnsters die aan het woord zijn geweest komen overeen met de woorden die wij nu van oud-turnsters in Nederland horen.

Afhankelijk zijn van je coach en/of arts maakt kwetsbaar, want zij kunnen je maken of letterlijk én figuurlijk breken! Het streven naar perfectie en dat geweldige gevoel van kracht, in de lucht zweven en groeien, maakt het voor de jonge turnsters enorm ingewikkeld en de afhankelijkheid des te groter. Door de vele aantal uren/dagen samen trainen wordt de coach vaak gezien en ervaren als surrogaatouder. En ouders worden buiten beeld gehouden met de illusie dat de coaches goed voor hun kinderen zijn en zorgen. De kinderen worden totaal gebrainwasht en weten niet beter dan dat de mentale en fysieke mishandeling erbij hoort om naar de top te kunnen, zoals deelname aan de Olympische Spelen.

Opvallend is dat op 28 juli de turnsters van de Nederlandse ploeg zich niet herkennen in het beeld dat nu geschetst wordt: Waar vroeger ruimte was voor fysieke en mentale geselingen, behoort dit wat ons betreft tot het verleden. Bij ons huidige team heerst een gezond topsportklimaat.”

Na alle berichtgeving, interviews en uiteraard de documentaire Athlete Avragen wij van VLAM ons oprecht af, of deze reactie niet ook onder druk of loyaliteitbesef naar buiten wordt gebracht. Het onafhankelijk onderzoek dat op 29 juli door de Turnbond is aangekondigd zal hopelijk duidelijkheid geven. Zolang het onderzoek loopt zijn alle (bonds)trainers op non-actief gesteld door de bond.

 

Geschreven door Natascha Pankow (redactie VLAM)

 

 

 

 

 

 

Hoi, ik ben Luna

“Hoi, ik ben Luna van Climaximaal.nl!”, zo begin ik mijn vlogs altijd en ik dacht ‘laat ik mijn eerste column hier ook maar eens zo beginnen!’ Al had ik hier misschien beter kunnen schrijven Hoi, ik ben Luna, ik ben sextoy-tester en ik ga voor VLAM-magazine zowel online als offline schrijven over seksspeeltjes!

Sextoy-tester is niet echt een beroep dat je vaak tegenkomt, maar voor mij is dit al 20 jaar de normaalste zaak van de wereld. De eerste ongeveer 600 toys testte ik voor het inmiddels niet meer bestaande FOXY-magazine en sinds 2012 review ik voor mezelf op mijn eigen website: Climaximaal.nlen ook daar heb ik inmiddels al meer dan 600 toys getest.

In totaal zijn er dus zo’n 1200 seksspeeltjes die ik heb beoordeeld op vorm, functie, kleur, knopjes, materiaal en kwaliteit. En de vraag die ik na ‘Mag ik je helpen met testen?’ misschien wel het meest krijg over mijn beroep is: ‘Maar waar laat je al die seksspeeltjes in godsnaam?’

Dat arsenaal aan seksspeeltjes heb ik gelukkig niet allemaal bewaard, want dan zou ik een extra kamer bij m’n kantoor moeten bouwen. Zo’n 75 procent van alle toys die op de markt verschijnt is eigenlijk het bewaren niet waard. De meeste seksspeeltjes zijn van het kaliber ‘dertien in een dozijn’ of ‘mwaaaaaah’ en die gooi ik na een jaar of twee weg. De ‘gewoon goede’ toys bewaar ik voor zo af en toe of om ze te vergelijken met nieuw uitgebrachte toys. En de écht waanzinnig goede toys krijgen een permanent plekje op m’n nachtkastje. Ook toys in bijzondere vormen of kleuren bewaar ik, gewoon voor in mijn verzameling. En ook de megaslechte toys houd ik, ter educatie voor anderen of gewoon om zelf af en toe nog eens te lachen. Dus alles bij elkaar heb ik er nog zeker een stuk of 400 in huis. En die 400 toys passen prima in een IKEA Kallax met 5 x 5 vakken.

Om de twee weken zal ik hier op Vlammagazine.nl tips en advies geven over seksspeeltjes en alles wat daarbij komt kijken. Welke toys zijn goed (en waarom), welke zijn slecht (en waarom moet je die dus écht niet gebruiken)? Welke sextoys heb ik standaard op mijn nachtkastje liggen? Hoe kies je een speeltje dat bij je past? Wat zijn de trends?

Ik raak niet uitgepraat over het onderwerp seksspeeltjes en voor mij is het gebruik van een vibrator of dildo dan ook net zo normaal als het gebruik van een keukenmesje, een schaar of een balpen. Voor de duidelijkheid: die laatste drie gebruik ik zelf niet in bed, al zijn er vast wel wat geile BDSM- spelletjes mee te verzinnen.

Sextoys zijn voor mij dus gewoon producten die het seksleven een stuk makkelijker, aangenamer en leuker kunnen maken en het hele taboe op het gebruik van seksspeeltjes heb ik nooit begrepen. Ze zijn verdomde handig en prettig voor soloseks, maar ook superfijn om samen te gebruiken. Ik hoop dat ik jou als lezer door mijn reviews, door mijn enthousiasme en door mijn open manier van communiceren kan inspireren voor het gebruik van goede en vooral veilige seksspeeltjes.

Ik had deze column ook kunnen beginnen met: Hoi, ik ben Luna en ik ben sextoypositive.

 

Geschreven door Luna (www.climaximaal.nl)

#LetsTalkAboutYES

Tijd voor een nieuwe Verkrachtingswet

In Nederland zegt één op de acht vrouwen te zijn verkracht, en ruim twee procent van de mannen. De daders worden veelal niet bestraft. Omdat het slachtoffer geen aangifte doet, óf omdat de dader niet gepakt wordt, óf omdat de verkrachting niet als zodanig wordt erkend. Dat gebeurt vaak, omdat de Nederlandse Verkrachtingswet ouderwets is. Kun je geen blauwe plekken laten zien? Heeft niemand je hard “NEE!” horen schreeuwen? Dan ben je volgens de wet niet verkracht. Dat terwijl 70 procent van de slachtoffers ‘bevriest’ of gedrogeerd wordt en zich daardoor niet kan verzetten. Amnesty International vindt dat deze Verkrachtingswet moet veranderen. Verkrachtingsslachtoffers verdienen een betere bescherming. VLAM-magazine sprak hierover met Yara Boff-Tonella, de persvoorlichter van Amnesty International (Nederland).

 

Onderzoek

Yara vertelt dat I&O Research in opdracht van Amnesty International onderzoek heeft gedaan naar hoe de Nederlandse bevolking aankijkt tegen verkrachting en wetgeving hierover. Eén op de vijf vrouwen geeft aan ooit te hebben meegemaakt dat iemand haar lichaam ongewenst binnendrong. Bijna drie procent van de mannen geeft aan dit te hebben meegemaakt. Driekwart van de ondervraagden vindt dat seks zonder instemming (penetratie in de vorm van geslachtsgemeenschap of orale seks) óók verkrachting is, ook al is dwang of geweld niet aan te tonen. Bijvoorbeeld als het slachtoffer van angst ‘bevroor’ of onder invloed was.

 

Conceptwetsvoorstel van Grapperhaus

Bij de invoering van een nieuw delict voor ‘seks tegen de wil’ verandert Grapperhaus dus niet de huidige verkrachtingswetgeving, waarbij het slachtoffer moet kunnen aantonen dat er dwang en/of geweld is gebruikt. Maar hij breidt deze als het ware uit door dit nieuwe delict in te voeren. Hiervoor zou dan een maximumstraf van zes jaar gaan gelden, terwijl voor verkrachting maximaal twaalf jaar kan worden gegeven.
“Stel je bent slachtoffer geworden van seks zonder instemming, bijvoorbeeld als je ‘bevroor’tijdens de seks en je hebt dus geen instemming kunnen verlenen, dan wordt dat als minder erg gezien dan verkrachting. Amnesty geeft duidelijk aan dat dit een vreemde manier van denken is, want als er penetratie is geweest onder dwang of tijdens het ‘bevriezen’ waardoor het slachtoffer niks kon zeggen, is het hetzelfde en even erg”, aldus Yara.

 

Mensenrechten

Dit alles is volgens Amnesty International niet in lijn met internationale mensenrechtenverdragen die bepalen dat seks zonder instemming (onvrijwillige seks) als verkrachting moet worden erkend. Bovendien doet dit geen recht aan de slachtoffers, die hiermee het signaal krijgen dat wat zij hebben meegemaakt minder ernstig is dan verkrachting.

 

Ja=ja

Amnesty komt al jaren op voor de rechten van vrouwen en voert nu campagne om ervoor te zorgen dat in Nederland de norm is dat seks gebaseerd is op gelijkwaardigheid, vrijwilligheid en instemming. Verkrachting is een mensenrechtenschending. Met de publiekscampagne #LetsTalkAboutYES wil Amnesty, met name onder jongeren, de dialoog over seks en instemming op gang brengen. Daarnaast dringt Amnesty aan op een nieuwe Verkrachtingswet. Een wet die seks zonder wederzijdse instemming verkrachting noemt en strafbaar stelt. Dit alles is een politieke en wettelijke reden van de campagne. Een andere reden, en wel net zo belangrijke, is dat Amnesty ook een maatschappelijk gesprek op gang wil brengen. Dat mensen meer gaan praten over wat de ander wél wil, dus ja=ja in plaats van nee=nee.

 

Wat kun JIJ doen?

Nederland moet ervan doordrongen raken dat seks zonder toestemming (onvrijwillige seks) verkrachting is. Met een nieuwe wet op komst, is dit hét moment om in actie te komen, om samen met Amnesty International het verschil te maken. Dat kan online, als campagneactivist of door mee te doen aan één van de acties of onlinebijeenkomsten. Via deze actiepagina kun je al op een simpele manier bijvoorbeeld een digitale kaart sturen. VLAM-magazine zegt: “DOEN”!

 

Er volgen binnenkort nog artikelen met activisten en een slachtoffer over de campagne #LetsTalkAboutYes.

 

Geschreven door Yara Boff Tonella (Persvoorlichter Amnesty International) en Jeroen Hindriks (Hoofdredactie VLAM)

Black Lives Matter (2)

Waarom slachtoffers ook uitgesproken steun van niet-slachtoffers nodig hebben

Vaak vraag ik me af: wie ben ik nou eigenlijk om me zo uit te spreken. Over zaken als uitsluiting, discriminatie of (huiselijk) geweld. Waarom zouden mensen naar mij willen luisteren?

Het voelt niet op zijn plek, omdat ik juist wil dat we luisteren naar slachtoffers en ik mezelf daarin absoluut onbelangrijk vind. Toch laat ik voortdurend van mezelf horen. En daarbij knaagt wel een stemmetje … Want wie zit daar nu eigenlijk op me te wachten? Misschien heb je zelf ook dat soort vragen als je ziet wat er wordt gedeeld op social media en wil je je ook weleens uitspreken over wat je om je heen ziet gebeuren. Maar heb je daarbij ook bezwaren om dat openlijk te doen. Wie weet voel je daarbij wel dezelfde barrières als ik.

Sinds een paar weken heb ik afgerekend met dat gevoel. En voel ik de noodzaak en de volle overtuiging om door te gaan. Zonder dat ik me wil laten weerhouden. En dat alles heeft te maken met de ervaring die ik heb opgedaan met het organiseren van een vreedzaam protest tegen racisme en discriminatie. Een Black Lives Matter-demonstratie in Apeldoorn. Ik werd geconfronteerd met uitspraken die vrienden, oud-collega’s of anderen in mijn socialmedianetwerk deelden. Zij deelden de opmerkingen die zij soms zelfs dagelijks krijgen: “Waar kom je nou écht vandaan?”, “Waarom word ik er uitgepikt door de politie voor een extra controle?” en “Waarom kost het mijn kind meer moeite om een baan te vinden?”

Het raakte me, omdat ik de omvang en de impact van het probleem van racisme zo onderschat heb. Als witte dame kom ik het zelf niet zo vaak tegen in mijn leven dat ik er zelf getuige van ben én dat ik er onderdeel van ben. Ook omdat mensen er niet over praatten met mij. Maar het kwam ook binnen omdat ik me enorm aangesproken voelde. Ik voelde me aangesproken op basis van mijn kleur. En boy, wat voelt dat waanzinnig ongemakkelijk.

Ik kreeg als gevolg van zo’n gesprek letterlijk de vraag om mij wél uit te spreken. Mijn gevoel dat het niet aan mij is, omdat het mij niet overkomt en ik mij daarin op de achtergrond wil houden, werd weggenomen. “Omdat het óverkomt als jij wat zegt.” Dat liet ik mij geen twee keer zeggen. Dus ben ik mij uit gaan spreken. Mijn eerste blog over racisme geschreven, via social media gaan delen. En de Peaceful Protest Black Lives Matter in Apeldoorn mede georganiseerd. En het kwartje viel, en viel heel erg goed. Want ik wil slachtoffers van welke vorm van geweld dan ook, nooit het probleem zelf op laten lossen.

De oplossing van dit probleem ligt niet bij slachtoffers van racisme. Zij kunnen blijven roepen dat zij dit willen veranderen, maar als zij niet gehoord en serieus genomen worden, dan blijven ze alleen staan in hun machteloze positie. En ja, als je wel echt luistert, kan dat heel pijnlijk en ongemakkelijk voelen als jij wit bent. Omdat je niet de intentie hebt om je beter te voelen dan een ander. Maar een ander kan dat misschien wel zo ervaren. Alleen echt luisteren en daarna volle verantwoordelijkheid nemen voor je eigen handelen maakt dat een iemand die racisme meemaakt gehoord en gezien wordt. Er ontstaat ruimte voor verandering.

Ook voor huiselijk geweld en kindermishandeling geldt dat veel mensen zich er niet van bewust zijn hoe groot dit probleem in Nederland is. Omdat ik het zelf niet heb meegemaakt kan ik niet verwoorden hoe dit voor iemand is. Maar het staat voor mij onomstotelijk vast dat het een enorm probleem is. Als je slachtoffer bent van een vorm van uitsluiting, discriminatie of een vorm van geweld, dan mag je er niet alleen voor blijven staan. Als het je overkómt is het noodzakelijk dat er naar je geluisterd wordt, zodat we er in de samenleving van kunnen blijven leren. Dat er juist mensen zijn die je helpen en die je stem versterken. Omdat het enorm moedig is als jij je durft uit te spreken. Dat zij jou helpen om negatieve reacties te kunnen opvangen. In zo’n samenleving wil ik leven.

We gaan door met een hele diverse groep mensen in Apeldoorn om te kijken hoe de groepen die nu gediscrimineerd worden meer gehoord kunnen gaan worden en meer kunnen gaan meedoen. Maar vooral dat zij echt behandeld worden als gelijken.
Daarvoor moeten we in de ogen kijken van ons eigen ongemak en twijfels (want wie ben ik in dit geheel?). Het is echt niet makkelijk, maar als de wil er is, weet ik zeker dat we heel ver met elkaar kunnen komen!

(Wordt vervolgd)

 

Geschreven door Kirsten Regtop (#TEDxSpreker, blogger en trainer bij www.kirstenregtop.nl over o.a. huiselijk- en partnergeweld)

Na een paar slokken wijn begint ze te vertellen:
“Aagghh, seks met Simon is altijd goed en hoewel ik dacht ‘het kan niet veel beter worden dan dit’, heeft hij het toch kunnen overtreffen. De geur van deze man drijft me tot waanzin, zijn handen zijn dwingend, groot en sterk en zijn vingers … zijn vingers kennen ieder gevoelig plekje op mijn lichaam en tussen mijn benen….”