Gewoon Bloot

Ik kreeg dit weekend toch even een wegtrekker naar de jaren vijftig. De NPO heeft het programma “Gewoon Bloot” in de planning staan. Daarin krijgen kinderen blote volwassenen te zien, die ze alles mogen vragen over hun lichaam. Kees van der Staaij (SGP) en Thierry Baudet (FvD) vinden het respectievelijk “walgelijk” en “gadverdamme”. Ze willen dat het kabinet het tegenhoudt.

De makers van het programma hopen dat kinderen door het programma onder meer leren dat er niet één ideaalbeeld is van het menselijk lichaam, zodat ze een positiever zelfbeeld krijgen. Ze mogen de bloteriken dus letterlijk en figuurlijk het hemd van het lijf vragen. Ik heb inmiddels de Deense versie van ‘Bloot Gewoon’ bekeken en de eerste beelden van de Nederlandse versie. Het ziet er allemaal lief en informatief uit.

Gelovigen in het geweer

Inmiddels zijn ‘Gezin in Gevaar’ (een campagne van Stichting Civitas Christiana) en het van origine katholieke CitizenGo petities gestart. Zij willen niet alleen hun eigen kinderen, maar ook die van u en mij, zo lang mogelijk beschermen tegen de letterlijke en figuurlijke blootstelling aan de maatschappij.

Antigif voor Kardashians

Hoewel ik geen openbare saunabezoeker ben en al helemaal geen nudist of naturist, vind ik het tenenkrommend dat bovengenoemde conservatieve groeperingen naakt altijd naadloos verbinden aan seks. Voorts lijkt het me juist zeer gezond voor jonge mensen om te kijken naar hoe gewone, gemiddelde mensen van allerlei leeftijden, huidskleuren en seksuele voorkeuren eruit zien. Zij werden immers al vanaf hun hun geboorte gebombardeerd met Instagramperfecties en cosmetisch gefabriceerde lichamen als die van de Kardashians en aanverwanten.

De beschermende drempel

Kees van der Staaij heeft schriftelijke vragen gesteld over het programma, waarvan het NOS Jeugdjournaal gisteren een voorproefje liet zien. Hij vindt het “veel en veel te ver” gaan om kinderen op de basisschool te confronteren met “poedelnaakte wildvreemden”. Hij wil dat het kabinet aan de NPO vraagt om van uitzending af te zien. Verder pleit hij voor een ethische richtlijn die nieuwe kinderprogramma’s in dit genre moeten voorkomen. Volgens de SGP-voorman vinden kinderen het ongemakkelijk om naar blote mensen te kijken. “Die beschermende drempel die er van nature is, moet je niet slopen.” Hij noemt het programma volstrekt overbodig. Volgens hem zijn er andere manieren om leerlingen een realistische kijk op het menselijk lichaam te geven en moet dit in elk geval niet buiten het gezin worden besproken.

Ach help, zelfs transgenders …

De tekst van de petitie van CitizenGo luidt: ‘In dit programma moeten kleine kinderen naar naakte volwassenen – zelfs transgenders – kijken die schaamteloos vertellen over hun seksualiteit. De meest perverse details worden over kinderen heengestort. Zo wordt pedofilie in de week gelegd. Dit is absoluut verwerpelijk.’

In je geboortepakje

Jawel. Transgenders en pedofilie worden bijna in één adem genoemd. Door zo te reageren als ouders leer je kinderen juist dat hun onbedekte lichaam en hun gevoelens daarbij dingen zijn waar ze zich voor moeten schamen. “We zijn allen schepselen gods” zou wijlen m’n moeder zeggen. En die was van 1920. Kun je nagaan. Ik zie totaal geen verband tussen dit programma en zaken als grooming, pedofilie, sexortion en seksueel overschrijdend gedrag. Wie is er nou precies pervers? Kinderen worden mijns inziens juist weerbaarder door ze dit soort voorlichting te geven. Naakt is niet vies en school is meer dan Taal & Rekenen.

Penispiercing

Gerben Bakker, één van de vraagbaken in ‘Gewoon Bloot’, legt bij NPO Radio 1 uit dat hij er geen problemen mee heeft dat hij naakt voor een groep kinderen staat. Hij beschouwt het als een educatief programma. “Er worden toch wel hele directe vragen gesteld zoals: hoe komt het dat een piemel groter of kleiner is. Ikzelf heb tevens een piercing door mijn penis, dus daar kwamen natuurlijk ook de nodige vragen over.”

Wat heet smaak?

Thierry Baudet (u weet wel die politicus die een paar jaar terug een ‘smaakvolle’ naaktfoto de digitale wereld in slingerde) twittert: ‘Ja joh. Kinderen op tv lekker vragen laten stellen aan een naakte man met een penis-piercing. Gadverdamme. De publieke omroep schurkt hiermee aan tegen het promoten van pedofilie. Seksualisering van kinderen. Potloodventerij. Misdadig. Saneer de NPO!’ Tja Thierry: sommige mensen hebben een fetish voor militaire uniformen, anderen nemen een tattoo of een piercing. Mijn smaak is het allemaal niet, maar het toont de veelkleurigheid van mensen in een maatschappij waar kinderen goed op voorbereid moeten worden.

Blinde muur

Ik schreef reeds eerder over de vrijages van SGP en FvD. En ook bij deze reuring blijkt dit weer het geval. Zowel orthodox gelovigen als ultra rechts-aanhangers denken in termen van goed / fout, zwart / wit. Geen nuance, geen grijs en al helemaal geen kleur, geen plek voor twijfel of zelfinzichten: het ís of het is niet. Net zoals voetbalhooligans denken ze: ‘als je niet voor mijn kluppie bent, ben je tegen mijn kluppie’. Het gekke is: er zitten hele leuke mensen bij de SGP en FvD-stemmers, met wie je over veel zaken goed kunt praten. Maar als het aankomt op (voor hen) heikele thema’s zoals abortus, vaccinaties en relationele & seksuele diversiteit is het alsof je tegen een muur praat. Dan wentelen ze opeens al hun boosheid, frustratie en teleurstelling af op de ‘neoliberale maatschappij’.

#Doeslief

Ik ga nooit begrijpen dat mensen die onschuldig naakt en lieve seks in de media willen verbieden dezelfde personen zijn die zwijgen bij films en documentaires die doordesemd zijn van maffiageweld, verkrachtingen en moordpartijen.

‘Gewoon Bloot’ is een remake van het Deense format ‘Ultra smider tøjet’ en is geproduceerd door Warner Bros in coproductie met de NTR en ontwikkeld in samenwerking met Rutgers, Kenniscentrum Seksualiteit. Het programma, gepresenteerd door Edson da Graça,  bestaat uit 8 afleveringen van 15 minuten. Uitzendingen staan gepland vanaf 21 maart, om 19.20 op NPO Zapp.

Beeld: Adam & Eva, Sixtijnse Kapel, commons wikimedia

Van generatie op generatie

Toen ik in 1999 de vader van mijn kinderen die ik dan al 24 jaar kende en met wie ik al 17 jaar getrouwd was verliet, lieten mijn ouders en zusjes weten dat ze niets meer met mij te maken wilden hebben.

In het begin was er nog wel sporadisch contact, maar nadat ik trouwde met de man die ze absoluut (en terecht) niet mochten, brokkelde het contact steeds verder af totdat ze helemaal uit mijn leven verdwenen. Ze waarschuwden mij, maar ik geloofde ze niet.

Alle pogingen van mijn kant om het contact te herstellen liepen op niets uit. Alleen met de zus van mijn moeder, mijn lievelingstante, bleef ik contact houden.

Toen ik in 2010 vluchtte naar de vrouwenopvang was zij de enige die mij op kwam zoeken. Mijn ouders bleven zich zelfs dan tegen mij keren, tot mijn grote verdriet. Mijn tante daarentegen bleef er alles aan doen om mij te blijven zien en te steunen.

 

Puzzelstukjes

In 2013 werd ze ernstig ziek en omdat zij en mijn oom geen kinderen hebben, zorgde ik voor haar totdat ze in 2015 overleed. De tien weken dat ze in een hospice verbleef, was ik bijna dag en nacht bij haar. Ondanks dat ze ernstig ziek was, gaf het ons de tijd om veel te praten. Deze gesprekken gaven mij enorm veel inzicht waardoor ik de puzzelstukjes in elkaar kon leggen.

Zo vertelde ze mij dat ook zij en mijn moeder zijn opgegroeid in een onveilige thuissituatie. Mijn opa en oma maakten veel ruzie en met regelmaat liep oma weg van huis en gingen de kinderen haar overal zoeken. Op een dag waren ze hun moeder weer kwijt en vonden ze haar in de schuur. Ze konden haar nog net op tijd redden van een poging zichzelf op te hangen. Dit heeft een enorme impact gehad op de levens van mijn moeder en tante.

Ook mijn tante had tijdens haar huwelijk te maken met emotionele verwaarlozing en psychisch geweld. Al jaren had ik dat gevoel, maar ik wilde het eigenlijk liever niet geloven.

 

Geschiedenis

Toen ik de moedige beslissing nam uit mijn gewelddadige relatie te vluchten, waren mijn kinderen enorm opgelucht. De man die ruim 10 jaar hun stiefvader was had ook hen fysiek en psychisch mishandeld. Het duurde lang voordat ze geloofden dat ik echt, maar dan ook écht niet meer naar hem terug zou gaan.

Je zou dan toch verwachten dat ze door alles wat zij en hun moeder hadden meegemaakt een voorbeeld hadden van hoe het niet moest. Het tegendeel bleek waar.

Alle drie mijn kinderen kregen een relatie met een partner die ze net zo behandelde als hun stiefvader. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren en kon niets doen. Ik waarschuwde hen, maar ze hielden vol dat ik me aanstelde en dat er niets aan de hand was. Hoe kon dit? Ze waren destijds zo verschrikkelijk kwaad op mij omdat ik bij de man bleef die hen en mij zo slecht behandelde. Zo kwaad dat mijn oudste dochter mij ruim zes jaar niet meer wilde zien.

De geschiedenis herhaalde zich.

 

Steun!

Eigenlijk is dat ook logisch al klinkt dat vreemd. Ik wil daar mijn visie op geven.

Wanneer je als kind de overtuiging hebt dat je niet goed genoeg bent, dat het leven moeilijk is, dat mensen niet eerlijk zijn en zo zijn er nog meer kernovertuigingen, dan is het bijna vanzelfsprekend dat je een partner aantrekt die jou gaat bevestigen dat deze overtuigingen waar zijn. En zo hou je dit patroon in stand, totdat je in staat bent je overtuigingen om te buigen tot de kernovertuigingen die echt bij jou horen.

Het duurde een aantal jaren voordat ook mijn kinderen uit de cirkel van geweld durfden te stappen. Het verschil met mijn ouders was dat ik onvoorwaardelijke liefde had en ze nooit heb laten vallen.

Ze konden altijd bij mij terecht en ik heb zonder oordeel naar ze geluisterd.

Bij huiselijk geweld moet voorkómen worden dat geweld van de ene generatie op de volgende overgaat. Kinderen die slachtoffer of getuige zijn van huiselijk geweld lijden hieronder. Ze worden in hun volwassen leven vaak zelf pleger of slachtoffer. Om deze cirkel van geweld en deze zogenaamde intergenerationele overdracht te stoppen, is het belangrijk om ouders en kinderen na voorvallen met huiselijk geweld te ondersteunen.

(Cirkel van geweld)

 

Geschreven door Anita Wix, (ervaringsdeskundige)

Verschillende orgasmegoeroes beweren dat vrouwen door het gebruik van vibrators overgevoelig, of juist ongevoelig kunnen raken downunder. Vlam vroeg Luna van Climaximaal om verduidelijking, zij heeft immers al meer dan 1250 sextoys getest en schrijft ook voor Vlam.

 

Oosterse wijsheden

De bewering dat vibrators schadelijk kunnen zijn voor je clitoris komt volgens Luna uit de oosterse wijsheden. “Er is nog nooit een wetenschappelijk onderzoek geweest dat zegt dat je clitoris of je vulva permanente schade kan oplopen door het gebruik van vibrerende sextoys.” Volgens de seksspeeltjestester worden mensen met een clitoris door dergelijke orgasmegoeroes bang gemaakt om een vibrator te gebruiken. “Daar kan ik echt heel boos om worden. Er wordt beweerd dat je lichaam stuk gaat, terwijl ik juist denk dat je lichaam ervan opknapt.”

 

Lichaam en geest

In verschillende orgasmecursussen wordt er gesproken over bepaalde energieën die in het lichaam achterblijven, nadat je een orgasme hebt gekregen met behulp van een vibrator. Dit worden ook wel piekorgasmes genoemd. Hoewel Luna de oosterse wijsheden over seks ook zeker wel interessant vindt, is het volgens haar belangrijk om een middenweg met de westerse manier te vinden. “Als het op het zweverige aankomt, brengen vibrators geen verandering aan je lichaam, maar wel aan de ervaring die je met je geest hebt. Als je gewend bent om een orgasme te krijgen door iets dat trilt, buigzaam is of ribbeltjes heeft, dan voelt dat natuurlijk heel anders dan wanneer je weer eens seks hebt met iemand met een penis. Dat wil niet zeggen dat je clitoris of vagina niet meer functioneert. De ervaring is alleen anders. Voor mannen geldt precies hetzelfde, wanneer zij bijvoorbeeld regelmatig een pocket pussyof iets dergelijks gebruiken. Daar is niets mis mee, doe vooral lekker waar je zin in hebt en wat jij fijn vindt. Maar, het is denk ik belangrijk om de ervaring van seks mét een speeltje en zónder, los van elkaar te zien. Ernaar streven om hetzelfde gevoel te ervaren is onrealistisch. Het een is niet beter dan het andere, het is gewoon totaal verschillend.”

 

Schadelijke vibrators

Kunnen vibrators dan helemaal geen kwaad? “Er bestaan hele felle en harde vibrators waarvan je clitoris wel numbkan raken. Dat betekent dat je inderdaad dan minder of niets voelt, maar dat is tijdelijk. Dat duurt wellicht een paar uur of hoogstens een dag of twee. Je hoeft echt niet bang te zijn dat je clit dan kapot is. Net als een sneetje in je hand heelt je clitoris ook weer, dat is het mooie van het lichaam. Maar, er zijn wel vibrators die gewoon slecht gemaakt zijn. Sommige luchtdrukstimulatoren kunnen bijvoorbeeld echt wel te hard zuigen, waardoor je bloedingen kunt krijgen. Ook dit heelt wel weer, maar liever voorkomen dan genezen natuurlijk. Daarom is het altijd belangrijk dat je van tevoren goed checkt wat je koopt.”

 

Lichaamsveilig materiaal

Als je een ‘veilige’ vibrator wilt aanschaffen is het belangrijk om te letten op het materiaal waarvan de toy gemaakt is. Toys van 100% siliconen, metaal of glas zijn lichaamsveilig. Dit zijn namelijk niet poreuze materialen die je helemaal kunt schoonmaken. Seksspeeltjes die gemaakt zijn van plastic, rubber, jelly, TPR, TPE of een combinatie daarvan bevatten weekmakers die door je vaginawand kunnen worden opgenomen. Daarnaast zitten er minuscule gaatjes in het materiaal waarin bacteriën zich kunnen nestelen. Deze vaak goedkopere toys kunnen vervelende gevolgen hebben, zoals uitslag, jeuk en schimmelinfecties. Wil je meer weten over het gebruik van een bepaalde toy? Lees dan altijd even de recensies. Hiervoor hoef je niet ver te zoeken, want er is een grote kans dat Luna de toy die je op het oog hebt al heeft getest. Ze vertelt je er dan uitgebreid over op climaximaal.nl of hier op de site van Vlam.

 

Geschreven en interview door Jamy Joy Sens (Freelance Journalist, www.jamyjoy.com, en podcast Sex ‘O Clock)

Geïnterviewde Luna van o.a. de website www.climaximaal.nl

 

Mag je als man eigenlijk wel trots zijn op je pik. Is dat iets dat geaccepteerd is of ben je dan arrogant en macho. Wat zou er gebeuren als ik vol trots mijn eigen pik zou vieren?

 

Zijn prachtige lengte. Zijn zachte huid. De volle eikel en de ballen. Die er blij en gelukkig bij hangen, als ik vertel dat ik het fijn vind om ernaar te kijken. Ze aan te raken en er mijn dame over te horen vertellen. Dat mijn pik niet alleen prachtig is maar ook fantastisch, dat ik trots ben op mijn lul. Dat hij reageert op zowel mijn zicht als mijn hart. Dat hij groeit in verbinding. En krimpt als het niet klopt. Dat het een wonder is dat ik met hem uit al mijn zijn de liefde kan bedrijven. Dat mijn pik een centrum is van mijn kracht. En dat hij mij in staat stelt om op een diep niveau mij te verbinden met iemand van wie ik hou.

 

Wat als ik schrijf dat ik ongelofelijk veel van mijn pik hou. Wat zouden mensen dan zeggen. Zouden zij mij drie hoera’s geven in erkenning. Of zouden ze het stuitend vinden. Hun eigen weerstand en ongemak op mij projecteren. Mij veroordelen omdat ik mijzelf en alles aan mijn lijf omarm en vier.

 

Voor vrouwen is een prachtige weg ingeslagen. Niet langer is het vrouwelijk geslacht iets om over te zwijgen of bij weg te kijken. Het is iets prachtigs dat gevierd mag worden in al zijn diversiteit. Asymmetrie, grote binnenste lippen, een gesloten oester, een piepkleine clitoris of een hand vol heerlijk vlees. Alles mag gevierd worden. Instagram staat vol met prachtige tekeningen van deze schitterende diversiteit. En vrouwen vertellen elkaar en helpen elkaar alles te eren wat ze gegeven is.

 

Maar voor mannen is dat nog niet zo ver. Het mannelijk lid wordt zelden aangeduid als iets prachtigs. Zelden gevierd als iets waar je onbeschaamd trots op mag zijn. Een stijve pik die groot is, niet te schuin, niet te dun en niet te puntig … Een ideale stijve pik,  dat kan nog net. Maar afwijkingen van perfectie worden zelden bezongen. En een slappe pik als iets prachtigs? Je hoort het alleen soms van een echte geliefde, maar ik geloofde het dan al niet meer.

 

Ik denk dat het belangrijk is om ook de pik meer te gaan vieren. Als iets kostbaars, als een prachtig instrument van verbinding. Als iets intiems en waardevols. Als een te koesteren essentie van een man. Niet wegzetten als iets vies, iets geks, iets raars, of iets dat moet voldoen aan bepaalde richtlijnen. Niet als een wapen. Ik denk dat het heel belangrijk is om hier een verandering in te brengen. En ik breek daarvoor graag een lans. Dus daarom nog een keer voor mijn eigen pik: drie hoera’s. Hoera Hoera Hoera.

 

Oefening.

Voor hem: Schrijf eens wat liefs en moois over je pik. Een liefdesbrief aan jezelf.

En voor haar: Doe dit eens voor een geliefde. Zachte woorden waarin je je man en zijn pik eert.

Ik kan me nog zo goed de eerste keer herinneren dat ik naar een BDSM-feestje ging. Hoe ik achter in de auto zat met een vriendin. Onze partners zaten allebei voorin. Zij allebei dominant, wij allebei sub, oftewel onderdanig. Maar vooral waren we heel erg zenuwachtig en zaten we elkaar op die achterbank een beetje gek te maken.

Deze drie mensen waren op dat moment de enige kinksters die ik kende. We waren alle vier nog nooit op een BDSM-feestje geweest. Mijn vriendin en ik maakten ons zoveel zorgen. Wat zou er gaan gebeuren? Zouden al die andere BDSM’ers enge mensen zijn? Wij waren dan wel ‘normaal’, maar misschien waren wij de uitzondering. Zouden ze allemaal leren pakjes aan hebben? Wat als ze ons wilden slaan, of domineren? Dat zagen we helemaal niet zitten met iemand anders dan onze eigen partner.

 

Vooroordelen

Allemaal wilde beelden had ik in mijn hoofd. Strenge SM-meesters in leren pakken en ‘echte’ slaven en slavinnen in van die riemenbody’s, kruipend over de grond. Het geknal van zwepen. Strenge blikken over en weer, knielende mensen. Alle subs die naar alle dominanten moesten luisteren. In mijn hoofd was het net zo’n foute SM-pornofilm. In het echt bleek het, gelukkig, toch best anders te zijn.

De locatie had wel wat weg van een sportkantine, maar dan iets sfeervoller. Met een bar en allemaal bankjes. Alleen was er ook een speelvloer, met een groot andreaskruis en een takel. Mogelijkheden genoeg. Wat me het meest verbaasde, was hoe normaal de andere mensen daar waren. Allerlei verschillende types, die je ook gewoon in de supermarkt tegen zou kunnen komen. Het is misschien vreemd, maar ook BDSM’ers doen boodschappen. En hebben normale levens. We lopen niet allemaal hele dagen rond in onze latex catsuits. Nu kan ik dat allemaal bedenken, maar op dat moment had ik ook nog allerlei vooroordelen over mijn mede-kinksters.

In de BDSM-scene speelt consent een grote rol. Als je kinky dingen met iemand wilt gaan doen, is het tenslotte erg belangrijk dat die ander daar ook mee instemt, het ook wil. Dus hoewel het voor die eerste keer anders in mijn hoofd zat, is het nooit zo dat je op een BDSM-feestje belandt en dat je daar zomaar gedomineerd wordt door één of ander type dat daar toevallig ook rondloopt. Dat is niet hoe het werkt.

Maar wat gebeurt er dan wel op die feestjes? Nou, van alles eigenlijk. Het hangt er vanaf wat voor feestje het is. Want er zijn verschillende soorten kinky-feestjes. Zo zijn er bijvoorbeeld munches. Dat zijn bijeenkomsten in normale, vanilla-gelegenheden, zoals een café. Bij deze bijeenkomsten wordt er natuurlijk alleen maar gepraat. En komt iedereen in z’n normale dagelijkse kloffie en niet in z’n spannende lakstringetje. Dan zijn er ook nog de grote fetish-feesten, zoals Wasteland en Bitch. Deze feesten draaien vooral om de kinky outfits en de muziek. Maar er zijn ook wel darkroomsen play-areaste vinden waar wat meer kinky-actie is.

 

Spelen

Dan zijn er nog de speelfeestjes. Die zie ik eigenlijk als de ‘gewone’ BDSM-feestjes, waar de mogelijkheid is om een BDSM-spel te spelen. Mijn eerste feestje was ook een speelfeestje. Er zijn speelfeestjes met en zonder dresscode. Soms hebben ze nog een bepaald thema of een bepaalde doelgroep. Op deze feestjes vind ik het eigenlijk altijd heel relaxed. Er wordt veel gekletst. Wanneer je in de BDSM-scene zit, maak je al snel vrienden. En als je die vrienden dan weer tegenkomt op een volgend feestje, is het nu eenmaal leuk om bij te kletsen. Misschien niet zo spannend, maar wel gezellig.

Gezellig kletsen, een drankje aan de bar (al wordt er wel weinig alcohol gedronken), soms een beetje dansen. Maar natuurlijk kan er ook wel meer gebeuren. Het heet niet voor niets een speelfeestje, tenslotte. Dus op zo’n feestje kun je zelf ook een BDSM-spel spelen, of kijken hoe iemand anders dat doet. Meestal spelen mensen met de persoon met wie ze naar het feestje gekomen zijn, of met wie ze hebben afgesproken om te gaan spelen op dat feestje. Het kan ook wel voorkomen dat er op zo’n feestje spontaan wat ontstaat, maar dat is denk ik meer uitzondering dan regel.

Wanneer je op een BDSM-feestje speelt, is dat natuurlijk wel anders dan als je in de privacy van je eigen huis speelt. Je hebt meer mogelijkheden, want de meeste mensen hebben nu eenmaal geen andreaskruis of spankingbankje in hun huis, maar je hebt misschien ook een publiek. En dat kan best spannend zijn. De eerste keer dat ik op een BDSM-feestje ging spelen, vond ik dat in elk geval rete-spannend. Maar inmiddels vind ik het juist heel leuk om te doen.

Ik voel me op een BDSM-feestje meestal heerlijk op mijn plek. Ik voel me vrij en geaccepteerd. Op zo’n feestje maak ik me eigenlijk nooit zorgen over hoe ik eruitzie, of mijn make-up niet is uitgelopen en of mijn haar niet te wild zit omdat er misschien wel aan getrokken is. Het is voor mij een heerlijke plek, met allemaal like-mindedmensen, waar we allemaal onszelf kunnen zijn. Zonder schaamte.

 

Geschreven door TessTesst

“De verbinding tussen je penis en je emoties … en wat dit betekent voor je seksleven”

 

We gaan in deze rubriek tot in detail over de penis praten. Dat kondigde ik in mijn eerdere artikel al aan. In dit artikel focussen we op de verbinding tussen je penis en je emoties. Seks gaat van nature over gevoel: verlangen voelen, opwinding voelen, je eigen lichaam voelen, het lichaam van je partner voelen, verbinding met elkaar voelen en orgasmes voelen. Voor mannen is het vaak moeilijk om seks met hun hele lichaam te voelen. Vaak voelen ze alleen hun penis en het gebied daaromheen, maar beleven ze weinig gevoel in hun buik, borst, armen, benen, rug en hoofd. Ook hun eigen emoties voelen mannen vaak weinig. Hun seksuele beleving is vooral gericht op het orgasme. Veel mannen hebben moeite om het lichaam van de vrouw goed aan te voelen en verbinding met haar te maken tijdens de seks. En jij?

Als man is het belangrijk voor jou om te weten dat er een directe verbinding is tussen je penis en je emoties. Deze verbinding is verantwoordelijk voor de intensiteit van je seksuele beleving. Als je weet hoe deze verbinding werkt, kun je dit bewust inzetten om voor jou en je partner een vervullender seksleven te creëren. Daarom wil ik graag een klein beetje wetenschappelijke kennis met je delen.

 

Één penis, twee erecties

Jouw penis is verbonden met verschillende zenuwnetwerken in je lichaam. Sommige daarvan liggen in je onderlijf en sommige verbinden je penis met je brein. Deze zenuwnetwerken zijn verantwoordelijk voor je erecties. Als ze getriggerd worden, wordt je penis hard.

De zenuwnetwerken in je onderlijf reageren op aanraking. Stel je een situatie voor waar je met je vriendin in bed ligt. Jouw penis is nog niet stijf. Zij neemt hem in haar handen, streelt, masseert, likt en pijpt hem tot hij hard wordt. Dan heb je een erectie die vooral als reactie op aanraking is ontstaan. Dit wordt ook een ‘reflexogene’ erectie genoemd. ‘Reflexogeen’ betekent dat de oorsprong van de erectie een lichamelijk reflex is. In dit geval is het de activatie van zenuwen door aanraking.

De zenuwnetwerken die je penis en brein verbinden reageren op gedachten en gevoelens. Als je een hele fijne seksfantasie hebt en je penis hard wordt zonder dat je hem aanraakt, dan is je erectie door je gedachten en gevoelens ontstaan. De zenuwen tussen je penis en je brein kunnen echter door veel meer gevoelens geactiveerd worden dan alleen seksfantasieën. Ons brein kan allerlei ervaringen – zowel positief als negatief – vertalen naar seksuele opwinding: de trots over een belangrijk succes op je werk, de spanning van een goede discussie, de voldoening van een goede workout, maar ook de onbereikbaarheid van een vrouw, jaloezie op andere mannen, en gevoelens van frustratie en afwijzing kunnen leiden tot seksuele opwinding. De erecties die je door je gedachten en gevoelens krijgt worden ook ‘psychogene’ erecties genoemd. ‘Psychogeen’ betekent dat de oorsprong van de erectie in de psyche ligt.

 

De orgasmes zijn intens, lang en extatisch

 

Twee erecties, twee orgasmes

De meeste erecties die je beleeft zijn een mix van psychogene en reflexogene erecties. Hoe intens je de seks beleeft is afhankelijk van hoe sterk de verschillende netwerken geactiveerd zijn. Hoe meer je emotionele netwerk tijdens de seks door positieve gevoelens geactiveerd wordt, hoe intenser en vervullender de seks is. Je voelt de opwinding dan in je hele lichaam, je bent in verbinding met je eigen emoties en je zoekt actief de verbinding met je partner. Haar handen op jouw buik, borst, armen, benen, rug, en billen voelen dan heel intens en versterken jouw opwinding nog meer. Zoenen voelt verrukkelijk. De seks duurt lang. De orgasmes zijn intens, lang en extatisch. De vrouw kan de energie van deze orgasmes door haar eigen lichaam voelen kloppen. Na het orgasme ontstaat en moment van intense intimiteit. Hoe meer je op deze manier sekst, hoe meer liefde, vertrouwen en verbinding je creëert tussen jou en je vriendin.

De meeste mannen leren echter van jongs af aan om vooral vanuit hun reflexieve netwerk te seksen. Porno speelt hierbij een belangrijke rol (daarover lees je in een later artikel nog meer). Tijdens de seks voel je vooral je penis, maar niet je hele lichaam. Je bent minder of niet verbonden met je vriendin. Je hebt minder zin om te zoenen. De seks is kort. De orgasmes zijn kort en van lage intensiteit. Na het orgasme blijft vaak een gevoel van leegte of ontevredenheid over. Sommige mannen kunnen zelfs een emotionele down beleven of ze vallen binnen enkele minuten in slaap. Voor de vrouw is het teleurstellend en ze kan zich leeggetrokken voelen door deze ervaring. Als reactie hierop kan haar libido in de loop van tijd verdwijnen. Veel vrouwen accepteren dit uit liefde voor hun partner.

 

En nu?

Hoe komt het dat mannen leren om vanuit hun reflexieve netwerk seksen? Hoe komt het dat ze hiermee genoegen nemen en jarenlang ermee doorgaan? Hoe kun je als man je emotionele netwerk activeren en tot een veel intensere en vervullendere beleving van seks komen? Dit bespreken we de volgende keer. Ik kijk ernaar uit om je weer te zien!

 

Geschreven en interview door Dr. Mirjam Hachem (Sex Therapist, Online Therapy for Couples, Men, and Women & Author)

Mijn ouders scheidden toen ik drie was. Ze bleven in liefdevolle verbinding met elkaar, en alle verjaardagen en feestdagen vierden wij als gezin. Maar ze kregen eigen huizen en eigen levens. Mijn vader een vriendin en enkele minnaressen. Mijn moeder een vriendin en een vriend die ze zag als wij bij mijn vader waren. Mijn vader zagen wij 5 van de 14 dagen en als kunstenaar had hij de luxe veel vrij te kunnen nemen en tijd met ons door te brengen. Zijn vrouwen liet hij dan vaak buiten de deur. De vriendin van mijn moeder, en haar dochter, zagen we wel vaker. Mijn moeder liet mij weten dat ze niet lesbisch was, maar erg van deze vrouw hield. En daar liet ik het maar bij. Naast de wat minder positieve herinneringen over de actieve feministische beweging waar zij in zaten, zijn het positieve herinneringen. Het liet mij zien dat liefde in vele vormen mag bestaan. Al voelde het niet alsof dat voor mij ook een echte optie was.

 

De norm is nog steeds heteroseksueel en monogaam. En voor mijzelf als kleine man voelde dat als de enige optie waarmee ik gelukkig zou kunnen worden. Dat gaf een zekere rust … een hoop vragen die ik daarmee beantwoord had. Maar het gaf ook een hoop onrust. Want wat als ik op mannen zou vallen. Wat als ik niet gelukkig kon worden met één iemand. Wat zou dat dan betekenen. Hoe zou dat mijn leven beïnvloeden. In alle scenario’s die ik daarbij kon bedenken was ik ongelukkiger dan wanneer ik ‘gewoon’ op een vrouwen zou vallen. Het is iets waar veel mannen tegenaan lopen denk ik. Wát áls. En dan vooral: wat als ik op mannen val.

 

Voor mij was het gevolg dat ik er in mijn hoofd druk mee bezig ging. En dan vooral met er niet aan proberen te denken. Maar zoals dat gaat als je niet wil denken aan een roze olifant, dan is dat precies waar je aandacht naartoe gaat. Dan is dat waar je vervolgens nog harder aan moet gaan werken om er niet aan te denken. Het heeft jaren geduurd voor ik daarmee in rust ben gekomen. En pas toen kon ik gaan voelen of ik op mannen viel. Of ik lichamelijk zou willen zijn met mannen. Of ik misschien wel biseksueel was. Of misschien wel een homo. De onrust hierover heeft mij lang weggehouden bij het echt voelen van mijn eigen seksualiteit. En het heeft mij daarmee jaren tegengehouden om mijn seksualiteit en al de complexe zaken en gevoelens daaromheen echt te bevragen.

 

Het vervolg lees je volgende week!

Een dame laten voelen dat alles welkom is kan een ingang zijn tot heerlijke, verdiepende seks. Maar meiden leren van jongs af aan dat volle overgave misschien niet helemaal gepast is. Daarbij leren ze dat ze vooral veel aan de ander moeten denken. Dat het verlangen van de man daarbij ook nog in veel gevallen leidend moet zijn. En dat zij zich dus beter wat meer gedienstig dan vragend kunnen opstellen. Maar mijn ding –­ en ik denk van veel mannen –­ is dat ik vrouwen het meest opwindend vind als ze helemaal zichzelf durven te zijn. Alles van zichzelf durven te laten zien, te onderzoeken en te bevragen. Hun harde kant tonen, geen rekening houden met mij en hun bereidheid om wat nieuws te proberen waar zij zelf zin in hebben. Dat is waar ik van ‘aan’ ga. Maar zo veel openheid gaat niet vanzelf. En als ik erom vraag dan wordt het eerder een last dan een lust. Maar wat wel kan, is de schoonheid uitdagen. Mogelijkheden geven om dingen te voelen die ze eerder niet durfden. Het liefst op een manier dat zij daarin de leiding hebben.

 

Pijn doen is daar een prachtige vorm in. Niet de dame pijn doen. Maar open staan voor het ondergaan van pijn die de dame mij aandoet. Mijn dame heb ik daar wat mee geholpen. En dat beviel heel goed. Ik vroeg haar mij met haar platte hand in het gezicht te slaan om in zichzelf te voelen wat er dan gebeurt. Ik moet eerlijk zijn: het duurde nog een aantal weken voor ze zichzelf toestond dit ook echt aan te gaan. Maar dat moment kwam.

De boys waren bij vrienden logeren en wij hadden de nacht samen. Op bed zittend vertelde ze ietwat verlegen dat ze het wel wilde proberen. Ik kuste haar en ging netjes op mijn knieën op het bed voor haar zitten. Zij ook op haar knieën om de juiste afstand te bepalen vanwaaruit ze mij een tik kon geven. Pets. Een tikje. “Ach schatje, dat voel ik toch niet”, lachte ik wat vrolijk. Haar wangen waren ondertussen roze geworden van het idee dat ze dit echt ging doen. “Oké, oké, dit wil je echt hè? Je gaat niet boos worden als het pijn doet hè, beloofd!” Ik beloofde het en sloot mijn ogen.

 

WAMM, haar hand landde vol op mijn linkerwang. Een ram adrenaline schoot mijn voorhoofd in. Ik opende mijn ogen en ze moest lachen om het enthousiasme dat ze in mijn gezicht zag. “Nog een keer, schatje. Neem je tijd. Ik zeg het wel als het te veel gaat worden.” En zo werd ik die avond met wisselende kracht door mijn dame lieftallig afgeranseld. Soms maakte de klap het gevoel los. Soms de spanning of een klap ging komen, de pijn en angst liet ik door mijn lijf glijden en omarmde ik in een diepe opwinding. Met gloeiende wangen en nadat ik twee keer per ongeluk op mijn oog was geslagen, opende ik mijn ogen om haar te zien. Haar energie was veranderd in die van een leeuwin. Wilde ogen en wild haar, terwijl ze zich klaarmaakte voor een laatste klap. Vol op mijn wang. Ik deinsde achteruit. Ietwat trillend bedankte ik haar. En vroeg of ze even extra lief wilden doen. Ze lachte er wat verlegen om, nestelde zich tegen het hoofdeind en nodigde mij uit mijn hoofd tegen haar borst te leggen terwijl ze mij zachtjes zou gaan aaien.

Het was een heerlijke nieuwe deur naar een prachtig nog opener verhouden.

Een goede nachtrust, we willen het allemaal. Het is niet alleen lekker maar ook gezond en goed voor je humeur. Net als een goed seksleven. Maar wat nou als je te moe bent om seks te hebben. Kun je dan beter voor een goede nachtrust kiezen, of de voordelen van een goede vrijpartij? Het is een dilemma dat zich in menig slaapkamer afspeelt. Vlam vroeg slaapcoach Mark Schadenberg om raad.

 

Het probleem

“Op dit moment kampt zo’n 1 op 3 mensen met slaapproblemen en slapen we gemiddeld 6 uur en 10 minuten. Dat is te weinig”, vertelt Mark. “Stress speelt een grote rol in het niet kunnen slapen, en slaaptekort gaat weer ten koste van je plezier in leven, maar ook van je libido. Onvoldoende slaap zorgt er namelijk voor dat cortisol (stresshormoon) de hoeveelheid testosteron vermindert. Je seks drive daalt hierdoor enorm, en bij mannen kan het zelfs leiden tot erectieproblemen.”

 

Vicieuze cirkel

Slaap en seks hebben dus meer met elkaar gemeen dan de slaapkamer. Sterker nog, de twee behoeftes hebben grote invloed op elkaar. “Een gebrek aan slaap kan leiden tot seksuele problemen en een gebrek aan seks kan leiden tot slaapproblemen”, legt Mark uit. “Met andere woorden, een goede nachtrust kan zorgen voor een grotere interesse in seks, terwijl orgastische seks kan resulteren in een betere nachtrust.” Het lijkt een vicieuze cirkel, maar de grote vraag is natuurlijk, hoe kom je eruit?

 

Van slaap of seks, naar slaap én seks!

 

 

Leren slapen

Volgens de slaapcoach moet je eerst leren slapen als je betere en lekkerdere seks wil. “Je hebt geen controle over je slaap. Jezelf dwingen om sneller in slaap te vallen zal dan ook niet werken. Maak van slaap je prioriteit en pak overdag een powernap. Door overdag 20 minuten te nappen met daglicht krijg je meer energie, en meer zin om de avond actief door te brengen. Bouw vervolgens (samen) een avondroutine op, zodat je allebei de avond kunt afbouwen, en eindig met tijd voor elkaar. Op Instagram geef ik een voorbeeld van mijn eigen avondroutine.”

 

Plan seks in

Een seks date in jullie agenda plannen voelt wellicht wat geforceerd en onromantisch, maar dat is volgens Mark nergens voor nodig. “Als je je liefde mee uit eten neemt plan je dat toch ook in? Dus dit mag ook gepland worden. In deze tijd waarin je agenda overloopt is plannen juist een succesmomentje.” Het advies daarbij is wel om te kijken naar een moment dat voor jullie beiden schikt. Want wat nou als jullie niet tegelijkertijd naar bed gaan of kunnen, moet je dan echt heel je ritme aanpassen? “Nee, mocht de een avondmens zijn en de ander een ochtendmens, plan dan de seks in wanneer de ochtendmens naar bed gaat. Zo heeft de avondmens erna ook nog even tijd voor zichzelf. Andersom werkt het namelijk minder goed. Wanneer een avondmens vroeg in de ochtend wordt wakker gemaakt, is de kans klein dat hij of zij zin heeft, en groot dat dit uitloopt op ruzie.”

 

Slaap en seks
Naast leren slapen en tijd voor seks vrijmaken zijn er volgens slaapcoach Mark Schadenberg nog een aantal andere belangrijke factoren om rekening mee te houden. “Veel stellen verlangen naar een actiever seksleven, maar spreken dit niet naar elkaar uit. Maak het bespreekbaar! Door allebei jullie behoeftes uit te spreken en samen een betere slaaproutine te ontwikkelen, komt de seks drive vanzelf weer omhoog. Vervolgens is het aan jullie om er dan ook wat mee te doen. Zorg voor een stressvrij moment. Dat betekent een perfecte slaapkamer waar je de telefoon, laptop, en tv mooi even buiten houdt. Ga in plaats daarvan lekker met elkaar knuffelen. Door te knuffelen, en seks met elkaar te hebben komt het liefdeshormoon oxytocine vrij, en dit zorgt er weer voor dat je erna makkelijker en fijner in slaap valt.” Dat maakt het cirkeltje toch weer rond, maar dan op een positieve manier.

 

Meer weten over slaap?

Het boek ‘Van slaapwandeling naar droomleven van slaapcoach Mark Schadenberg, leert je slapen als een roos en schudt je daarna wakker om je droomleven te gaan leiden.

 

Geschreven en interview door Jamy Joy Sens (Freelance Journalist, www.jamyjoy.com, en podcast Sex ‘O Clock)

 

Het opheffen van de lockdown is niet het wondermedicijn om kindermishandeling te stoppen.

In talkshows en in de krant worden alarmsignalen afgegeven: grote zorgen om kinderen in deze tweede lockdown. Zij zijn veel vaker slachtoffer van huiselijk geweld en voelen zich vaker suïcidaal. Hulpvragen bij de Kindertelefoon nemen toe. Veilig Thuis meldt dat het aantal acute meldingen enorm toeneemt. Leids onderzoek toonde daarbovenop een paar weken terug aan: 40.000 kinderen zijn slachtoffer geworden van kindermishandeling tijdens de eerste lockdown. De roep om de lockdown te beëindigen lijkt het medicijn te zijn om kindermishandeling te stoppen. Maar dat is helemaal niet zo.

Steunfiguren

Heel veel van de kinderen vragen nu om hulp via de kanalen die voor hen beschikbaar zijn. Normaliter hebben deze kinderen ook strategieën om over hun situatie te delen. En plekken waar ze dat doen. Ze praten erover met vriendjes, laten zien aan hun sportinstructeur dat ze niet lekker in hun vel zitten, of komen op adem in de klas, even weg van huis.

Wat kinderen in dit soort situaties nodig hebben zijn steunfiguren. En die zijn er nu niet zo makkelijke voorhanden. Het is dan ook enorm schrijnend om te zien dat de lijdensdruk voor deze kinderen zo toeneemt. Aan de andere kant kun je je afvragen: Is dit voldoende voor de kinderen die zich niet veilig voelen thuis?

Geheim geweld

Over meer dan de helft van de kinderen waren namelijk al zorgen voor de eerste lockdown. Deze kinderen geven dus al vaker signalen af dat het niet goed met hen gaat. Zijn deze signalen wel opgepikt door de toehoorders? Een luisterend oor is enorm waardevol, maar is dit genoeg? Als je vervolgens weer teruggaat naar een vader of moeder die je nooit aandacht geeft of die jou afkeurt om wie je bent?

In vergelijkbare periode in 2017 waren zo’n 17.000 kinderen slachtoffer van kindermishandeling. Het is vaak geheim geweld dat verborgen moet blijven, maar er zijn toch veel situaties die ook daarvoor wel opgemerkt werden door de onderwijzers of kinderopvangmedewerkers die aan dit onderzoek van de Universiteit Leiden meewerkten.

Stoppen

Nu komen de hulpvragen van deze kinderen via onder andere de Kindertelefoon naar buiten. Maar als de lockdown voorbij is, verdwijnen deze kinderen waarschijnlijk weer in de anonimiteit. Hun ervaring weer met zich meenemend. Als hun signalen niet worden opgepikt door hun omgeving en zij niemand hebben die daarbij steunt, dan heeft de opheffing voor hen nog veel schadelijkere gevolgen.

Ja, het is nodig de lockdown te beëindigen om kindermishandeling te voorkomen en te verminderen. Maar dit is niet voldoende voor álle kinderen.

Als de scholen weer opengaan blijft het nodig om alert te blijven op signalen, adequaat in actie te komen bij zorgen. Vooral ook steun te blijven bieden als je je zorgen maakt aan kind én ouders. Alleen dan kunnen we kindermishandeling écht stoppen.

Geschreven door Kirsten Regtop (#TEDxSpreker, blogger en trainer bij www.kirstenregtop.com over o.a. huiselijk- en partnergeweld). Lees deze en meer blogs ook op haar site