Vanaf de millenniumwissel kennen we het begrip ‘pilmoeheid’. De dan vruchtbare vrouwen zijn dochters van de pilslikkende generatie: ze zien er de nadelen van in (o.a. wel bescherming tegen zwangerschap, maar niet tegen soa’s) en er wordt steeds meer bekend over de werkingen op zowel de psyche als het fysiek van vrouwen. Er zijn nog steeds vrouwen die dankzij het kleine dagelijkse pilletje hun leven terug hebben, maar het aantal ‘pilbezwaren’ en ‘pilbezwaarden’ neemt toe. En deze keer niet door pastoors, dominees of andere betweters.

Een ander mens
De Amerikaanse hoogleraar evolutionaire psychologie, Sarah E Hill, publiceerde een boek met de veelzeggende titel ‘How the Pill Changes Everything: Your Brain on Birth Control’. De anticonceptiepil was een belangrijk onderdeel van de seksuele revolutie. Vrouwen kregen controle over hun vruchtbaarheid en konden mede daardoor in groten getale studeren en de arbeidsmarkt betreden. Maar de pil heeft ook allerlei bijwerkingen, zoals alle hormoongerelateerde farmaca. Zo beïnvloedt het onder meer je eetpatroon, stressniveau, emoties, seksuele voorkeuren, humeur en zelfs je partnerkeuze. Vrouwen die aan de pil zijn, zijn dus een andere versie van zichzelf. Alleen is daar nog altijd maar weinig over bekend.

Echtscheiding
In haar boek doet Sarah Hill uit de doeken wat we weten en vooral nog niet weten over de effecten van hormonale anticonceptie op vrouwenhersenen. Ook vanuit haar eigen ervaringen. Ze was zelf gestopt met de pil en voelde zich na een paar maanden ‘anders’. Toen ze later op congressen vernam over o.a. de verbanden tussen pilgebruik en echtscheidingen en dat vrouwen aan de pil minder stressrespons hebben, besloot ze verder te researchen.

Cycli
Van nature zijn in de eerste helft van de maandcyclus, vóór de ovulatie dus, de concentraties oestrogeen hoog en progesteron laag. In de tweede helft van de cyclus is dat precies andersom. Maar met de pil verandert dat: kunstmatig progesteron blijft hoog in verhouding tot oestrogeen en dat zorgt dat het lichaam zich niet gaat voorbereiden op bevruchting: geen eisprong en geen zwangerschap. Door het hormonen slikken zit een vrouw zodoende voortdurend ‘in de tweede helft van de cyclus’ en juist dat heeft invloed op haar libido, de aantrekkingskracht naar anderen en die van de slikster zelf.

Partnerkeuze
De pil verandert een vrouw dus. Of dat gunstig of ongunstig is, is een waarde-oordeel. Dat moet de vrouw in kwestie zelf bepalen. Reeds in 2014 bleek uit langlopend onderzoek van Florida State University (waarover is gepubliceerd in Proceedings of the National Academy of Sciences) dat een deel van de vrouwen die stopten met de pil tijdens hun huwelijk ineens minder tevreden waren. Opvallend genoeg was dit alleen het geval wanneer de man in kwestie een niet zo aantrekkelijk gezicht had. Vrouwen met een knappe man werden juist tevredener als ze geen pil meer namen.

Testobom en/of lieverd
Dit komt overeen met de de natuurlijke cyclus. Vrouwen vallen in hun vruchtbare dagen meer op macho-achtige, krachtige mannen (type minnaar), terwijl ze in hun onvruchtbare dagen meer voelen voor zachtaardiger mannen (type gezinsvader).

Seks en stress
Voorts hebben veel vrouwen aan de pil een kleiner libido en reageren ze anders op stress. Toch adviseert prof. Hill niet zomaar te kappen met slikken. “Ik wil vrouwen bewust maken van de psychologische effecten, zodat ze hun eigen ervaringen beter begrijpen en samen met hun arts kunnen kijken of een andere pil, of een alternatieve manier van anticonceptie, wellicht beter voor hen is.”

Luie mannen
Dat ook mannen zijn veranderd door de anticonceptiepil legt de auteur als volgt uit in De Volkskrant. “Partnerkeuze is belangrijk in de evolutie om te zorgen voor gezond nageslacht. Voor vrouwen is een zwangerschap nogal een investering, dus gaan ze op zoek naar de mannen met de beste genen. We weten van mannen dat ze, onbewust, gemotiveerd worden door vrouwen om succesvol te zijn in het zakenleven of de politiek. Doordat vrouwen nu hun vruchtbaarheid kunnen regelen, kunnen ze ook seks hebben met mannen die niet de beste genen hebben. Ze zijn minder kieskeurig. In mijn boek schrijf ik dat mannen dus weleens minder gemotiveerd kunnen zijn om iets te bereiken, omdat ze niet meer hoeven te presteren om seks te krijgen. Als je als man nog steeds seks kunt krijgen terwijl je bij je moeder in de kelder woont en de hele dag zit te gamen, waarom zou je dan ooit nog wat anders doen?”

Surplus
Het is belangrijk om hier ook de grote voordelen van ‘de pil’ te noemen. Een hele groep vrouwen zou zonder dat dagelijkse kleine tabletje een behoorlijk vervelender leven hebben. Het is soms even zoeken naar de juiste soort en merk, maar voor vrouwen die last hebben van zware stemmingswisselingen tijdens de cyclus of zelfs gediagnosticeerd zijn met PMS, is pil slikken vaak een uitkomst. Datzelfde geldt voor degenen die door de natuur ‘belast’ zijn met zware en/of langdurige maandelijkse bloedingen. Bij een hormoonspiraal (Mirena, Kyleena) hebben veel vrouwen zelfs helemaal geen menstruatie meer.

Hij begrijpt het vaak niet
Maar wat bij de ene vrouw werkt, werkt niet automatisch bij de andere vrouw ook en vice versa. Het is ook de reden dat mannen vaak vinden dat vrouwen tegenstrijdig reageren of uitroepen ‘maar vorige week zei je nog wat anders’. Het belangrijkste geslachtshormoon bij mannen betreft testosteron. Dat maakt dat zij de schommelingen bij hun vriendinnen en echtgenotes soms niet helemaal (willen) snappen. Grofweg kun je zeggen dat je met slechts één dominant hormoon in je lijf stabieler, standvastiger en resultaatgericht bent. Maar aan de andere kant ook: minder flexibel, minder creatief en minder procesgericht. Een grap van de natuur is dan ook dat mannen en vrouwen, naarmate ze ouder worden, steeds meer op elkaar gaan lijken. Maar daarover een andere keer meer.

Eigen ervaring
Wel of niet aan de pil is dus een groot verschil. Maar alleen de vrouw zelf, kan de (minieme) veranderingen echt waarnemen en de beslissing nemen wat voor haar het fijnste werkt.

Je hebt van mij nog tegoed de TED-talk van Sarah Hill.

Annedieke.nl

Boodschap aan tweede Kamerleden tijdens de technische briefing van 30 september 2020 inzake de nieuwe wet seksuele misdrijven van minister Ferd Grapperhaus.

Ik ben Prof.dr. Ellen T.M. Laan en ik ben als hoogleraar Biopsychosociale Determinanten van seksuele gezondheid verbonden aan de Universiteit van Amsterdam, en werkzaam in het Amsterdam UMC als hoofd van de afdeling Seksuologie en Psychosomatische Gynaecologie, wetenschappelijk onderzoeker, docent en behandelaar van mensen met complexe seksuele problemen, vaak als gevolg van seksueel misbruik. Ik wil in deze technische briefing duidelijk maken dat het vanuit het perspectief van het slachtoffer onredelijk en zelfs schadelijk is om onderscheid te maken tussen ongewenst seksueel binnendringen van het lichaam met geweld of dreiging met geweld, en ongewenst seksueel binnendringen van het lichaam waarbij het slachtoffer zich niet heeft verdedigd en geweld derhalve niet nodig was. Daarna zal ik pleiten voor een serieuze agenda van preventie van seksueel geweld.

 

Volgens de meest recente cijfers van Rutgers heeft 53% van de Nederlandse vrouwen en 19% van de Nederlandse mannen wel eens seksueel grensoverschrijdend gedrag meegemaakt.[1] Voor 22% van die vrouwen en voor 6% van de mannen ging het om seksueel geweld, gedefinieerd als gedwongen worden tot seksuele handelingen en/of ervaringen met manuele seks en vormen van penetratie. Veel van dat geweld vindt plaats in lange durende relaties.[2] De werkelijke cijfers zijn waarschijnlijk nog hoger. Van de vrouwelijke verkrachtingsslachtoffers onderkent zo’n 60% niet dat wat ze is overkomen feitelijk verkrachting is.[3] Dat heeft te maken met het stereotype beeld van verkrachting als een delict gepleegd door een gewapende onbekende dader op een verlaten plek in het donker waarbij het slachtoffer zich met alle macht tegen de dader verzet.

 

Verkrachting die plaatsvindt in partnerrelaties of in een uitgaanscontext vallen vaak onder het traditionele script van seks waarbij de man zijn seksuele verlangens najaagt en het aan de vrouw is om voldoende duidelijk aan te geven dat zij niet wil. En als zij dat niet doet is er geen sprake van verkrachting. Niets doen is echter normaal slachtoffergedrag, ook bij mannelijke slachtoffers. Uit recent onderzoek is gebleken dat 70% van de slachtoffers van verkrachting niets doet, zich niet verdedigt, en als het ware verlamd raakt van angst.[4] Deze ‘bevriesreactie’ staat bekend als tonische immobiliteiten is een evolutionair nuttig verdedigingsmechanisme in noodsituaties waarbij vluchten of vechten niet meer mogelijk is.[5] Alsof je brein voor je beslist: liever verkracht dan dood. Het gaat hier om een onvrijwillige biologische reactie, het onbeweeglijke konijntje voor uw koplampen doet het ook.

 

Nog minder bekend is dat hoge angst in verkrachtingssituaties bij veel slachtoffers leidt tot ongewenste lichamelijke reacties: erecties bij mannen, het vochtig worden van de vagina bij vrouwen,en soms zelfs (reflex-)orgasmes. Dat zo’n lichamelijke respons van de geslachtsdelen kan optreden tijdens verkrachting is bekend bij zorgverleners en wordt ondersteund door wetenschappelijke literatuur,[6],[7] maar hoe dat precies werkt weten we nog niet.[8],[9] Deze lichamelijke reacties worden vaak, maar volledig ten onrechte, gezien als bewijs van instemming. Maar verkrachting waarbij het slachtoffer bevriest of zo’n onwillekeurige lichamelijke respons vertoont lijkt nog ernstiger gevolgen te hebben dan verkrachting door een onbekende dader waarbij geweld is gebruikt. Dat komt omdat slachtoffers zélf niet begrijpen waarom ze niets hebben gedaan, en al helemaal niet snappen dat hun lichaam bij deze afschuwelijke ervaring ook een genitale respons heeft vertoond. Zij vergaan van schaamte, verwarring en zelfverwijt. Er is je iets onuitsprekelijk afschuwelijks overkomen waarbij je lichaam je ook nog eens in de steek liet en je niets deed om je te verzetten. Niet de pleger is fout, maar jijzelf. Ik heb in mijn praktijk nog nooit meegemaakt dat een slachtoffer dat dit heeft meegemaakt aangifte heeft gedaan. Ikzelf en veel van mijn collega’s weten dus uit eerste hand dat de ons bekende cijfers waarschijnlijk een onderschatting zijn van hoe vaak seksueel geweld werkelijk voorkomt. Het jezelf de schuld gevenis vaak nog schadelijker dan de verkrachting zelf en is een belangrijke voorspeller voor het optreden van posttraumatische stress, depressie, suïcide, en ernstige seksuele problemen.[10],[11],[12],[13],[14]

 

Naast de ernstige psychologische en lichamelijke gevolgenzijn ook demaatschappelijke kosten hoog. Veel van deze mensen raken voorgoed uit het arbeidsproces of komen daar niet in terecht. Het huidige wetsvoorstel, waarbij verkrachting met geweld verkrachting wordt genoemd en verkrachting zonder geweld niet, houdt in stand dat slachtoffers zichzelf (self-blaming) of de mensen om hen heen de slachtoffers de schuld blijven geven (victim blaming), en dat maakt het zeer moeilijk om het trauma te verwerken.

 

Volgens Ruth Bader Ginsburg, de onlangs overleden rechter van het Amerikaanse hooggerechtshof, moeten rechters niet blind kijken naar de wet, maar bij hun uitspraken ook rekening houden met de effecten ervan. Het is duidelijk dat de schade van verkrachting groot is, ongeacht of het slachtoffer een vrouw of een man is. Nog beter is het om in de formulering van de wet zélf de maatschappelijke effecten mee te laten tellen. Rechter Bader Ginsburg zou vinden dat het de verantwoordelijkheid van de wetgever is om herstel van schade door verkrachting te faciliteren, en het niet te bemoeilijken door wetgeving waarbij de verantwoordelijkheid voor het voorkómen van verkrachting volledig bij het slachtoffer ligt. Als er sprake is van verkrachting en het slachtoffer verzet zich zodanig dat de schade zichtbaar is, dan krijgt de dader een hogere straf dan wanneer het slachtoffer zich niet zodanig verzet dat de schade van dat verzet zichtbaar is. Dan noemen we het zelfs geen verkrachting.

 

Heldere wetgeving is ook noodzakelijk als we ervoor willen zorgen dat seksueel geweld minder voorkomt. Preventie van seksueel geweld kan niet zonder eenduidig strafrecht dat consequent wordt toegepast. Van weten dat je wegkomt met verkrachting zolang je maar geen zichtbare sporen van fysiek geweld achterlaat, gaat geen preventieve werking uit. Aanvullend op heldere wetgeving is het ook noodzakelijk dat we de seksuele en relationele vorming op scholen gaan benutten voor preventie van seksueel geweld. Op dit moment wordt preventie vooral gezocht in het leren ‘Nee’ te zeggen door potentiele slachtoffers. Dit is om vier redenen schadelijk:

1) De focus op ‘nee’ zeggen houdt victim blaming in stand

2) Als slachtoffers al ‘nee’ zeggen wordt dat ‘nee’ vaak genegeerd en praten we niet over

3) De meerderheid van slachtoffers (de 70% die bevriest) kán niet eens ’nee’ zeggen

4) De rol van plegers blijft volstrekt buiten beeld

 

Dat van weerbaarheidstraining nauwelijks tot geen preventieve werking uitgaat kunnen we ook vaststellen uit het gegeven dat seksueel geweld de afgelopen decennia níet is afgenomen. Uit een recente studie blijkt dat jonge seksueel autonome vrouwen, die onbeschroomd ‘ja’ zeggen tegen gewenste seks en die het vanzelfsprekend vinden dat hun eigen seksuele plezier minstens zo belangrijk is als dat van degene met wie ze vrijen, minder risico lopen op seksueel geweld.[15] Van deze bevinding zou elke ouder, opvoeder, voorlichter en politicus een gat in de lucht moeten springen. Seksueel geweld is te voorkomen als we meiden en jongens niet wijs maken dat ze op seksueel gebied van verschillende planeten komen, waarbij meiden een potentiele prooi en jongens een potentiele dader zijn. Dit is ook erg schadelijk voor mannelijke slachtoffers en voor mannen in het algemeen. Ook hier kan de wetenschap ons helpen.

 

Recente grote overzichtsstudies laten zien dat als het gaat om seks, mannen en vrouwen gemiddeld genomen vooral gelijk zijn[16],[17]. Het is zélfs niet waar gebleken dat mannen visueler zijn ingesteld dan vrouwen en daarmee om biologische redenen worstelen met een constante zin in seks.[18] Willen we het vóórkomen van seksueel geweld verminderen dan moeten we ermee stoppen om jongens te leren dat seks een prestatie is die zij moeten leveren ongeacht met wie ze seks hebben. Zoals een man onlangs tegen me zei: ik realiseerde me na #MeToo dat ik had geleerd vrouwen vooral te beschouwen als spelers in mijn eigen seksualiteitsbeleving, niet als mensen met eigen seksuele wensen en behoeftes. En het ging hier om een heel gewone man, geen monster in een bosje. Ook moeten we stoppen met meiden van jongs af aan te leren dat ze niet boos mogen zijn, en dat ze seksueel afwachtend moeten zijn. Dat duwt hen in de fuik van victim blaming. We moeten hen én de jongens die met hen willen vrijen leren hoe meiden kunnen genieten van seks.

 

Ik doe een beroep op u allen mee te helpen seksueel geweld te voorkomen. Door goede wetgeving die het bestaan van tonische immobiliteiten het voorkomen van lichamelijke reacties tijdens verkrachting erkent, door meer fondsen ter beschikking te stellen voor wetenschappelijk onderzoek naar seksualiteit en door te bevorderen dat seksuele vorming op scholen onze kinderen leert niet alleen maar ‘nee’ te zeggen, maar hen helpt om seks te gaan zien als een met genegenheid gedeelde genotvolle ervaring met een gelijke.[19]

 

Geschreven door Prof. dr. Ellen T.M. Laan (o.a. van Stichting Seksueel Welzijn Nederland)

 

1Berlo, W., & Twisk, D. (2018). Seksueel geweld en seksuele grensoverschrijding. In: H. de Graaf & C. Wijsen (red.), Seksuele gezondheid in Nederland 2017 (pp. 88-98). Rutgers, Eburon.

2Römkens, R (1992). Gewoon geweld. Omvang, aard, gevolgen en achtergronden van geweld tegen vrouwen in heteroseksuele partnerrelaties. Amsterdam: Swets & Zeitlinger (pp.130-135).

3Wilson, L.C., & Miller, K.E. (2016). Meta-analysis of the prevalence of unacknowledged rape. Trauma, Violence, & Abuse, 17, 149-59

4Möller, A., Söndergaard, H.P. & Helström,L. (2017). Tonic immobility during sexual assault: A common reaction predicting post-traumatic stress disorder and severe depression. Acta Obstetricia et Gynecological Scandinavica, 96, 932-938.

5Marx, B.P., Forsyth, J.P., Gallup, G.G., Fusé, T., & Lexington, J.M. (2008). Tonic immobility as an evolved predator defense: Implications for sexual assault survivors. Clinical Psychology: Science and Practice, 15, 74-90

6Levin, R.J., & van Berlo, W. (2004).Sexual arousal and orgasm in subjects who experience forced or non-consensual sexual stimulation: A review. Journal of Clinical Forensic Medicine, 11, 82-8.

7Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, om dit experimenteel te onderzoeken omdat het ethisch onaanvaardbaar is om deelnemers aan wetenschappelijk onderzoek in een situatie van doodsnood te brengen.

8Barlow, D.H., Sakheim, D.K., & Beck, J.H. (1983). Anxiety increases sexual arousal. Journal of Abnormal Psychology, 93, 49-54.

9Ringrose, C.A. (1977). Pelvic reflexes in rape complainants. Canadian Journal of Public Health, 68, 31.

10Ullman, S.E., Townsend, S.M., Filipas, H.H. & Starzynski, L.L. (2007). Structural models of the relations of assault severity, social support, avoidance coping, self-blame, and PTSD among sexual assault survivors. Psychology of Women Quarterly, 31,23-37.

11Chen, L.P., Murad, M.H., Paras, M.L., Colbenson, K.M., Sattler, A.L., Goranson, E.M., et al. (2010). Sexual abuse and lifetime diagnosis of psychiatric disorders: Systematic review and meta-analysis. Mayo Clinic Proceedings, 85, 618-29.

12Laan, E., & van Lunsen, R.H.W. van (2016). The overactive pelvic floor: Female sexual functioning. In A. Padoa & T. Rosenbaum (Ed.). The Overactive Pelvic Floor (pp. 17-29). Switzerland: Springer.

13Paras, M.L., Murad, M.H., Chen, L.P., Goranson, E.N. Sattler, A.L., Colbenson, K.M., et al. (2009). Sexual abuse and lifetime diagnosis of somatic disorders: A systematic review and meta-analysis. JAMA, 302,550-61.

14Postma, R., Bicanic, I., van der Vaart, H., & Laan, E. (2013). Pelvic floor muscle problems mediate sexual problems in young adult rape victims. Journal of Sexual Medicine, 10,1978-87.

15Kettrey, H. (2018). “Bad Girls” say No and “Good Girls” say Yes: Sexual subjectivity and participation in undesired sex during heterosexual college hookups. Sexuality and Culture, 22, 685–705.

16Petersen, J.L., & Hyde, J.S. (2010). A meta-analytic review of research on gender differences in sexuality, 1993-2007.Psychological Bulletin, 136, 21-38.

17Alexander, M.G., & Fisher, T.D. (2003). Truth and consequences: using the bogus pipeline to examine sex differences in self-reported sexuality. Journal of Sex Research, 4, 27-35.

18Mitricheva, E., Kimura, R., Logothetis, N.K., &Noori, H.R. (2019). Neural substrates of sexual arousal are not sex dependent. PNAS, 116, 15671-15676.

19Stichting Seksueel Welzijn Nederland, https://seksueelwelzijn.nl/

 

De in 1928 in Duitsland geboren Karola Ruth Westheimer-Siegel overleefde als kind de Holocaust, vertrok naar Israel, werd scherpschutter in het leger, studeerde aan de Parijse Sorbonne en ging daarna naar de Verenigde Staten. Daar werd zij de eerste vrouwelijke en de beroemdste hoogleraar seksuologie ter wereld. Nu als ‘grand old lady’ staat ze nog steeds volop in het leven en werken aan o.a. Columbia University. Anno 2020 is het (zeker in Europa) moeilijk voor te stellen, maar 40 jaar geleden was iemand die op de radio het woord ‘orgasme’ uitsprak of op televisie de mensheid openlijk informeerde over mannen die te snel klaarkomen, we-reld-schok-kend. ‘Ask Dr. Ruth’ werd een begrip………………

Vraag maar raak
In de gelijknamige documentaire-film, die vorig jaar uitkwam, blikt Prof. Dr. Westheimer terug op haar bewogen jeugd en hoe zij één van de belangrijkste woordvoerders werd in de seksuele revolutie. Een eerbetoon aan een vrouw die met haar adviezen een beslissende invloed had. Slechts 1.40 groot, een zwaar Duits accent en een op z’n zachtst gezegd ‘oma-achtig uiterlijk’: geen aanbevelingen om een TV-ster te worden. Maar Dr. Ruth flikte het. Met onderwerpen als het vrouwelijk orgasme, het gebruik van een vibrator, homoseksualiteit, hiv/aids, grote schaamlippen en kleine penissen, ging ze de Amerikaanse preutsheid te lijf.

Joodse overlevingshumor
Haar vroege herinneringen zijn in de film in animatievorm gegoten. Een sproetig Joods klein meisje dat van onder de tafel naar grote soldatenlaarzen kijkt en ziet hoe haar vader meegenomen wordt en dat daarna door haar moeder op de trein wordt gezet naar een weeshuis in het veiliger Zwitserland. Na een poosje stoppen de brieven van haar inmiddels door de nazi’s vermoorde ouders. Ja, zijzelf haalt de bevrijding in 1945, maar ze is eenzaam en alleen. Ze verhuist daarom naar Israel, gaat in een kibboets wonen en wordt sniper en scout bij de IDF. Haar beperkte lichaamslengte komt haar daarbij goed van pas.

Emancipatoir
Moed en humor worden voor Ruth een manier van overleven. Naast haar onverbloemdheid de peilers van haar latere succes. Haar ster rijst snel in de jaren ’80. Ze wordt getooid met bijnamen als ‘oma Freud’ en ‘de vrolijke sekskabouter’, krijgt een personality-show op TV, schrijft tussendoor ook nog eens 40 boeken over ‘het onderwerp der onderwerpen’ en haar scherpe inzichten vliegen de hele aardbol over. Haar bijzondere uiterlijk en stemgeluid werden iconisch. Dr. Ruth’s belangrijkste boodschappen: ‘Size doesn’t matter’, ‘Use it or loose it’ en ‘equality’. Ze luistert naar en geeft adviezen aan iedereen: ongeacht iemands afkomst, gender of seksuele voorkeur. Haar moedige moeder redde het leven van haar enige kind in WOII. Ruth wilde wat terug doen voor de mensheid. ‘U hebt mijn leven gered’, krijgt de nu 92-jarige seksuologe dan ook nog dagelijks te horen.

‘Ask Dr Ruth’ is tijdens deze coronatijden te kijken via diverse online kanalen (o.a. Pathé Thuis en Film.nl)

Geschreven door Annedieke Kuchler. Voor meer: ga naar Annedieke.nl

Seksclub eigenaresse Caressa: ‘De huidige wetgeving zou niet aangepast, maar verbetert moeten worden’

Het is een moeilijke tijd voor sekswerkers. Nadat ze een periode van financiële onzekerheid door de coronamaatregelen achter de rug hebben, is er nu het burgerinitiatief dat het kopen van seks strafbaar wil maken. Caressa Hoppenbrouwers (26) eigenaresse van seksclub Mayfair, vindt het ‘belachelijk dat dit een onderwerp is dat momenteel in Nederland besproken wordt. Waarom zou je iets dat nu om goede redenen legaal is, opnieuw in overweging nemen?’

 

Macht
Begin september stemde de Tweede Kamer over een burgerinitiatief van jongerenbeweging Exxpose, om het kopen van seks strafbaar te maken. Hetzelfde initiatief werd in april 2019 al ingediend en is ondanks de negatieve feedback van sekswerkers onveranderd gebleven. Echter, krijgt het ditmaal steun van alle Christelijke partijen in de Tweede Kamer. Volgens CDA-Kamerlid Anne Kuik is prostitutie per definitie ongelijkwaardig. ‘De meeste prostituees zouden eigenlijk geen seks willen met de man die voor hen staat. Maar het gebeurt toch, omdat er wordt betaald. De instemming wordt dus afgekocht, de vrouw is een product. Dat kán niet meer in deze moderne tijd’, aldus Kuik in een interview met het AD. Caressa vindt deze uitspraak kort door de bocht en oneerlijk. ‘Geld is altijd een drijfveer, voor elke baan. Als jij op zondag 150% verdiend pak je ook liever een dienst op zondag. Iemand die zulke uitspraken doet heeft overduidelijk geen research gedaan. In tegenstelling tot wat er vaak wordt gedacht bepaal ik niet met welk meisje een klant naar boven gaat, en de klant zelf overigens ook niet. Dat gaat in goed overleg, zij beslissen dat samen. De meiden die bij mij werken zeggen net zo goed nee tegen een klant als een nagelstyliste die iemand met schimmelnagels niet wil behandelen. Zij geven duidelijk bij mij aan met welke type man ze niet naar boven willen.’

 

Gedwongen prostitutie

In het interview met het AD maakte Kuik nog meer opvallende opmerkingen, zoals ‘Welke vrouw vindt het nou fantastisch dat er op een dag tientallen mannen langskomen die met haar doen waar ze maar zin in hebben? Hou toch op. Dat wil niemand.’ Ook hier ziet Caressa geen overeenkomst met wat zij in de praktijk meemaakt. ‘Ik ken de meiden die bij mij werken heel goed. We zitten hele dagen op elkaars lip. Als er een ongemakkelijke sfeer is, dan pikken wij hier snel genoeg de signalen van op, of meiden geven het zelf aan. Dat is het voordeel van legale prostitutie, niks moet. Het is wel zo dat er maar weinig meiden zijn die zeggen dat ze dit werk voor de rest van hun leven willen doen. Het merendeels stopt uiteindelijk en ziet het als een tijdelijke baan. Net als iedere andere tijdelijke baan die je wellicht even snel aanneemt om geld mee te verdienen. Het is alleen werk waarbij voorzorgsmaatregelen genomen dienen te worden, net als bij andere beroepen waar rekening wordt gehouden met gevaren. Die maatregelen zijn nog niet optimaal, maar ook niet onmogelijk.’

 

Verbeterde controle

Dat er zowel vrijwillige als gedwongen prostituees werkzaam zijn is helaas een feit. In politiek Den Haag wordt er dan ook al jaren gediscussieerd over een wetgeving die gedwongen prostitutie zou moeten tegen gaan, maar vrijwillige prostitutie niet belemmerd. Het is een moreel dilemma waarvan de oplossing volgens Caressa voor de hand ligt: de huidige wetgeving niet aanpassen, maar verbeteren. ‘Natuurlijk doe je het tegen je zin in wanneer je wordt gedwongen en er een loverboy met een pistool in je nek staat te hijgen. Dan ben je doodsbang. Maar het is zeker wel mogelijk om vrijwillig in een prettige werksfeer te werken, waarbij er op je gelet wordt en je totaal dat gevoel niet hebt. Als een meisje bij ons komt werken checken we haar altijd in het systeem zodat we zeker weten dat ze uit eigen initiatief wil werken. Als zij hiervoor in aanraking is geweest met vreemde thuissituaties of loverboys dan komt dat daarin naar voren. De zedenpolitie zet zich hier enorm voor in. Het is fijn dat we wat aan elkaar hebben. Met deze achtergrondkennis kunnen we de meiden in de gaten houden en waar nodig helpen. Het wordt alleen hoogtijd dat er door de politiek niet vóór sekswerkers, maar mét sekswerkers wordt gekeken naar oplossingen om hun veiligheid te vergroten. Zij vragen zelf om hele andere maatregelen dan het verbieden van hun werk.’

 

 

Nordic-model
Jongerenbeweging Exxpose wil dat het zogeheten Nordic-model, dat in Zweden, Noorwegen, IJsland, Canada, Noord-Ierland, Frankrijk, Ierland en Israël wordt gehandhaafd, ook in Nederland wordt doorgevoerd. Hiermee wordt prostitutie gecriminaliseerd doordat seks kopen strafbaar wordt. Het aanbieden van seks blijft echter legaal. De petitie ‘Ik ben onbetaalbaar’ – die in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden niet door sekswerkers maar door Exxpose is gestart – werd meer dan 40.000 keer ondertekend. Toch blijkt uit een poll van Radar dat 89% van de Nederlanders het niet eens is met het burgerinitiatief. Ook het merendeel van het kabinet is er niet mee eens. Begin deze maand kwam de motie voor het instellen van het burgerinitiatief er niet doorheen. Maar partijen CDA en ChristenUnie maakten zich nadien hard voor het initiatief van Exxpose. Naar aanleiding van vervolgvragen door ChristenUnie-Kamerlid Stieneke van der Graag aan staatssecretatis Ankie Broekers-Knol, is het kabinet een onderzoek gestart naar de handhaving omtrent sekswerk in andere landen. Broekers-Knol verwacht dat dit wetsvoorstel ieder moment in stemming kan worden gebracht in de Tweede Kamer. Als het CDA daarvoor geen meerderheid haalt, wil de partij een initiatiefnota indienen. Daarmee kan het kabinet worden gedwongen om een reactie op haar voorstel te geven.

 

Ouderwets

VVD en D66 vrezen dat prostituees met een dergelijk verbod nog meer ondergronds gaan, wat leidt tot meer problemen. Caressa sluit zich hierbij aan. ‘Ik zie geen positieve gevolgen aan het strafbaar maken van het kopen van seks. Allereerst is het een misstand dat prostituees hun lichaam verkopen. Ze verkopen niets, ze bieden een dienst aan waarvoor betaald dienen te worden door de klant. Wanneer een klant hiervoor strafbaar is, zullen alleen de slechte klanten nog durven komen. Prostituees worden met zo’n Nordic-model in het nauw gedreven. En het toezicht dat een bordeel als die van mij heeft, verdwijnt hierdoor. De meiden die vrijwillig werkzaam zijn, gaan het werk illegaal doen en de meiden die gedwongen worden krijgen nog ergere omstandigheden. Er zullen juist meer Saban B’s komen. Daarnaast is het onvermijdelijk dat het aantal aanrandingen en verkrachtingen na invoering van een dergelijke wetgeving flink omhoog zal gaan. Dat Exxpose zich inzet voor een samenleving zonder mensenhandel vind ik alleen maar goed. Maar dat het zich ook inzet voor een samenleving zonder vraag naar prostitutie, en daarbij steun krijgt van verschillende politieke partijen, is pas echt ouderwets. Seks is zowel liefde als lust. Die twee moet je los van elkaar kunnen zien. Liefde en seks zal je bij een prostituee niet krijgen, maar lust en seks wel. Als je dat legaal buiten de deur kunt vinden is dat toch een geweldige oplossing! Zowel voor mannen als vrouwen, want er wordt merendeels over vrouwelijke sekswerkers gesproken, maar ook dat is ouderwets. Dat deze markt groter is, wil niet zeggen dat er voor beide niet de behoeften is.’

 

Vergunningsplicht

Al meermaals sneuvelden wetsvoorstellen omtrent prostitutie in de Tweede en Eerste Kamer. Toch lijkt er verandering te komen, ook als het burgerinitiatief van Exxpose niet wordt ingesteld. Momenteel ligt er namelijk een wetsvoorstel voor vergunningsplicht bij de Raad van State. Hiermee moeten zowel seksbedrijven als sekswerkers een vergunning hebben. Daarnaast wordt de leeftijdsgrens voor sekswerkers verhoogd van 18 naar 21 jaar. Door de huidige wetgeving worden er nu per soort sekswerker (in bordeel, thuis of tippelzone) verschillende regels gehanteerd. En variëren de toegestane leeftijden per stad. Daarnaast komt er een pooierverbod. De artikelen in het wetboek van strafrecht die mensenhandel en uitbuiting in de prostitutie strafbaar stellen, worden uitgebreid met de zinsnede dat ‘betrokkenen’ bij sekswerkers die daar ‘financieel voordeel’ uit halen strafbaar zijn als de prostituees geen vergunning hebben. Caressa ziet de vergunningsplicht en leeftijdsverhoging positief in. ‘Dit zijn aanpassingen waar we iets mee kunnen, en die bijdragen aan de veiligheid van de meiden. Ik hoop alleen wel dat de meiden door de vergunningsplicht in de toekomst niet belemmerd worden met hun verleden. Zij moeten niet stiekem willen gaan werken om te voorkomen dat ze later bij een andere baan niet worden aangenomen door dit werk.’

 

Geschreven door Jamy Joy Sens (Freelance Journalist, www.jamyjoy.com)

In mijn tijd waren veel ouder(en)(s) preuts. Nu lijkt de situatie omgedraaid. Juist jonge vrouwen durven het woord ‘vagina’ niet hardop te zeggen en raadplegen daarom ‘Dokter Google’ liever dan de huisarts. Zo bleek een paar jaar terug uit onderzoek van Overian Cancer Action onder 1000 vrouwen tussen de 18 en 24 jaar. Bijna de helft zegt bang te zijn voor intieme onderzoeken. Slechts 17% zou zich bij de huisarts melden met vaginale klachten en ruim de helft zou eerst even googelen of om raad vragen bij haar moeder. Welkom in 2020!

Neem vagina eens in de mond

Maar wat volgens de onderzoekers écht verontrustend is, is het feit dat tweederde het woord ‘vagina’ niet eens hardop durft te zeggen. Ter vergelijking; van de vrouwen boven de 55 heeft slechts 11% moeit met dit woord en 68% zou bij vaginale problemen sowieso meteen een afspraak bij de huisarts maken.

Heb vulvapraat

Het is belangrijk dat vrouwen praten over íeder gezondheidsprobleem en zich comfortabel voelen tijdens een bezoek aan hun arts. De woorden ‘vagina’ en ‘vulva’ hardop zeggen, doet niemand kwaad. Het vermijden van dit woord wel. Het risico ervan is dat zo symptomen van een eventueel (ernstige) aandoening over het hoofd worden gezien.

Vulva Poli

De onderzoekers denken dat dit een van de redenen is waarom meer dan de helft van de jonge seksueel actieve vrouwen onbekend is met vaginitis en bacteriële vaginose, of een terugkerende blaasontsteking na seks. En dat terwijl het veelvoorkomende aandoeningen zijn met serieuze gevolgen, die echter makkelijk te bestrijden zijn. In Nederland zijn sinds een aantal jaren speciale vulva-poli’s, die bijna volledig zijn ‘bemand’ door vrouwen.

Kutcollage

Macramé je snee, bak een brooddeegdot, maak een kutcollage of loom je eigen puni. Zo denken ‘knutseldoos’ Anne-Marie Jung & textielontwerper Marieke Voorsluijs erover. Vrouwen moeten wijzer worden over hun eigen vulva. Zij maakten het boek ‘Kreatief met Kut’, dat inmiddels in de boekhandels ligt voor €5,-. Daarin 101 vagina’s, vulva’s, punani’s, of hoe je je eigen vagina maar wilt noemen. Want die moet uit de taboehoek. Alleen de woorden ‘schaamstreek’ en ‘schaamheuvel’ zetten ons vrouwen al op het verkeerde been. De Belgische seksuologe Goedele Liekens deed jaren terug al eens het voorstel deze ‘trotsheuvel’ en ‘trotsstreek’ te noemen. Trots zijn in plaats van beschaamd.

Missie

Genoemde auteurs hebben deze missie eveneens. Daarover vertelt Anne-Marie: “Marieke is een vriendin van mij. Zij heeft al veel bizarre breisels achter de rug. Twee jaar geleden maakte zij ‘Yam Porn’, een humoristisch pornohandwerkboek. Daar wilde ze een vervolg op maken. Dat werd dit boekje, want: “Heel veel dames hebben geen idee hoe de vagina of vulva is opgebouwd.” Flamoes, punani, spleet, scheur, poes, kut, vagina. De (bij)namen zijn eindeloos voor de ‘roos der vrouwen’. “De officiële naam is ‘vulva’, doceert Anne-Marie bij Omroep West. “De vagina is daar het binnenste van en wat ook belangrijk is: ze zien er allemaal verschillend uit.”

Vagina Dialogen

Om het onderwerp nog breder op de kaart te zetten, exposeren Marieke & Anne-Marie onder de naam ‘Vagina Bevrijdings Front’ hun eigen 3D-vulva’s. Ze deden dit al in Amsterdam, doen dat nu in Den Haag en over twee weken in Rotterdam. Er zijn mensen die hun ‘knutsels’ kopen. Daarnaast willen ze workshops gaan geven en naar aanleiding van de verhalen die ze daar horen een podcast maken, die nu in ontwikkeling is. Die noemen ze dan uiteraard ‘De Vagina Dialogen’ als antwoord op de succesvolle ‘Vagina Monologen’ van Eve Ensler uit 1996.

YouTube

En omdat de titel ‘Kreatief met kut’ natuurlijk een vette knipoog is naar het programma ‘Kreatief met kurk’ van Arjan Ederveen & Tosca Niterink uit de 80’er jaren, (check eventueel je ouders) maken de vrouwen ook nog een gelijknamige YouTube-serie.

Geschreven door Annedieke Kuchler. Zie ook: Annedieke.nl

Sinds een jaar of 7 zo’n beetje actief op Twitter. Met regelmaat zie ik mensen aankondigen dat zij een ‘tijdje’ het medium vaarwel zeggen, of definitief de rug toe keren. Vanwege de bagger die zij over zich heen krijgen. Omdat het genoeg is geweest.

Die bagger is vaak agressief van aard. Toetsenbordridders die anoniem hun uitwerpselen op het sociale medium werpen in de vorm van verbale diarree. Sinds de komst van internet is het er. Agressie in de publieke ruimte met een scherm ertussen. Vaak gebagatelliseerd en verkleind tot: ‘Dappere mensen die thuis niks in te brengen hebben.’ Of ‘Achter een beeldscherm durven ze wel’.

Uit onderzoek blijkt dat agressie in het publieke domein sterk samenhangt met agressie thuis. Oftewel als iemand zich op straat schuldig maakt aan geweld, dan is de kans groot dat hij dit thuis ook doet. Waarom zou dit bij digitaal verbaal geweld anders zijn?

Onlangs was nog een grote zaak van het OM tegen een aantal van deze vuilstorters in het nieuws (het zijn in mijn ogen opvallend vaak mannen, maar vrouwen maken zich er zeker ook schuldig aan). Zij lieten zich van uitermate grof, racistisch tot zelfs ernstig bedreigend uit tegen een anti-racistische demonstratie en de deelnemers daarvan, als reactie op een livestream van deze demonstratie. En zij werden daarvoor vervolgd.

Opvallend genoeg werd er bij de berichtgeving over deze rechtszaken veel aandacht besteed aan de motieven van deze mensen en de woorden van schaamte en spijt die zij uitten. Je zou daardoor zomaar kunnen denken dat jij je in een vlaag van verstandverbijstering zelf ook racistisch en gewelddadig zou kunnen uiten. Verzachtende woorden kregen zij. Het lijken zo net echte mensen van vlees en bloed (wat ze natuurlijk ook zijn), die zich ‘onhandig’ hebben gedragen (wat natuurlijk totaal niet zo is: onhandig is niet het juiste woord). Terwijl degene die aangifte heeft gedaan wederom volop in de spotlight stond en te maken kreeg met heftige en gewelddadige reacties. En opnieuw slachtoffer was.

Door deze manier van berichtgeving lijkt agressie voorbehouden aan enkelingen die zich in een opwelling niet weten te beheersen. De boodschap wordt afgegeven dat een slachtoffer zich niet moet aanstellen. Mede daardoor gaan toeschouwers makkelijk verwijtend reageren en krijgt het slachtoffer opnieuw met haat zaaiende en ondermijnende reacties te maken. Dubbel slachtoffer wordt en dubbele kans op trauma’s. Want ja, bedreigingen of die nu anoniem zijn of niet, zijn enorm ingrijpend voor degene die het wordt aangedaan.

Waarom komen we niet meer op voor slachtoffers van online geweld. Maar verwijten we ze dat ze beter moeten weten? De angst voor de reacties en het idee van ongrijpbaarheid doordat daders veelvuldig nieuwe accounts aanmaken zullen daar onderdeel van uitmaken. Of lijken ze misschien meer op onszelf dan we willen geloven en is de confrontatie daarmee vermijden een manier om aan onze verantwoordelijkheid, die zwaar is, te ontkomen.

Deze patronen van reacties op agressie en geweld online zijn zeer herkenbaar voor slachtoffers van huiselijk geweld. Ook zij worden vaak slachtoffer van victim blaming. Ook zij merken dat het lastig is om plegers aan te pakken en dat er zelden echt voor hen op wordt gekomen.

Mijn zorg ligt er ook in dat er een mogelijke samenhang is tussen online en offline geweld. En als we het online al zo moeilijk vinden om aan te pakken dan zegt dat veel over de manier waarop we met slachtoffers van geweld thuis omgaan.

Ik zou ervoor willen pleiten dat er meer aandacht komt voor de mogelijke samenhang tussen beide vormen van geweld. Dat er verder gekeken wordt. En er meer opgekomen wordt voor mensen die verbaal online over de schreef gaan. Als we het aan de slachtoffers over moeten laten, leggen we een te grote verantwoordelijkheid, die nog schadelijk is óók, bij hen neer.

Glarice Gargard, is de activiste van de antiracismedemonstratie die de moed had aangifte te doen tegen de plegers van het online geweld, heeft onze samenleving een grote dienst bewezen. Daarin zou zij gesteund moeten worden. Dat is een start om een samenleving te realiseren waarin geweld op welke plek en in welke vorm dan ook, absoluut onaanvaardbaar is. Op Twitter zal de verandering niet zo snel gaan, maar als we allemaal iets meer bewust zijn van deze patronen en ze minder gaan vermijden, dan zouden we wellicht een verschil kunnen maken. Ook voor mensen die er in hun situatie thuis mee te maken krijgen.

Pak de plegers van online agressie aan!

 

Glarice Gargard heeft haar eigen ervaringen in dit artikel geschreven.

Geschreven door Kirsten Regtop (#TEDxSpreker, blogger en trainer bij www.kirstenregtop.nl over o.a. huiselijk- en partnergeweld)

De serie ‘Unbelievable’ op Netflix start met het verhaal van de 18-jarige Marie Adler (gespeeld door Kaitlyn Dever). Ze wordt verkracht door een gemaskerde indringer in haar eigen huis. Tussendoor maakt hij ook foto’s die hij dreigt te publiceren wanneer ze naar de politie stapt. Aan het einde neemt hij haar beddengoed mee en meldt hij dat hij er meer van verwacht had. Enkele uren na deze traumatische gebeurtenis gaat Marie aangifte doen. “Ik ben er om je te helpen”, zegt de politieman nog tegen haar waarna hij en zijn collega tientallen vragen op haar beginnen af te vuren. Vaak wel 5x dezelfde, vaak gevolgd door ‘weet je het zeker?’………

Murw
Daarna komen er nog meer rechercheurs en nog meer en aan het einde van de dag is Marie moe, leeg en vooral: ze voelt zich onbegrepen. Er wordt druk op haar uitgeoefend en om van alles af te zijn trekt Marie haar aanvankelijke verklaring in. Vervolgens draait de zaak om: zij wordt beschuldigd van een valse getuigenis. Dat heeft zo z’n consequenties. Marie wordt door haar omgeving uitgemaakt voor leugenaar. Ze verliest haar familie en vrienden, haar baan en haar gevoel van eigenwaarde en levenslust en doet een zelfmoordpoging op haar meest trieste dieptepunt.

Vrouwelijke rechercheur
De 2e aflevering van ‘Unbelievable’ is een sprong van een paar jaar vooruit in de tijd en de lokatie verhuist van de staat Washington naar Colorado. Dan zien we een gelijksoortig seksueel misdrijf. Met dat verschil dat de rechercheur, een vrouw, slachtoffer Amber mee naar een rustige plek neemt om te praten. Deze agente Karen Duvall, maakt duidelijk dat het slachtoffer en niet de politie, de controle heeft.

Pulitzerprijs
‘Unbelievable’ is gebaseerd op het online artikel ‘An Unbelievable Story of Rape’ van T. Christian Miller & Ken Armstrong, gepubliceerd op de onafhankelijke website Pro Publica. Het won in 2015 de Pulitzer-prijs en laat feitelijk zien wat de gevolgen zijn van de manier waarop een slachtoffer van seksueel geweld wordt opgevangen. Zoals het niet moet en zoals het ook kan. En belangrijk in dit #MeToo-tijdperk: begrip voor hoe het toch komt dat zoveel vrouwen jarenlang (of zelfs levenslang) zwijgen over incest, aanrandingen en/of verkrachtingen.

Samenwerken
Want Marie verandert van een slachtoffer in een verdachte: de politie begint te geloven dat ze alles heeft verzonnen, omdat ze geen bewijsmateriaal vinden en omdat zij zich niet gedraagt zoals een ‘typisch slachtoffer’ dat zou moeten doen. Rechercheur Karen Duvall in Colorado twijfelt echter geen seconde aan Amber. Ze bijt zich in haar zaak vast en ontdekt dat er een vergelijkbaar misdrijf was in een nabijgelegen politiedistrict, waar rechercheur Grace Rasmussen onderzoek naar doet. De beide vrouwelijke rechercheurs slaan de handen ineen teneinde de serieverkrachter te pakken.

Hij is een ‘alfa’
En dat lukt: na jarenlang zijn misselijkmakende gang te zijn gegaan, wordt de 33-jarige veteraan Marc O’Leary in 2011 opgepakt voor 28 verkrachtingen in steeds andere staten en regio’s. Hij bekent uiteindelijk dat hij lid is van een geheim genootschap. Daarin leven extreme ideeën over vrouwen, mannen, seks en geweld. Zo gelooft deze dader hij een ‘alpha’ is, die vindt dat hij seks kan hebben met iedere vrouw die hij maar wil. Nadat hij schuldig wordt bevonden, wordt hij veroordeeld tot 327½ jaar gevangenisstraf.

Een aanrader voor iedereen die in de privé-omgeving met seksueel misbruik te maken heeft of op professioneel gebied: denk medewerkers in de zorg, onderwijsmensen, maar ook werkenden voor justitie & politie. ‘Unbelievable’ maakt duidelijk dat misbruikslachtoffers niet alleen gehoord moeten worden, maar vooral ook geloofd.

 

Geschreven door journaliste Annedieke Kuchler, www.annedieke.nl

Relaties, Intimiteit en … Solidariteit?

Groepsdieren zijn we. Bij dreigend gevaar zoeken wij al vanaf de prehistorie elkaar voor steun op.
Of je je nu moet verweren tegen een leeuw of je weg moet zien te vinden in de bureaucratische systemen die onze moderne samenleving kenmerken, een handje hulp en medeleven doen nog steeds wonderen. Al met al kunnen we gerust stellen dat evolutionair gezien die onderlinge banden ons veel goeds hebben gebracht: we zijn er immers nog steeds.

Met het tegengaan van de verspreiding van het COVID-19 virus is iets raars en naars aan de hand. Aan de ene kant hebben we nog steeds de behoefte om bij elkaar te zijn in bange dagen, aan de andere kant is juist nu afstand op zijn plaats, omdat het virus vrolijk meelift op onze onderlinge contacten. Dat is een bijzonder akelig aspect van deze gezondheidscrisis, die ook sociaal grote invloed heeft.

Als je het thuis niet plezierig hebt met je partner en/of kinderen, dan komen tijdens het thuiswerken ongetwijfeld de muren soms op je af. Maar laten we ook niet de mensen vergeten die zonder partner en kinderen in hun uppie een huishouden draaiende houden. Die hebben andere zorgen: thuis is er geen praatpaal en met sociale contacten buitenshuis moet iedereen voorzichtig omgaan, om de overdracht van het virus tegen te gaan. Dat heeft ook zo zijn gevolgen voor intimiteit en seksualiteit.

Als mensen onder druk komen te staan, ontstaat het risico dat ze minder oog hebben voor de zorgen van een ander. En dat vind ik jammer! Zeker nu de crisis langer aanhoudt. Met de focus op het eigen (emotionele) overleven kan het dan verleidelijk zijn om in termen van een rangorde te denken: ‘Ja, maar jij hebt geen kinderen, dus jij kan die klus makkelijk afmaken, ik trek het nu echt niet.’ Of: ‘Ja, maar jij bent jong, je kunt nog je hele leven uitgaan, pas je maar aan’. Jong, oud, alleenwonend, met of zonder partner, iedereen heeft zo z’n eigen zorgen.

In medische hoek wordt nagedacht over de vraag wie wanneer behandeld moet worden, wanneer wel en wanneer niet naar de ic. En die discussie steekt ook steeds de kop op met betrekking tot het testen op de aanwezigheid van het virus – krijgt onderwijzend personeel wel of niet voorrang –. Maar we moeten we ons daar niet toe laten verleiden op sociaal gebied. Het ene probleem is het andere niet en hoe groot en hoe zwaar iets is, hangt ook af van de schouders die de last moeten dragen. Met andere woorden: oordeel niet te snel en laat enig gevoel van solidariteit niet los. Er staat namelijk meer op het spel dan onze fysieke gezondheid en dat is wat mensen mensen maakt: onze onderlinge relaties.

page1image87511552

Geschreven door: Prof. dr. Janine Janssen, hoofd onderzoek van het Landelijk Expertise Centrum Eer Gerelateerd Geweld van de nationale politie, Lector Veiligheid in Afhankelijkheidsrelaties aan Avans Hogeschool en bijzonder hoogleraar Rechtsantropologie aan de Open Universiteit.

Met haar motto ‘Viva la Vulva’ reist de Britse Keeley Olivia over de hele wereld. Ze is wetenschapper (een master in Medical Statistics), coach en zoals ze het zelf omschrijft: ‘pussy connaisseur’. Ze masturbeerde voor haar onderzoek maandenlang een uur per dag. In de westerse wereld zijn yoga en meditatie belangrijke middelen geworden om tot onszelf te komen, contact te maken met ons innerlijk en te ontstressen. Keeley gelooft dat zelfbevrediging nog een stap verder gaat, omdat je een nog diepere laag van jezelf raakt. Voor haar werkte het therapeutisch. “Ik leerde weer van mezelf te houden, kreeg meer zelfvertrouwen en mijn lichaam werd seksueel klaarwakker.” Over haar ervaringen schreef ze het e-boek ‘Unleashing the Female O’ en sprak ze voor een bomvolle zaal op uitnodiging van Tedx over haar ontdekkingen. ‘Masturberen is het nieuwe mediteren’, aldus Keeley……

Weg met de schaamte
Haar missie in een notendop: vrouwen leren op hoeveel manieren ze klaar kunnen komen, motiveren om zelf op ontdekkingsreis te gaan en vooral duidelijk maken dat de vulva, de punani of de yoni niet vies is, niet lelijk, niet iets om je voor te schamen maar er juist is om te vieren en koesteren. Vaginale douches, schaamstreek-correcties en geparfumeerde inlegkruisjes: ook Keeley stelt dat de vrouwelijke seksualiteit door een cultuur van schaamte (neem nou de woorden schaamlippen en schaamhaar al eens) wordt weggemoffeld en probeert een jonge generatie vrouwen te emanciperen. Ondergetekende roept het al jaren en Olivia bevestigt me erin: “Pas als je weet hoe je eigen lijf functioneert en wat lekker is, kun je echte pret hebben met een ander in bed.” En daarbij: je gedachten zijn vrij!

Verboden Vruchten
Het was de Amerikaanse auteur en feministe Nancy Friday die als eerste vrank en vrij over de seksuele fantasieën van vrouwen schreef, tijdens de eerste feministische golf. Tientallen gesprekken voerde ze met vrouwen en ruim 400 brieven ontving ze na een advertentie in de krant waarin ze vrouwen opriep hun erotische gedachten en hun ontladingen zo duidelijk mogelijk op papier te zetten. Het resultaat: de boeken ‘Diepe Gronden’ en ‘Verboden Vruchten’ werden wereldwijde bestsellers en zowel door vrouwen als door mannen verslonden. Het was ‘nieuw’ dat vrouwen een ‘eigen kijk’ op seks hadden en daarbij gepaard gaande wensen en gedachten. Voor velen was het in die jaren ’70 nog ronduit schokkend om dat te vernemen. Immers: als vrouw hoorde je slechts 1 man toe en dat was je echtgenoot en hij bepaalde hoe, waar, wanneer en hoe vaak.

Hoogtepunten zeer divers
We zijn inmiddels 45 jaar en vele afleveringen van ‘Sex and the City’ en ‘GIRLS’ verder en je zou denken dat vrouwen van nu zonder problemen weten hoe zij met zichzelf klaar kunnen komen. Echter: het succes van ‘pussy prof’ Keeley Olivia bewijst wat anders. Haar online masturbatieschool is een hit, net als haar YouTube-kanaal. Olivia leert de wereld alles over clitorale orgasmes, G-spot orgasmes en baarmoedermond orgasmes. We zijn een heel eind gekomen door het feminisme, maar masturbatie is voor velen nog steeds geen gespreksonderwerp. Keeley: “Dat zorgt ervoor dat wij vrouwen soms vergeten om te genieten. Vanuit de maatschappij wordt ons namelijk nog altijd opgelegd dat je niet openlijk over je eigen seksualiteit praat.”

Masturbeer je vrij en blij
We worden geboren als seksueel vrije wezens, maar dat verandert vaak als we opgroeien, zo legt Keeley uit. “In de pubertijd had ik zelf ook die ervaring: ik had geen connectie meer met mijn seksualiteit door een laag zelfbeeld, onzekerheid over mijn lichaam, verwachtingen over hoe seks moest zijn en teleurstellingen omdat het dat niet was. Met die negativiteit heb ik mijn lijf jarenlang ‘misbruikt’. Door zelfbevrediging leerde ik weer van mijn lichaam te houden en te genieten. Ik had zoveel verschillende soorten orgasmes, maar realiseerde me dat de vrouwen om mij heen hier nooit iets van zouden weten. Dat bracht me op het idee om mijn masturbatie-memoires onder de titel ‘Unleashing the female O’ te publiceren.” (gratis via keeleyolivia.com)

De orgasmekloof
Tijdens de seks met een partner bereikt gemiddeld 95% van de mannen een hoogtepunt, tegenover 66% van de vrouwen. Volgens Keeley komt dat, omdat we nog steeds denken dat het om penetratie en ejaculatie draait. En dat hij in elk geval moet klaarkomen en ja dat samen bereiken het mooiste en het beste is. En er leeft een idee, vooral onder vrouwen, dat je in een relatie niet hoort te masturberen. “Onzin”, zegt Olivia daarover. “Juist het ontplooien van je eigen seksualiteit werkt empowerend!”

10 vingers en soms ook nog een hulpje
Dat vrouwen minder vaak in de ‘zorgstand’ moeten gaan, ook tussen de lakens, is absoluut een verdienste van de jonge generatie vrouwen. Eerst het eigen lichaam verkennen en beminnen, voordat je dat met een ander gaat doen, is voor de ontwikkeling van je seksleven alleen maar gunstig, zo bewijzen vele onderzoeken. Als docent en als moeder leerde ik meisjes al heel jong dat ze 10 vingers tot hun beschikking hebben en dat die vaak meer kunnen dan dat ene mannelijke lid. Dat zie je vandaag de dag ook terug in de sexshops, die veelal door vrouwen ‘bemand’ en geleid worden. De klassieke dildo is ook al verslagen door allerlei door vrouwen vormgegeven vibrators: van groot tot klein en voor elk wat wils. Lees daarover vooral ook de recensies van mijn VLAM-collega Luna van Climaximaal.nl. En kijk, leer en geniet van onderstaande talk van de ‘pussy prof’. Zeker ook interessant voor mannen.

Geschreven door journaliste Annedieke Kuchler, www.annedieke.nl

We leven in een visuele wereld, meer dan ooit. Zeiden wetenschappers in de 80’er jaren dat 70% van de prikkels die ons bereiken via onze ogen tot ons komt, tegenwoordig is dat waarschijnlijk al wel 80%. Zo bepalen uiterlijkheden van modellen, rolmodellen en anderen om ons heen wat we mooi vinden of hoe we vinden dat we eruit zouden moeten zien. Dat geldt ook voor seks. Die is in pornofilms 9 van de 10x rechttoe, rechtaan rampetamp en ieder weldenkend mens zal zeggen dat dit irreële beelden zijn, edoch: we worden er door beïnvloed. Dat is bij speelfilms en series uiteraard nog meer aan de orde. Maar sukkelseks en gepruts, laat staan ‘au, au, au’ kom je daarin niet tegen. Er is aantrekkingskracht, gezoen, vaag gedoe onder de lakens, handen meestal erboven, vervolgens een gezamelijk orgasme en daarna ‘leeft iedereen nog lang en gelukkig’. En dat in 2020. Daarom besloten 2 vrouwen tot ‘The Clit Test’……….

Hiervan komen wij niet klaar!

Ja, je leest het goed. Het probleem is namelijk dat er nog steeds voornamelijk wordt gefocust op heteroseks met penetratie in films en series en dat de clitoris nauwelijks aan bod komt. Een onwerkelijkheid, omdat zeker driekwart van de vrouwen niet klaarkomt van ‘recht op en neer’. Frances Rayner (34) en Irene Tortojada (25) willen deze orgasmekloof dichten en zijn de founders van het online forum theclittest.com. Daar wordt nauwkeurig bijgehouden of er bij seksscènes aandacht is voor de clitoris. Alleen al de suggestie dat de clit bestáát, wordt beloond met een groen vinkje. Denk aan een hand onder de lakens of het aangeven over wat de seksuele voorkeuren zijn.

Wat de penis is voor de man, is de clitoris voor de vrouw

Frances Rayer motiveert haar werk in VOGUE als volgt: “Vroeger had ik werkelijk geen idee hoe ik mezelf kon bevredigen. Ik wist alles van pijpen, penetratie en van mannelijke masturbatie, maar leerde nergens hoe het vrouwelijke lichaam in elkaar zit. Daarbij ging het eigenlijk alleen maar over zwangerschappen en menstruaties.”  Ze vindt tevens dat er in de zo open lijkende huidige popcultuur geen aandacht is voor het meest gevoelige plekje van vrouwen. “Wat de penis is voor de man, is de clitoris voor de vrouw”, benadrukt Frances. “Meerdere studies tonen aan dat die onjuiste representatie in de media een van de verklaringen is voor het feit dat zoveel vrouwen teleurstellende, slechte of zelfs pijnlijke seks hebben.”

#ClitTestPass #ClitTestFail

Welke films en series er met vlag en wimpel slaagden? Ga kijken naar ‘Euphoria’ (zie trailer onderaan), ‘Orange is The New Black’, ‘To all the boy’s I’ve loved before’ en ‘Booksmart’. En als je dacht dat ‘Sex Education’ het wel goed zou doen, heb je het mis. Het 2e seizoen kwam niet door de test. De volledige lijst kun je checken op de theclittest.com en jouw aanbevelingen of ‘strafpunten’ kun je delen via Instagram en Twitter onder #ClitTestPass / #ClitTestFail of via theclittest@gmail.com. Topinitiatief toch?

Geschreven door journaliste Annedieke Kuchler, www.annedieke.nl