Als Marten óf Oopjen – je weet wel, die gigantische portretten door Rembrandt die we voor 160 miljoen euro samen met de Franse staat hebben gekocht, ze hangen nu in het Rijksmuseum – beschadigd raakt, dan wordt de zogenaamde stellenclausule van kracht. Dat betekent dat het geheel van het kunstwerk (dus de beide portretten samen) minder waard wordt als er één portret een krasje krijgt. Logisch ook, want ze horen echt bij elkaar.

 

In je eigen huis moet je dit fenomeen ook kennen: van dat prachtige servies dat je van oma kreeg (of op de rommelmarkt kocht) is een oortje van één koffiekopje afgebroken, waardoor het geheel nu minder waard is geworden. Ook al was het niet duur, de sentimentele waarde is veranderd. Je kunt er nooit meer naar kijken zonder te weten dat er iets mist.

 

Soms lig ik wakker als mijn nesting partner (vader van mijn kinderen, huisgenoot, mede-hypotheek-drager) laat weg is. Op de donkerste momenten stel ik me voor hoe de politie aanbelt om te vragen wat voor auto hij rijdt. Want het zal je maar gebeuren. Iemand uit jouw directe cirkel, jouw gezin, jouw veilige haven in deze woelige wereld, overkomt iets naars. Hoeft niet direct dood te zijn: manlief in kwestie brak een keer een paar botten op een feestje en kwam onverwacht met gips thuis, dat was al eng genoeg.

 

Het zegt iets over jouw relatie als het geheel minder waard wordt (tijdelijk of permanent) als er met iemand ánders in die relatie iets gebeurt. Of dat nou een kind is, een partner of een goede vriend. Een relatie is minder waard, of simpelweg verdwenen, als de andere partner(s) er niet meer is. Een gezin voelt gebroken en kapot als een gezinslid vroegtijdig verdwijnt, sterft of als er een scheiding aan te pas komt. Het geheel dat in jouw beleving bij elkaar hoorde, is niet meer. Er is alleen geen verzekering ter wereld die het gemis goed kan maken met een uitkering in centen.

 

Gisteravond scrolde ik door social media (terwijl ik al had moeten slapen) en stuitte per ongeluk op een foto van een ex-poly-partner, vrolijk met zijn nieuwe liefde. Het deed me ontzettend pijn. Juist omdat de stellenclausule niet van toepassing is hier. Hij heeft nergens last van, is mij allang vergeten. Het geheel is niet minder waard geworden of geschonden, integendeel: het is net alsof de relatie tussen hem en mij nooit heeft bestaan. Ik heb er last van, maar ik ben de enige.

 

Marten en Oopjen reizen in 2022 naar het Louvre, waar ze dan vijf jaar te zien zijn. Rijksmuseum en Louvre hebben afgesproken dat de portretten altijd bij elkaar blijven en niet los van elkaar getoond worden. Maar dat betekent niet dat als er eentje stuk gaat, de ander ook kapotgaat. Er zal maar een kunstwerk van de laadklep afkletteren. Er gebeuren gekkere dingen in de wereld.

 

CAT gaat de komende vier weken op vakantie, dus zullen we in deze weken de zomerserie van vorig jaar herhalen.

Plezier in seks door drama

Carmen en Jeanine helpen stellen om weer plezier te krijgen in seks, en het ‘spel’ terug te krijgen in de slaapkamer. Samen hebben ze een therapie opgezet die al veel koppels heeft geholpen: dynamische seks- en systeemtherapie. Carmen is psychodramatherapeut en Jeanine is psychotherapeut, seksuoloog en systeemtherapeut.
Vlam ging met ze praten. Een mooi gesprek over de taal van de liefde, rollenspellen, het belang van drama in de sekstherapie, en vrijpartijen.

Top combi

‘Die is leuk!’, dacht Jeanine, toen ze op een dag een post van Carmen voorbij zag komen. Ze kwamen elkaar tegen op social media, en na de eerste live ontmoeting was het helemaal raak. Al gauw besloten ze te gaan samenwerken.

“Ondanks het verschil in lengte en leeftijd vormen we samen een uniek duo – we werken samen op een organische manier”, vertelt Carmen. “Jeanine is van het structureren en ik van het improviseren. Top combi!”

 

Taal van de liefde

In hun Dynamische seks -en systeemtherapie gaat het om elkaars sekstaal leren spreken. “Terug naar de moedertaal: onze lichaamstaal. Deze taal wordt ondergeschikt zodra we leren praten. En toch is dat de taal van de liefde. Verlangens, woede, plezier, irritatie, jaloezie, walging, alles is zichtbaar in het lichaam. ‘Is er iets?’, in woorden kun je daarop prima zeggen ‘Niks hoor.’ Maar ons lichaam liegt niet, en een koppel heeft de (lichaams)taal van de liefde opnieuw te ontdekken. Zeker als het gaat om hun seksleven.”

Hoop interesse

Het is geen standaardprogramma waar Carmen en Jeanine mee werken. “Omdat we onze dynamische seks- en systeemtherapie met PE-punten geaccrediteerd hebben voor de beroepsverenigingen van seksuologen en systeemtherapeuten, richten ons in eerste instantie op die deelnemers. Volgend jaar gaan we met een grotere doelgroep aan de slag, want er is een hoop interesse!

Wat het anders maakt is dat er sprake is van een heel concreet werkproces en eindresultaat.”

Concreet en confronterend

“De problemen worden door speels werken ervaren, doorleefd en zichtbaar, en daarmee helder en bespreekbaar”, legt Carmen uit.
Maar hoe dan?
“We spelen en gebruiken technieken met rollenspellen. De deelnemers kijken naar scènes die door ons worden gespeeld en we zetten fictieve situaties in, waarin realistische gedragspatronen worden uitgebeeld. Zo maken we gebruik van een bepaalde distantie, waardoor het koppel in de praktijk de confrontatie van hun eigen gedrag beter kan verdragen. Het is nogal confronterend om jezelf te zien vanuit de ogen van een ander, gespeeld door therapeuten.”

Onverwacht

Wat binnen het (psycho)dramatische spel ontstaat is parallel aan de dynamiek tussen de lakens en in interactie thuis: “Wie start een scène? Wie leidt, wie volgt? Kunnen ze zich aanpassen in spel als ze merken dat hun partner een andere kant op wil? Of blijven ze beiden star vasthouden aan hun eigen beeld van de scène?
Wij stemmen onze aanpak en behandeling af op de hulpvraag, levensfase en draagkracht van de cliënten. Geen sessie is hetzelfde. En een planning maken we iedere keer weer, maar in de kamer gebeurt altijd iets onverwachts waardoor wij als therapeuten worden gedwongen ook te improviseren in ons aanbod en steeds te schakelen.”

Drama

Waarom is drama zo belangrijk binnen sekstherapie? Carmen legt het uit: “Drama is een vorm van communicatie, meer dan een dialoog alleen. Bijvoorbeeld praten met gebaren, met je lichaam, stemgebruik, mimiek, waarmee het gevoel geraakt kan worden van de deelnemers. Hierdoor is de overdracht van kennis en informatie optimaal. Seks en drama zijn nauw met elkaar verbonden, ze zijn allebei in ieder geval ervaringsgericht!

De sleutel is doen. Onze bedoeling is, dat beide partijen seks ook weer als speels kunnen ervaren, waar kan worden geïmproviseerd, gelachen, geëxperimenteerd en waar fouten worden gemaakt, net als drama.

Spelplezier

Kortom: Jeanine en Carmen brengen het spelplezier weer terug in de slaapkamer. Dat doen ze met oefeningen in psychodrama en in dramatherapie, waar improvisatie en rolwissels centraal staan. Wat voor problemen komen de vrouwen in de praktijk tegen en hoe kunnen ze daarbij helpen?

Jeanine geeft een aantal voorbeelden: “Verschil in verlangen tussen beide partners, ‘geen zin meer’, vaak veroorzaakt door opwindingsproblemen. Maar ook pijn bij het vrijen en orgasmeproblemen. Dat laatste ligt ook vaak aan de techniek. Wij hebben een laagdrempelige manier gevonden om dit bespreekbaar te maken. En wat we ook tegenkomen is BDSM, waarbij spelen in onze therapie zéker centraal staat!”

Objectief

Wat kun je als deelnemer/cliënt verwachten?
“Als een koppel bij ons komt zien wij hen als een onbeschreven blad. We willen hen als duo leren kennen én als individu, los van hun rol als partner. Om dit zo objectief mogelijk te doen laten we hen zich voorstellen vanuit een dierbaar object of persoon. Ze kunnen zich bijvoorbeeld voorstellen als hun huis. De plek die alle informatie heeft over hen samen. De muren zien alles, maar hebben geen mening.”

Strijd

“Een voorbeeld?
‘Ik ben het huis van Henk. Henk is trots op mij, want hij heeft mij zelf vanuit niets opgebouwd. Ik ben een grote villa met twaalf kamers. In de opbouw van mij was Henk nergens anders mee bezig. Ik was zijn prioriteit. Maar sinds ik er ben hebben Henk en Petra strijd. Henk bepaalt alles. Hij is zuinig op me. Maar Petra voelt zich hierdoor niet thuis in haar eigen huis. In mij wordt iedere dag geschreeuwd. Henk verdwijnt dan in mijn kleinste kamer waar zijn laptop staat. Hij doet dan de deur op slot. Eerder rende Petra erachteraan, ramde ze op de deur. Maar sinds een paar weken blijft zij stil en verdwijnt zij ook…’”

Nieuw perspectief

“Wij als therapeuten en de partner op de bank die niet in een rol zit, mogen het object of de dierbare persoon vragen stellen. Met deze techniek leer je iemand via een nieuw perspectief kennen. Ook de partners leren iets nieuws van elkaar. Het is al een hele verrassing wie of wat ze kiezen om zichzelf voor te stellen.”

Tips

Dus … hoe maak je je seksleven leuk en krijg je er (weer) plezier in? Carmen en Jeanine hebben wel wat tips:

“Een goed seksleven en een goede improvisatie scène zijn vergelijkbaar:

  • Zeg JA én, in plaats van nee…  Anders blokkeer je direct de boel.
  • Doe het samen en laat elkaar stralen. Een scène en de seks worden eenzijdig als er maar één de show steelt.
  • Durf fouten te maken. In de drama noemen we dit ‘failing forward’. Iedere ‘fout’ is er eentje om op voort te borduren. Echte fouten in de improvisatie en de seks bestaan niet. Smaken verschillen en je kunt met de eerste regel ‘ja en…’ een hele vrijpartij en scène omdraaien.

Geen vrijpartij of scène staat vast als je hiervoor openstaat.”

 

Meer info over wat Carmen en Jeanine doen is te vinden op de site van Drama Solution

 

 

SAFEWomen biedt online hulp als je thuis in de knel komt

Al even volg ik de ontwikkelingen van SAFEwomen.nl Een website die online hulp aanbiedt voor vrouwelijke slachtoffers van (ex-) partnergeweld. Nu ontving ik het nieuws dat SAFEwomen, vanaf mei een minder hoge drempel heeft om deel te nemen. Er is nu geen registratie met een vragenlijst en e-mailadres meer nodig om tot de hulpbronnen toegang te krijgen. Goed nieuws en dus hoog tijd om eens te spreken met één van de mensen achter deze webpagina. Ik sprak Nicole van Gelder, promovenda en boegbeeld van de interventie.

 

Hoe weet je of je in een onveilige relatie zit?

“Een interventie klinkt heel officieel, SAFEwomen.nl is gericht op zelfhulp. Vrouwen gebruiken zelfstandig de website, er is geen volgorde en er zijn geen verplichte onderdelen. We weten dat situaties waarin vrouwen zich bevinden heel erg kunnen verschillen. Ze vragen zich soms af: ‘is dit okay of niet’, of voelen wel dat er iets mis is, maar weten niet zo goed wat. Want, wat hoort er wel en niet bij een relatie? Psychisch geweld is voor veel mensen een grijs gebied. Met de website willen we vrouwen stimuleren om te reflecteren op hun situatie en de weg mogelijk maken naar het vinden van hulp als zij dat willen. En als iemand er nog niet klaar voor is, dan zijn er ook andere opties dan bijvoorbeeld direct naar de politie gaan of Veilig Thuis. Er zit nog een heel stuk tussen wat soms te overbruggen is”, vertelt Nicole.

Ze vult aan dat dit ook één van de redenen is dat de site de mogelijkheid biedt tot het hebben van contacten met andere vrouwen. “Op die manier worden ze ondersteund en aangemoedigd om iemand in vertrouwen te nemen”.

 

Wetenschappelijk onderzoek

Safewomen.nl is ontwikkeld door het Radboud UMC in Nijmegen. Vanaf de start van de interventie in 2019 zijn 198 vrouwen onderdeel geweest van een onderzoek naar de werkzaamheid en de ondersteuning die de interventie biedt. Dit onderzoek, waar Sabine Oertelt-Prigone, hoogleraar op het gebied van gender- en seksuele gezondheid, aan verbonden is, loopt inmiddels af. En dus bestaat er nu de mogelijkheid op basis van de opgedane kennis de website verder te verfijnen. Maar ook om het breed toegankelijk te maken voor alle vrouwen in Nederland.

 

Waarom kozen jullie bijvoorbeeld voor een ‘nauwe’ doelgroep: vrouwen? Ook mannen kunnen immers slachtoffer worden?

Nicole vertelt: “We kozen ervoor omdat vrouwen de grootste groep slachtoffers is die te maken hebben met ernstig partnergeweld. En de meeste fatale slachtoffers daarvan zijn vrouw. SAFEwomen is er voor alle vrouwen, dus ook biseksuele of lesbische vrouwen. Veel informatie over partnergeweld geeft een hetero normatief beeld, vrouwen die in een relatie zitten met een partner van hetzelfde geslacht herkennen zich daar niet altijd in, daarom hebben we daar ook bewust voor gekozen. Bovendien denken we dat mannen mogelijk op een andere manier aangesproken willen worden, dat maakt het ingewikkeld om zo’n nieuwe interventie direct voor alle slachtoffers te ontwikkelen. ”

 

Wat vind je op SAFEwomen?

Er zijn verschillende modules op SAFEwomen te vinden. Die gaan onder andere over partnergeweld, soorten geweld, veiligheid en er is een hulpdatabase. Per type hulp en per provincie.

Ook psycho-educatie: wat doet een onveilige relatie met je lichamelijke en psychische gezondheid? En tips over hoe je erover kan gaan delen met iemand in je eigen omgeving.

Er is ook een forum op de site. En kan je in contact komen met andere vrouwen, lotgenoten. Daar kan je toegang toe krijgen nadat je een aantal vragen hebt beantwoord. Zodat veilig gebruik van het forum kan worden gemaakt. Ook wordt het forum door community managers van SAFEwomen gevolgd. Zo houden ze het gebruik dus ‘SAFE’.

 

Door met huiselijk geweld bezig te zijn ontdek je pas hoeveel het voorkomt

“Ik vind het ontzettend leerzaam om met dit thema bezig te zijn, niet alleen de wetenschap erachter. Je spreekt veel mensen die dit mee hebben gemaakt. Omdat je dit doet, heb je er ook vaker over in je persoonlijke omgeving. Dan kom je er achter hoeveel mensen dit meemaken. Ook dat je er daar zelf dus niet van bewust geweest bent. Ik ben enorm dankbaar dat ik zoveel mensen daarover heb kunnen spreken. En met iets te werken wat in de praktijk al impact kan hebben. Dat is wel bijzonder voor een onderzoeker”, vertelt Nicole.

Wat doe je om het vol te houden? Vroeg ik haar. “Over het algemeen is het een zwaar onderwerp. Het zijn veel zware verhalen, wat er allemaal wel niet gebeurt in de wereld. Het is belangrijk de dingen goed van me af te kunnen zetten. Om te voorkomen dat ik te sceptisch word ook over relaties in zijn algemeenheid. Als ik een dipje heb dan houd ik me eraan vast dat er ook veel gezonde, liefdevolle relaties bestaan, dat ik met mijn werk probeer om vrouwen in onveilige relaties te helpen én dat vrouwen er ook goed uit kunnen komen met hulp.”

 

Ga naar SAFEwomen.nl als je meer informatie wil

Als je iemand in je omgeving kent die te maken heeft met partnergeweld kan je diegene verwijzen naar de site. Ook als je zelf twijfelt hoe het in je relatie gaat, is de site echt een aanrader. Het is laagdrempelig en veilig om op te surfen. Uit een gewelddadige relatie komen is vaak erg lastig, SAFEwomen biedt een eerste stap. Een hele welkome aanvulling op het hulpaanbod.

 

Geschreven door Kirsten Regtop (#TEDxSpreker, blogger en trainer bij www.kirstenregtop.com over o.a. huiselijk- en partnergeweld). Lees deze en meer blogs ook op haar site

 

‘Zal wel lastig zijn om met een handicap iemand te krijgen?’ Die vraag, en vragen als ‘hoe doe je dat dan?’ krijgt Anne vaak. Voor Vlam schrijft ze over seks met een handicap. Het kan ‘gewoon’.

Hoi, ik ben Anne. Ik ben 28 jaar, iets meer dan een meter lang door mijn dwerggroei, psycholoog en seksueel wezen. O ja, én lesbisch. In Vlam schrijf ik over mijn seksleven als klein persoon met een fikse zorgvraag. Dit doe ik om vragen en opmerkingen als ‘hoe doe je dat dan?, kan dat gewoon?, zal wel lastig zijn met een handicap om iemand te krijgen …, wat mooi dat iemand daar doorheen kan kijken’, voor eens en altijd te stoppen. Een geil, vurig, sexy en spannend seksleven inclusief handicap, het kan ‘gewoon’.

Daag taboe, seks met een handicap, ik vertel je hoe

Spannend

Eindelijk weekend. ‘Ons’ weekend. We gaan voor het eerst een nachtje samen weg naar de kust. Het eerste weekend weg is spannend voor ieder koppel, maar in mijn geval schieten extra stressgedachten door mijn hoofd. Zoals: Is het hotel wel écht toegankelijk? Is mijn ‘hulpje’ op tijd? Kan ik voor de deur parkeren? Heb ik mijn opstapje mee?

Onafhankelijke vrouw

Op dit punt van onze relatie wil ik vooral niet laten merken hoe beperkt ik ben. Onafhankelijkheid is sexy. Autonomie is geil. Afhankelijk zijn en hulp nodig hebben om te kunnen plassen, poepen en douchen valt daar niet onder. Niet in mijn wereld. En ik gok dat ik niet de enige ben. Bij mij thuis is alles aangepast op mijn hoogte. Lager dan laag. Ik ben net iets meer dan een meter hoog. Ik lijk zelfredzaam en kan redelijk veel zelf. In een hotel is alles op ‘normale hoogte’. Ik ben dus allesbehalve van normale hoogte. Mijn beperking is in een hotel ineens extra zichtbaar. Alles wat ik niet kan wordt gezien en die ogenschijnlijke onafhankelijke vrouw die ik ben moet ineens vragen om een glaasje water omdat ze, zelfs met opstapje, niet bij de kraan kan. Ik vraag laat in de avond een zetje om op bed te komen omdat deze luxe hotelbedden verrassend genoeg worden geleverd op onmogelijk grote hoogtes.

Eindelijk in bed

Dan liggen we eindelijk in bed. Naast elkaar, onze lippen raken elkaar zacht. “Bedankt voor de leuke dag”, zeg ik tegen haar. Hier, nu, dit moment is mijn lengte ineens geen issue. Het bestaat even niet. “Jij ook bedankt …” zegt ze terug. Ze zoent me hevig en grijpt mijn billen stevig beet. Ze is duidelijk op een missie naar meer. Wanneer ze op me komt liggen met haar slanke lange lijf wil ik mijn hand tussen haar benen laten glijden. Mijn armen zijn te kort, ik kom tot haar navel. Tja, daar is die lengte weer. Ook hier tussen de lakens. Ze duwt mijn handen naast mijn gezicht. Ik duw mijn knie omhoog, precies in haar kruis, waar ik haar toch kan teasen. Ze kreunt en laat een hand los om mijn broek los te maken. Met mijn vrije hand kom ik net bij haar borsten, nog verhuld in een T-shirt en bh. Ik kruip eronder en raak met mijn vingertoppen haar blote huid. Ik wil haar shirt uittrekken, maar kom niet verder dan haar middel. Mijn vingers zijn te kort en te stijf. Ze duwt mijn beide armen weer naast mijn gezicht en gaat op me zitten. Ze heeft de hint begrepen en trekt haar shirt uit.

Ik kijk naar haar mooie figuur

“Plet ik je niet?” vraagt ze glimlachend. Ik schud mijn hoofd en kijk naar haar mooie figuur. Ze trekt mij omhoog, naar zich toe en trekt ook mijn shirt uit. Ze kan me niet loslaten, want dan val ik direct naar achter. Mijn rug is vastgezet met pinnen met verschillende operaties en mijn heup is vernieuwd, waardoor mijn flexibiliteit erg is afgenomen. Het lijkt of ze mijn lichaam als geen ander kent. Ze houdt me met een arm tegen en trekt mijn shirt en bh uit met haar andere hand. Dan laat ze me los, ik stort terug op bed, half naakt. Zij buigt voorover en kust me. Ze trekt mijn knie weer tussen haar benen.
Ze draait op haar rug en trekt ze me op zich. Ik zet me af op haar schouders, dit moet onprettig zijn, maar ze geeft geen kick. Met een arm houd ik me vast, en met de ander streel ik haar bovenlichaam. Ik verlang naar haar onderlichaam, maar daar kom ik alleen met een actieve klim naar beneden.

Uitkleden

Ik kus haar in haar nek en fluister dat ze zich helemaal moet uitkleden. Ik moet het wel letterlijk vragen. Haar eigenhandig uitkleden is geen optie, dat bleek al snel. Ze trekt haar broek uit, haar boxer en als laatste haar bh. Ik kus haar borsten en glijd dan van haar af, van het bed af (wat een sprong, gevaar voor eigen leven, gedreven door passie). Ik trek aan haar benen, als hint dat ze zich naar me toe moet draaien. Ik sta aan de rand van het bed, op mijn knieën is niet nodig, dit is de plek en het moment dat mijn lengte van pas komt. Ze schuift naar de rand van het bed en legt haar benen in mijn nek. Zo kan ik haar bevredigen met mijn mond tot ik haar voel en hoor klaarkomen. En dan, na een geil hoogtepunt met veel geluid, moet ik dat rotbed weer worden ingehesen voor het vervolg van deze vrijpartij …”

Consent is als een kopje hete thee. Als iemand ligt te slapen, giet je geen hete thee in hun mond. Als iemand bewusteloos is, willen ze geen thee. Als iemand hardop zegt: ‘ja lekker! Thee!’ dan hebben ze consent gegeven. Je kunt heel lang praten over consent en dat is ook zeker allang gedaan, maar hier komt het op neer. Er is een geniaal filmpje op YouTube te vinden over hoe hete thee als consent is. Zo gaat het met seks ook. Als iemand bewusteloos is of ligt te slapen, en niet kan zeggen: ‘ja lekker!’ dan is het antwoord dus nee, geen seks!

Even terug: wat betekent het woord consent? Het is Engels en betekent eenvoudigweg toestemming. Toen ik seksueel actief werd (vlak nadat de dinosauriërs ons verlaten hadden) werd er met geen woord over gerept, in geen enkele taal. Goede jongens deden geen dingen die je niet wilde, was de boodschap. En als er iets gebeurde waar je niet van gediend was, dan moest je als meisje maar van je afbijten. Ik ben meer dan eens van een feestje weggegaan, omdat ik in een hoek werd gedreven, achtervolgd werd door een dronkenlap of omdat ik bang was dat iemand GHB of andere troep in mijn biertje had gedaan. Dat ‘goede’ jongens ook goedbedoelde inschattingsfouten konden maken, tja, daar kwam ik gaandeweg achter. We hadden geen woorden om er over te praten, behalve dan de vrijpartij direct afkappen en weggaan, trillend op de fiets naar huis.

Het idee dat je toestemming moet geven voordat er iets met je lichaam gebeurt, want meestal gaat het over plastische en niet over geestelijke interactie, komt uit de ziekenzorg. Maar het idee dat iederéén iets te zeggen heeft over zijn/haar/hun lichaam is echt vrij nieuw. Eeuwen en eeuwenlang gold beschikkingsrecht alleen voor mensen (lees: mannen) die een bepaalde maatschappelijke status hadden en daarmee ook mochten beslissen voor alles onder hen. Zwakkere soorten zoals gehandicapten, vrouwen, onvrije mensen, bedienden en kinderen hadden weinig te zeggen over wat er met hun leven gebeurde.

En dat we in Nederland inmiddels de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens hebben geaccepteerd, betekent niet dat die altijd wordt nageleefd en bovendien golden en gelden voor een groot deel van de wereld hele andere regels. Voorbeeldje: tussen 1935 en 1967 werden in Amerika meer dan twintigduizend hersenoperaties aan de prefrontale cortex uitgevoerd (lobotomie) waarbij het doel vooral was om de patiënt terug achter het aanrecht of terug in de fabriek te krijgen. Het persoonlijk geluk was een bijzaak en veel mensen zijn geopereerd zonder dat ze wisten wat er ging gebeuren, of, als ze het wel wisten, wat de mogelijke gevolgen zouden zijn. Recenter voorbeeld: in 2001 bleek dat sommige Westerse universiteiten het testen van nieuwe kankermedicijnen op mensen laten doen, in India, als het onderzoek nog te experimenteel gevonden werd om op Westerse (lees: witte) mensen te gaan testen. De Indiaase proefkonijnen kregen een onleesbaar boekwerk toegestoken met de mogelijke gevolgen en bijwerkingen en moesten op basis daarvan ‘toestemming’ geven. Is dat échte toestemming op basis van juiste informatie, ofwel informed consent?

De maatschappelijke maatstaf is, in sommige landen, inmiddels naar de overliggende kant van het spectrum uitgezwaaid. Sinds 2018 is in Zweden alle seks zonder expliciete toestemming verkrachting. In Nederland is ook zo’n wet in de maak, al had minister Grapperhaus wel een klein duwtje nodig in de vorm van breedgedragen petities en uitbundige protesten om het laffe ‘seks tegen de wil’ op te schrijven als wat het is, namelijk verkrachting.

Sinds 1956 zijn vrouwen eindelijk handelingsbekwaam in ons land: we mogen zelf een hypotheek afsluiten, zelf beslissen of we willen trouwen, waar we willen werken en of we kinderen willen krijgen. Informed consent wordt de laatste twintig jaar steeds normaler, zowel in de medische wereld als rondom seks. Maar we mogen niet laks worden. In Polen heeft het conservatieve patriarchaat net het recht op abortus afgeschaft. In veel Amerikaanse staten is abortus nog steeds verboden. In honderden landen ter wereld ligt de huwbare leeftijd van meisjes rond de veertien, en is daarvoor alleen toestemming van een mannelijk familielid nodig. We moeten alert blijven en hard blijven roepen: wij beslissen zelf over ons eigen lichaam. Met of zonder thee.

 

Consent Filmpje:

Copyright © 2015 RockStarDinosaurPiratePrincess and Blue Seat Studios. Images are Copyright ©2015 Blue Seat Studios. https://www.youtube.com/watch?v=pZwvrxVavnQ

High Class Escortservice

Er was eens … een maatschappelijk werkster en een juriste. Ze leerden elkaar kennen tijdens een trio-date. Samen richtten ze een high class escortservice op. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Dat is de korte versie van hoe Amy en Esmée hun high class escortservice Pink Sheets begonnen. De lange, spannendere, versie lees je in het volgende nummer van Vlam Magazine.

Hier alvast een tipje van de sluier. Of liever: een kijkje tussen de lakens.

 

Ongegeneerd genieten

Drie jaar lang werkten Amy en Esmée – allebei apart, zonder elkaar te kennen – bij een escortbureau. Overdag studeren en werken, ’s nachts ongegeneerd genieten, én betaald hun eigen seksuele verlangens ontdekken.

Ze zijn allebei geen types voor een vast patroon of een ingedutte relatie. De spanning, het onvoorspelbare en de onafhankelijkheid trokken hen aan. Wie staat er deze avond achter de kamerdeur?

“We maken van alles mee: trio’s, kwartetten, dates met koppels, seks met maagden, seks met alleen vrouwen, parenclubs en exclusieve feesten, diners en overnachtingen op de mooiste plekken”, vertellen de escortdames.

Op een bloedhete avond in de zomer van 2018 – de thermometer tikte de 30 graden aan – werden Amy en Esmée opgeroepen voor een trio-date: een knappe man, ‘type lekker ding’. Ook in de slaapkamer ging het er heet aan toe, het trio vermaakte zich uitstekend.

 

Avontuur

Het klikte meteen tussen Amy en Esmée en na die boeking wisselden ze nummers uit. Al gauw voelden ze dat ze beter zelf een high class escortbureau konden beginnen. En zo begon Pink Sheets.
Niet precies wat hun ouders hadden verwacht, eigenlijk.
Vrienden reageren over het algemeen erg goed. Die vinden het vooral stoer en een gewaagde stap om dit avontuur aan te gaan.

Zelf zijn ze heel trots. “Het stigma dat heerst op dit werk maakt het voor anderen lastig om te accepteren wat wij doen. Wij zijn daar al lang geleden overheen gestapt, we zijn gelukkig met ons bedrijf en we geloven erin. We gaan tenslotte bijna allemaal naar een masseur als we last hebben van onze rug. Waarom boeken we geen high class escort als we behoefte hebben aan een leuke en intieme avond?”

 

Nog even geduld … Het hele interview met Amy en Esmée lees je in Vlam Magazine 03|21, dat in september verschijnt. Ondertussen lees je lekker Vlam Magazine 02|21: hier verkrijgbaar.

Seksueel geluk creëren

Welkom bij de serie Voor Mannen die volledig is gericht op het seksueel geluk van de heteroseksuele man. In mijn laatste artikelen heb ik het traditionele rolpatroon tussen man en vrouw besproken dat in heteroseksuele relaties leidt tot seksueel ongeluk. In dit patroon wordt de man als jager gezien. Hij is degene die naar de vrouw verlangt en het is zijn verantwoordelijkheid om zijn verlangen naar haar te uiten. De vrouw wordt als gejaagde gezien. Het is haar verantwoordelijkheid om zich voor hem aantrekkelijk te maken en af te wachten tot hij op haar afkomt. Wanneer hij zijn verlangen voor haar laat blijken is het haar opgave om hem toe te laten of af te wijzen.

Het traditionele rolpatroon maakt mannen en vrouwen seksueel ongelukkig

Ook al lijkt dit patroon ouderwets en achterhaald, het is nog steeds het meest dominante gedragspatroon in de seksuele interacties tussen mannen en vrouwen. Uit onderzoek blijkt dat hoe meer mannen en vrouwen zich aan het traditionele rolpatroon houden, hoe minder seksueel geluk zij op lange termijn beleven. Dit geldt niet alleen voor stellen, maar ook voor singles die een one-night-stand hebben en mensen die met elkaar scharrelen.

Hoe kun je dan wél seksueel geluk creëren?

Hieruit ontstaat de vraag: hoe kun je dan wél seksueel geluk creëren? De eerste stap naar seksueel geluk ligt in het begrijpen van de voorwaarden waaronder seksueel geluk kan ontstaan. Wanneer niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, blijft seksueel geluk onbereikbaar.

Seks gaat van nature over gelijkwaardigheid

Een fundamenteel principe van seks is dat ieder mens als seksueel wezen wordt geboren. Dit betekent dat ieder mens van nature seksuele verlangens heeft en de wens om deze verlangens met een ander mens te vervullen. Vervullende seks onder mensen kan daarom alleen plaatsvinden wanneer drie voorwaarden gegeven zijn:

  1. Beide partners voelen zich tot elkaar aangetrokken.
  2. Beide partners uiten hun verlangen naar elkaar.
  3. Beide partners kunnen en willen het verlangen van de ander ontvangen.

Dit betekent dat de seksuele relatie tussen mensen van nature symmetrisch en gelijkwaardig is. Wanneer deze gelijkwaardigheid wordt verbroken, ontstaan seksueel ongeluk, seksuele problemen en seksueel geweld.

Wat gebeurt er als je tegen dit principe ingaat?

Laten we naar drie scenario’s kijken om een beeld te krijgen van wat er gebeurt als we tegen deze principes in zouden gaan.

  1. Stel je hebt een situatie waarin de seksuele aantrekking tussen twee mensen niet wederzijds is. Alsnog probeert de één de ander te overtuigen, te manipuleren en desnoods tot seks te dwingen. Dan zit je direct in een situatie van misbruik, dwang, geweld, verkrachting en trauma.
  2. Stel je hebt een situatie waarin één partner zijn seksuele verlangens uit en de ander niet. Dan zal de seks alleen om de verlangens van die ene partner draaien. De andere partner beleeft geen seksuele vervulling. Hij of zij zal zich tijdens de seks oncomfortabel en na de seks gebruikt of leeggetrokken voelen. Seksueel geluk is onmogelijk in deze situatie.
  3. Stel je hebt een situatie waarin de aantrekking wederzijds is, beide partners vrij hun verlangens uiten, maar deze verlangens niet overeenkomen. De ene partner heeft misschien zin in ruige seks, terwijl de ander juist van langzame seks houdt. De partner die van langzame seks houdt, kan in deze situatie het verlangen naar ruige seks niet ontvangen. Dit leidt vaak ertoe dat een partner zich aanpast aan de ander of dat ze proberen om een compromis te vinden. De seks die daaruit voortkomt is dan voor beide partners niet helemaal leuk. Als er in een relatie een constant verschil tussen seksuele verlangens is, worden de partners in de loop van tijd steeds ongelukkiger met hun seksleven, omdat ze allebei niet dat krijgen waar ze naar verlangen. Ze voelen zich dan zich steeds meer gebruikt of gefrustreerd door het aanpassen aan de ander.

Zelfreflectie

Neem een moment voor jezelf en vraag jezelf af: hoe gelijkwaardig gedragen wij in onze relatie? Hebben we een vast rolpatroon? Is er één iemand die altijd de eerste stap neemt? Ben jij degene die seks initieert terwijl je vrouwelijke partner het toelaat of afwijst? Uiten jullie evenveel seksueel verlangen naar elkaar? Hoe vaak zegt je partner tegen jou hoe mooi, sexy en aantrekkelijk ze jou vindt? Hoe groter de asymmetrie, hoe moeilijker het seksleven wordt. Ga het gesprek aan met je partner en reflecteer samen over wie wat doet en waarom. Stel je open voor verandering. Voor een verschuiving van asymmetrie naar symmetrie. Van ongelijkwaardigheid naar gelijkwaardigheid. Het seksueel geluk is er al. Het zit daar op jou te wachten.

 

Geschreven door Dr. Mirjam Hachem (Sex Therapist, Online Therapy for Couples, Men, and Women & Author)

Gestold verlangen

Terwijl het gesprek met de huidige persoon in mijn spreekkamer nog volop bezig is, voel ik het horloge aan mijn pols trillen. Het is Linda, die erg vroeg is en me appt dat ze voor de deur staat. We gaan al een hele tijd met elkaar op. Vandaag is er geen receptie en in verband met onveilige gevoelens wil ik Linda graag snel toegang verlenen tot het pand. Het duurt een minuut of twee voordat de gelegenheid zich voordoet om het gesprek even te onderbreken zodat ik om de deur open kan doen, zonder de huidige cliënt al te veel tekort te doen.

Tien minuten later zitten we tegenover elkaar. Ik kijk naar haar. Haar porseleinen gezicht van gestold verlangen, haar haar strak en stijl, haar ogen vermijdend, haar mond verbeten en haar toon kortaf. Ze zit rechtop, alsof een korset om haar middel haar ervan weerhoudt het comfort van de fauteuil te voelen. Ik heb haar weken niet gezien en had gehoopt om meer ontspanning in haar lijf te kunnen waarnemen. Fysiek is ze er, nu kijken of de rest van haar ook aan wil schuiven vandaag. Welke uitnodiging is daarvoor nodig? Linda heeft in elk geval een broertje dood aan hulpverleners die haar iets gunnen. En ik heb ergens tijdens corona besloten dat je maar een fractie effect hebt als je niet lichaamsgericht werkt. Zeker als het om trauma gaat. Hoe komt dat samen?

 

Irritatie

Benoemen: ik vraag of ze irritatie voelt. “De laatste tijd alleen maar.” Ze ontziet me, door niet te zeggen hoe naar ze het vindt om niet gelijk binnengelaten te worden. En misschien vindt ze ook dat ze het recht niet heeft dat naar te vinden. Ze vertelt in staccato over alles wat slecht gaat. Het is veel. Het leven verraadt haar. Ik beaam. Ze raakt me in hoe moeilijk ze het heeft. Ze doet afstandelijk en kortaf. Maar ik ken haar lang genoeg om te weten dat dat vooral betekent dat ze vastzit in zichzelf. Het feit dat we bijna afscheid moeten nemen draagt bij aan haar gevoel van onmacht. Maar irritatie houdt je beter op de been dan onmacht. Ik probeer een aantal dingen die in het verleden hebben geholpen, maar niets slaat aan. Op welk deurtje ik ook klop, alles blijft gesloten. Haar onderbewustzijn laat me nu op mijn beurt wachten.

 

Haar ritueel

“Zal ik een beetje aan je haar zitten?”
“Aan mijn haar zitten?” zegt Linda, voor het eerst op een andere toon.
Ik herinner me hoe ik jaren geleden op wandel-groepsreis was in de bergen van Nepal. Daar vlocht ik tijdens een avondstop in de woonkamer van een of ander hutje het haar van een vrouw die buiten de groep viel. Vrouwen die aan haren zitten van vrouwen; het schept verbinding. Het is intiem en ongedwongen. ‘Female bonding’, zei mijn reisgenoot destijds.
“Ja, even een beetje met je haar frutselen.” Ik krijg toestemming op voorwaarde dat ik haar haar niet in de war breng. Ik knik en ga achter haar staan.

Ik laat haar haar als gitzwart goud door mijn vingers glijden en vertel een klein lief verhaaltje over een meisje met een moeder met toverhanden. Er ontdooit iets onder mijn handen. Ik streel haar hoofdhuid, maak een vlecht, en terwijl ik ook weer ontvlecht vertelt Linda haar leven. Over haar nieuwe liefde, over hoe hij haar controleert, maar hoe hij ook geeft, niet als al die anderen vóór hem, en hoe onveilig dat voelt, over de angst dat sommige dingen nooit meer goed gaan komen. Ik blijf haar liefdevol aanraken en ontvlechten, en vraag af en toe of het nog steeds oké is, en of ook de manier waarop ik het doe oké is.
“Heel gek,” zegt Linda, “normaal houd ik hier niet van.”

 

Bestaansrecht

En naarmate de vlecht vaker ontvlochten wordt vallen de tranen. Eerst onopvallend, maar dan als een stroompje. Ik stel me voor – want we hebben al die tijd geen enkel oogcontact – hoe ze strepen strekken en inweken op haar porseleinen huid. Na een half uur zachte aanrakingen en vertellen, is het goed en ronden we het haarritueel af. “Misschien ga jij mij ook missen”, zegt ze half vragend als we weer tegenover elkaar zitten.
“Dat weet ik wel zeker”, zeg ik. Er verandert iets in de ruimte als ze me nu voor het eerst vandaag aankijkt en zegt “Ik geloof je wel.”
Mooi dat de overtuiging dat zij bestaat als wezen met waarde dat gemis te weeg kan brengen, grond vat. Wie gemist wordt, heeft bestaansrecht.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

Ooit was ik een jaar met een vrouw. Een jaar vol passie, ongelofelijke nachten, heerlijke orgasmes en duizeligmakende kussen. Mijn lijf dat dagen natrilde, met een diep verlangen om haar weer vast te houden en bloot met haar door het huis te bewegen. Een jaar waren we geliefden. Allebei terughoudend om al té verliefd te worden. Of te veel te verbinden, omdat vanaf het begin duidelijk was dat wij niet samen zouden blijven. En toch bleven we samen dat jaar. En toch bleven we vrijen, steeds opener in onze energie naar elkaar. En de seks bleef verbeteren, bleef intiemer, spannender en geiler worden. Maar we neukten niet.

En toch was het in alle opzichten bevredigend. In die relatie ontdekte ik dat neuken slechts een onderdeel is en niet een onmisbare schakel. En zeker niet een voorwaarde voor een volwaardige seksuele relatie.

De redenen en oorzaken van het niet neuken waren dat jaar wel een aantal keer veranderd. Het begon als een manier om ons emotioneel veilig te houden. Daarna was er wel de wens, maar voelde mijn lijf zich niet veilig genoeg om de stap te maken. En iedere keer dat ik aan een condoom dacht of er een pakte, merkte ik onrust en een verlies van opwinding. Weer later deden we het wel even, maar het voelde alsof het de afstand vergrootte in plaats van verkleinde. En daarna was het juist fijn zonder. Een jaar vreeën we de sterren van de hemel. Schaamteloze lustbelevingen zonder penetratie. Een ontdekking van hoe vrijen met je hele ziel en zijn, lijf en leden kon gebeuren.

Maar goed, niets duurt voor eeuwig en nieuwsgierigheid, rust en genot bewandelen wegen met vele verrassingen. En dus na ruim een jaar ontmoetten wij elkaar ook daarin. Maar dat … dat is een ander verhaal.

Maar HOE dan?!

Hoe leg je kinderen van 5 tot 8 jaar uit wat zwanger is, hoe een baby in je buik komt en ook hoe die er weer uít komt? Gynaecoloog Karin Middelburg en coach Philippine van der Goes schreven er – met humor – een lekker leesbaar en vooral duidelijk boek over: Maar HOE dan?!
Een boek over lichaam, liefde en baby’s maken. En natuurlijk vroeg Vlam aan Karin en Philippine: hoe dan?

 

Zoektocht

Hoe kwamen jullie op het idee?

Karin: “Op de kleuterschool van mijn kinderen was het thema ‘zwanger’, waarop de kleuterjuf aan mij, als gynaecoloog en moeder, vroeg: ‘Karin, kun jij daar niet iets leuks over vertellen? Haha, dat kon ik natuurlijk wel, maar toen ik bedacht wat ik zou gaan vertellen, was het toch lastiger dan ik in eerste instantie dacht: Wat vertel je kinderen van 4 en 5 jaar eigenlijk? Hoe de baby in de buik komt? Hoe de baby er weer uit komt? Ik ben in de bibliotheek gaan kijken wat er voor voorlichtingsmateriaal was en kon maar weinig vinden wat ik geschikt vond.”

Philippine: “In die periode hadden Karin en ik als goede vriendinnen veel contact, omdat ik door een moeilijke periode ging vanwege baarmoederhalskanker. Toen Karin vertelde over haar zoektocht herkende ik het direct. Mijn zoontje vroeg namelijk op een doordeweekse dinsdag ‘Mama, waar kwam ik uit je buik?’ Ik antwoordde: ‘In de buurt van waar mijn plas ook uit komt’. Hij: ‘Mag ik dat zien?’ Ik: ‘Nou, dat vind ik een beetje intiem’ (en ik vond het ook niet zo’n handig moment zo tijdens de race tegen de klok met naar school gaan enzo). Toen volgde: ‘Mama, wat is intiem? En doe je benen even wijd’. Een prachtige anekdote die ik met Karin deelde. Dus ook ik vond het een lastig uit te leggen onderwerp en miste net als Karin een eerlijk, divers boek met humor.”

Nieuwsgierig

Omdat Philippine veel ervaring heeft met het maken van (kook)boeken was het idee snel ontstaan om samen een boek te schrijven, precies zoals zij het graag aan hun eigen kinderen zouden willen voorlezen: toegankelijk, eerlijk en met leuke vragen en opdrachten erin om het gesprek te stimuleren.

Hoe zijn jullie op de titel ‘Maar HOE dan?!’ gekomen?

“Kinderen in de leeftijd van zo’n 5 tot 8 jaar zijn nieuwsgierig, ze willen van alles graag weten hóé dat gaat. Dus de veelgehoorde kindervraag ‘Maar hóé dan?!’ paste precies. Juist ook omdat veel ouders bij dit onderwerp geneigd zijn om wat ontwijkend te antwoorden en dan volgt vaak al vlot de volgende ‘Maar hóé dan?!’ De titel geeft perfect de nieuwsgierigheid van kinderen naar dit onderwerp weer.”

 Leuk en eerlijk

Wat maakt dit boek leuk en eerlijk in vergelijking met andere boeken?

Karin: “Ik was tijdens mijn zoektocht echt verbaasd over wat er in andere boeken werd geschreven. Ik vond boeken waarin verteld werd dat de Here God ons al kende toen we in de buik groeiden en boeken waarin werd geschreven dat meisjes een ‘schaamspleetje’ tussen hun benen hebben … Dat moest echt anders!”
Philippine: “Veel boeken richten zich op jongere kinderen en gaan dan vooral over het krijgen van een broertje of zusje. Of de boeken zijn meer geschikt voor pre-pubers met onderwerpen als masturbatie en menstruatie erin. Iets ertussenin was er nog niet. Tot nu toe dus.”

Doe-Tips

In het boek staan ook ‘Doe-Tips’. Zoals staand plassen door een wc-rol met aluminiumfolie. 😀  Hoe zijn jullie op de ideeën voor die Doe-Tips gekomen?

Karin: “Wij kennen elkaar al uit onze studententijd en het motto was altijd al; hoe meer gekkigheid, hoe beter! Dus toen we hiervoor gingen zitten, kwamen de ideeën voor doe-tips eigenlijk als vanzelf. We vonden het vooral leuk om het boek interactief te maken, zodat je dicht bij de belevingswereld van het kind blijft. Dus niet alleen voorlezen aan je kind, maar echt samen de dingen doen. Bijvoorbeeld tijdens het moederkoekjes bakken komen er weer de geweldigste verhalen boven en kun je op een luchtige manier weer uitleg geven.”

Philippine: “Die tips stimuleren ook echt de gesprekken. En juist door er met veel lol mee om te gaan, blijft het luchtig en toegankelijk voor zowel kinderen als ouders. Daarmee leg je een basis voor openheid, en dat alles bespreekbaar is. Juist in een periode waarin kinderen nog makkelijk praten. Als ze ouder worden, wordt het vaak als gênant ervaren. Dus door op jonge leeftijd erover te beginnen maak je het voor later makkelijker.”

Meegroeien

Ouders en professionals zijn nog weleens bang zijn dat ze jonge kinderen gauw te veel vertellen waar ze nog niet aan toe zijn. Hoe reageren jullie daarop?

Karin: “Wij denken niet dat je een kind te veel kan vertellen. Het gaat er met name om hóé je het vertelt en wat jouw eigen ideeën zijn. Vrijen is heel normaal en wij denken dat het goed is kinderen uit te leggen dat dit iets normaals is, wat grote mensen doen. Liever leggen we het ze zelf uit op een manier die bij onze waarden past, dan dat we niet weten wat ze zien en horen. Door er eerlijk en open over te zijn, maak je jezelf ook toegankelijk voor de vragen van kinderen.”
Philippine: “En wat ook leuk is, is dat ons boek meegroeit met kinderen. Wanneer een kind van 4-5 jaar vragen begint te stellen over verliefdheid of zijn lichaam, dan is het fijn om de betreffende hoofdstukken erbij te pakken. En kun je dat voorlezen. Kinderen van die leeftijd kunnen het boek dan vaak zelf nog niet lezen, dus je kunt als ouder eruit halen wat van toepassing is voor je kind. Wanneer een jong kind wel het hele boek doorbladert, is het qua illustraties nog steeds heel toegankelijk en kan het prima in de kinderboekenkast staan. Oudere kinderen kunnen, als ze dat willen, het boek zelf lezen. Door vragen als: ‘wat zou je naam zijn geweest als je een piemel had gehad in plaats van een vulva’, of andersom, creëer je weer een moment dat een kind het gesprek aangaat met de ouders. Dat is zo leuk aan dit boek. Het groeit mee en maakt nieuwsgierig.”

Lol

Heb je nog een ‘gouden’ voorlichtingstip voor (jonge) ouders en/of professionals? Hoe praat je met jongere kinderen over het lichaam, liefde en seksualiteit?

“Beantwoord de vragen van kinderen zo eerlijk mogelijk, want juist kennis zorgt voor meer seksuele gelijkheid en fijnere ervaringen in de toekomst. Vergeet niet er zelf ook heel veel lol in te hebben!”

 

Het boek “Maar HOE dan?!” is hier te verkrijgen