“Jij houdt je toch voornamelijk met seks bezig? Ik dacht nog aan je!” Een aanhef van deze strekking hoor ik vaker en ik weet inmiddels dat het daarna nog alle kanten op kan gaan. Tjeert, mijn seizoensbuurman op de camping, kijkt me met zijn knappe hoofd en open glimlach aan. Al vier zomers lang staat hij met zijn man op de vaste plaats naast onze tent en maken we af en toe een praatje.

 

De geijkte coming-out-verhaallijn

Hij vertelt hoe hij deze vakantie trek had in een lekkere roman die lekker weg leest. Één die het verhaal beschrijft van een romantische ontmoeting tussen twee mannen, maar dan zonder de geijkte coming-out verhaallijn als ondermijnende factor. Gewoon een mooi verhaal over de liefde. “Want”, zo zegt hij, “ik heb niet altijd zin om me wéér met een bochtje te moeten identificeren met het verhaal tussen man en vrouw. En ik wil ook niet steeds dat moeilijke gedoe van die ontworsteling.” Logisch lijkt me. Als doorgewinterde hetero zou ik ook geen zin hebben in een levenslange norm van homoseksualiteit in literatuur waar ik het dan maar mee moet doen. Continu omdenken lijkt me doodvermoeiend.

 

De boot gemist

“En, is het gelukt?” vraag ik. Tjeert blijkt ervoor naar een gespecialiseerde boekenhandel te zijn gegaan. Er zijn daar schappen gereserveerd voor alles wat buiten de norm valt. Rijen dik boeken over inter-sekse, transgender, queer, drag, etc. Maar een relatief ongecompliceerd liefdesverhaal van twee mannen ontbreekt geheel in de collectie. Hoe kan dat?

“We hebben de boot gemist zei ik tegen mijn man”, grapt Tjeert. “De wereld is verdergegaan, wij zijn al passé.” Ik merk gelijk hoe niet-grappig ik dit vind. Dat boeken van twee mannen die verliefd op elkaar worden, zonder die hetero-normatieve placemat een zeldzaamheid zijn, zegt mijns inziens vooral iets over hoe we als maatschappij de boot gemist hebben. Wij zijn een reis begonnen op een nieuwe, glimmende LHBTIQ+ boot, terwijl we een van de eerste schepen nog niet naar haar bestemming gebracht hebben.

De dag dat er homomannen zijn die en masse vragend hun wenkbrauwen op trekken als je het hebt over ‘de kast’, is die oorspronkelijke reis pas geslaagd. Datzelfde geldt uiteraard ook voor alle andere seksualiteiten die buiten de heteroboot vallen. Fijn toch als je er gewoon onvoorwaardelijk mag zijn, dus zonder dat je iets uit moet leggen (uitleg geven is een milde variant van veroveren). Ik heb ook nooit uit een kast hoeven komen. Weg er mee.

 

Privilege

De meeste lovestories zijn mij op mijn hetero-lijf geschreven. Ik heb nooit een microscopische zoektocht hoeven starten naar een leuk boek waarbij twee hetero’s eens geen plek hoeven te veroveren tussen de homo’s. Voor mij is een verhaallijn zonder ontsnappen uit een kast gelukkig schering en inslag. Heerlijk zo’n privilege.

Ik denk ook gelijk: hoe veel boeken zouden er op de homo-plank gestaan hebben, als niemand zich zou laten begrenzen door het beperkte zicht van de ander? Zou de bewuste boekenhandel dan überhaupt bestaan? Zou ik nog voldoende aan mijn literaire hetero-trekken komen? Zeker; er is genoeg ruimte voor iedereen, ook als de balans in het aanbod verschuift. “Leaning-out” (de beweging waarbij leden van de gevestigde orde plaats maken aan tafel voor leden van gemarginaliseerde of genegeerde groepen) is een eer.

Deze keer wil ik deze column dan ook afsluiten met een vraag: wie kent er een roman, die de liefde beschrijft tussen twee mannen, zonder dat iemand zich daarnaast ook nog moet ontworstelen aan een kast? Ik zou Tjeert de komende zomer graag verrassen, of liever al met de feestdagen! Als er tips binnen komen, zullen die hier op deze bladzijde te lezen zijn in de allerlaatste alinea …

 

Tips tot nu toe:

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

 

(Foto door Renate Vanaga)

Valt het jou ook op dat mensen zich indekken als ze tegen een specialist praten?

‘Sorry hoor, ik ben geen huisarts natuurlijk, maar ik las op internet …’

Of: ‘Ik heb twintig jaar geleden ook vakken gevuld en een krant bezorgd, dus daarom heb ik nu een mening over minimumloon.’

Het mechanisme is: laten zien wat jouw ervaring is (internet, oude baantjes, veel gelezen), de autoriteit daarvan is afzwakken (met woorden als ‘hoor’, ‘slechts’, ‘even’) en daarna keihard een eigen mening geven. Wat zit daar toch achter? Angst om ontmaskerd te worden? Snel, jezelf indekken vóórdat de ander je kan ‘pakken’ op een fout. Voordat ze denken dat je een hele pief bent en je daarna door de mand valt, met alle schaamte van dien.

Er zijn talloze films gemaakt met dit dunne plot. De hoofdpersoon doet zich anders (beter!) voor dan hij is, eerst onschuldig en later schuldbewust. Iedereen trapt erin, tot het onvermijdelijke moment van de onthulling. Dan volgt er schaamte en uitsluiting, met tot slot een happy end. In Filofax (1990) doet een boef zich voor als zakenman, en krijgt een goede baan aan het einde. In Don’t Tell Mom the Babysitter’s Dead (1991) doet een tiener zich voor als designer, laat alles in het honderd lopen en eindigt met een toegangskaartje tot een prestigieuze universiteit. In Hitch (2005) wordt een koppelaar ontmaskerd, maar krijgt hij toch het meisje. Het achterliggende patroon is voorspelbaar en saai.

Maar blijkbaar ook heel menselijk. Want allemaal willen we schaamte vermijden. Schaamte is iets naars, iets akeligs, het voelt als jeukpoeder in je ondergoed, als vuurrode wangen terwijl iedereen naar je wijst. Waar het pas echt gaat wringen, is in je relatie. Let er maar eens op, je doet het zelf waarschijnlijk ook. Vooral als je elkaar terechtwijst op hele praktische dingen.

‘Ik ben geen monteur hoor, maar die auto klinkt alsof hij meer olie nodig heeft.’

Op een vlak waar je écht zelf een specialist bent, of dat nu erfrecht, breien of fietsen maken is, dek je niet in. Je weet dat je goed onderlegd bent. Je vertrouwt op jezelf, wetende dat je je kunt redden als je uitgedaagd wordt met een ‘huh, wat weet jij er nou van.’

Stel nou dat je op jezelf mag vertrouwen, ook als je niet alle antwoorden weet. En stel nou dat de persoon tegenover je, een vriend is. Iemand die je vertrouwt, bij wie je geen muren op hoeft te trekken, geen slotgracht hoeft te graven, jezelf niet hoeft in te dekken in een schietputje. Stel je dat voor, ook bij een volslagen vreemde. Bij de buschauffeur, bij de huisarts, bij de kassa, bij je werk, op het schoolplein. De persoon tegenover je is een vriend. Als je die persoon als zodanig behandelt, worden ze het misschien wel. In ieder geval wordt het contact plezieriger. En daarmee is de kans op schaamte ook afgenomen. Doe ik het voor.

 

Wat doe je als je ziek bent en zelfs geen fut meer hebt om te lezen? Bingwatchen!
Dat deed ik. En om toch een beetje met het werk bezig te zijn, keek ik naar het nieuwe seizoen 3 van Sex Education op Netflix. Inge Smit van Praatjes enzo vond het een vermakelijk seizoen. Maar volgend seizoen: meer aandacht voor de clitoris!

Seksschool

Het verhaal gaat verder met Otis en zijn moeder die als sekstherapeut werkt maar zelf moeite heeft met het aangaan en onderhouden van haar liefdesrelaties. Ze is zwanger van haar ex-vriend maar vindt het lastig om dit aan hem te vertellen.
Voor Otis en zijn vrienden en klasgenoten is het nieuwe schooljaar op Moordale weer begonnen. Er is een nieuwe directeur die de school drastisch wil verbeteren. Maar of de leerlingen dit ook als een verbetering zien? De directeur wil af van de naam seksschool en treft daarom harde maatregelen.

Seksuele ontwikkeling

De leerlingen zetten echter hun eigen seksuele ontwikkeling voort: thema’s als homoseksualiteit, non-binair, queer-relaties en bijzondere seksuele fantasieën, je ziet ze allemaal. Ook maak je kennis met nieuwe personages, zoals de non-binaire artiest en songwriter Dua Saleh die de rol van Cal speelt, een non-binaire student die meteen botst met de visie van de nieuwe directrice en de strijd aangaat voor genderneutrale toiletten.

Eric – de beste vriend van Otis – gaat op familiebezoek in Nigeria en ervaart dat homoseksualiteit niet overal ter wereld openlijk geuit kan worden. Toch stort hij zich daar ook even in de homescene. Bij terugkomst komt zijn relatie met Adam in een ander daglicht te staan. Zeker doordat Adam het moeilijk vindt om openlijk voor zijn seksuele geaardheid uit te komen.

Otis zelf heeft in de zomervakantie een stiekeme seksuele relatie met het populairste meisje op school. Maar dat mag niemand weten. Als ze er dan toch voor uit willen komen vraagt dat nogal wat van Otis: Hij wordt geacht andere kleding te dragen en als een soort schoothondje achter haar aan te lopen. Hoeveel heb je over voor iemands liefde? En hoe sterk is deze liefde eigenlijk als de ware liefde weer in je leven komt? In Otis’ geval in de persoon van Maeve.

Seksueel plezier

In één van de afleveringen gaat het over het seksueel plezier en klaarkomen van meisjes en vrouwen. Éven wordt daar de clitoris genoemd, maar daar hebben de makers helaas wat snel doorheen gewerkt. Een gemiste kans voor goede aandacht voor de clitoris.
Meer aandacht is er voor het seksueel trauma dat Aimee vorig seizoen in de bus was opgelopen. Ze ervaart daardoor problemen in haar relatie met haar vriend en vermijdt seks met hem. Door daar met haar moeder over te praten, ontstaat er ruimte voor haar seksuele trauma en gevoelens. Aimee ontdekt ook dat er veel diversiteit is als het om de vulva gaat. Ze wordt verwezen naar de website www.all-vulvas-are-beautiful.com, die overigens ook in het Nederlands te vinden is. https://www.alle-vulvas-zijn-mooi.nl/?redirect=off
Aimee gaat met een spiegel in de hand op onderzoek uit …

Seksverboden

Ondertussen voert de nieuwe schooldirecteur steeds meer seksverboden door op school. Seksualiteit hoort volgens haar niet in het onderwijs thuis. De leerlingen voeren hier op de open dag, als er veel pers aanwezig is, op ludieke wijze actie tegen. Ik zou willen dat leerlingen op Nederlandse scholen zo op de barricade zouden staan voor hun seksuele ontwikkeling en rechten en voorlichting op school!

Persoonlijke noot

Al met al weer een lekker vermakelijk seizoen. Want ook dit keer ontbreekt de humor niet.

Sex Education #3 gaat op meer verschillende thema’s in dan in de vorige seizoenen. Zoals je seksuele identiteit, queer-relaties en seksuele kinks. Ik vond het goed hoe dit zonder gêne en schaamte werd gebracht. Het vrouwelijk orgasme kwam naar mijn idee aandacht te kort. Een gemiste kans om de kijkers clitkundig te maken!

Ik vind het vooral mooi hoe de communicatie tussen de leerlingen over seksualiteit gevoerd wordt. Soms met enige gêne, maar toch de moed tonen hierover te praten. Voor mij één van de belangrijkste vaardigheden voor seksueel plezier.

 

Geschreven door: Inge Smit | Praatjes enzo

 

 

Binnen BDSM heb je verschillende rollen. Nu is rol in deze context misschien niet het beste woord, want dat klinkt alsof je iets ‘speelt’. Voor sommige mensen die aan BDSM doen is dat ook zo. Die vinden het spannend om af en toe in de slaapkamer of op een spannend feestje een bepaalde rol aan te nemen. Maar voor andere kinksters is hun BDSM- ‘rol’ meer een deel van hun identiteit. Sommigen noemen het een levensstijl, anderen een geaardheid, en zo zijn er nog wel meer visies van verschillende mensen. Maar hoe je het ook noemt of omschrijft, er zijn dus verschillende rollen.

Heel veel verschillende rollen, zelfs. Wanneer je op FetLife, zeg maar Facebook voor kinky mensen, een profiel aanmaakt, kan je kiezen uit zo’n vijfenzeventig verschillende rollen. Het gaat een beetje te ver om al deze rollen hier te gaan bespreken, dus ik heb er een paar uitgekozen waarvan ik denk dat ze het meest voorkomen.

Nu is het zo dat er geen vaste definities of omschrijvingen zijn voor alle verschillende rollen. Het komt er dus op neer dat je, als kinkster, zelf kan kiezen hoe jij jouw rol noemt. In de twintig jaar dat ik in de BDSM-scene rondloop, heb ik al de nodige discussies voorbij zien komen over wat nu het verschil is tussen een submissive en een slavin. En na al die jaren zijn we het er nog steeds niet over eens.

 

Dominant

Laat ik beginnen met de Dominant. Sommige dominanten noemen zichzelf dominant, D, of Dom/Domme. Meester/Meesteres of gewoon Meneer/Mevrouw hoor ik ook vaak voorbijkomen. De dominant is de persoon die de leiding neemt in een BDSM-spel. Deze persoon bepaalt wat er gebeurt en heeft de zweep in de handen. Althans, niet iedereen die aan BDSM doet, speelt ook met pijn. Maar als er geslagen wordt, is de dominant over het algemeen dus degene die de klappen uitdeelt. Wanneer een dominant ervan geniet om iemand pijn te doen, zou je deze persoon ook nog een sadist kunnen noemen.

 

Submissive

De ontvangende of onderdanige partij is de Submissive, ook wel de sub genoemd. Sommige mensen geven de voorkeur aan slaaf/slavin, toy of bottom. Waar de dominant de leiding neemt, volgt de sub. Ook subs heb je in allerlei soorten en maten. Sommige subs houden bijvoorbeeld heel erg van pijn ontvangen en zou je dan ook wel een maso(chist) kunnen noemen. Andere subs hebben weer niks met pijn, maar houden misschien heel erg van opdrachten uitvoeren, seksueel beschikbaar zijn, dienstbaarheid of vernedering.

 

Switch

Dan zijn er ook nog mensen die het zowel fijn vinden om dominant als onderdanig te zijn. Zo iemand noem je een Switch. Sommige mensen kunnen in één spel switchen van rol, ze beginnen dan bijvoorbeeld in de onderdanige rol, om daarna over te schakelen op de dominante rol. Maar het kan ook zijn dat een switch een bepaalde periode alleen behoefte heeft om onderdanig te zijn, of dat ‘ie bij bepaalde partners dominante gevoelens heeft, en bij andere partners juist onderdanige gevoelen. Het kan allemaal!

 

Kinkster

Kinkster is een beetje een overkoepelde term voor mensen die aan BDSM doen, in welke rol dan ook. Hoe je kiest welke rol bij jou past, is heel persoonlijk. Soms hebben mensen al duidelijke fantasieën, maar soms is het ook een kwestie van proberen en ontdekken. Niks spannender dan lekker wat experimenteren en erachter komen, toch?

 

Geschreven door TessTesst

Ik was deze week op een feestje van ongeveer vijftig mensen, buiten in de open lucht. Alleen daar konden we genoeg herrie maken en genoeg afstand houden. Niet dat dat gebeurde trouwens, die afstand, maar daar gaan we even niet over zeuren.

Na een paar uur werd de drukte van al die kletsende lui me te veel en ik ging binnen bijkomen, even rustig plassen, social media checken, chillen op een luie stoel. Er overviel me een enorme weerzin om weer terug het feest in te gaan. Pas met een beetje perspectief (even binnen zitten, stilte) viel me op hoe onrustig het feestgedruis was en hoe weinig ik daarvoor openstond die avond.

Dit is niet alleen een Corona-reactie. Het is niet zo dat ik door maanden binnen zitten, binnen werken, binnen leven en binnen vetten nu niet meer met andere mensen om kan gaan. In mijn roerige studententijd gebeurde het ook regelmatig. Urenlang danste ik de benen uit mijn lijf in mijn favoriete danskroeg/nachtclub en als ik dan naar buiten liep om even een luchtje te scheppen, gebeurde het regelmatig dat ik helemaal niet terug de kroeg in ging. Ook niet als ik mijn vrienden had beloofd dat ik zó terug zou zijn.

Ik genoot van de intense stilte aan mijn oren, het contrast met de klereherrie binnen in de kroeg. Boven me alleen de sterren, als puntjes te zien, zelfs tussen de verlichte uithangborden van de stad. Dronkenlui struikelend over hun voeten. Mijn fiets tussen duizenden anderen, braaf wachtend op hun ruiters. Het was te lekker om uit de herrie te zijn, het contrast te groot om terug te gaan. Hoe heerlijk was de rit naar huis, alles in de schaduw, fietsen van de ene lichtvlek naar de andere onder de lantaarnpalen.

Dus óf ik kon nooit goed met mensen omgaan en dat Corona-gelazer heeft weinig verschil gemaakt, of er iets universeels aan de hand met perspectief en afstand. Ik vermoed het laatste. Het geldt voor meer mensen: je ziet het pas als je het ziet. En dat is makkelijker vanaf een afstandje. Waarom lassen we anders een ‘pauze’ in om ‘af te koelen’ of proberen om een situatie ‘anders te bekijken’.

Met relaties is het precies zo. Waarom blijven slecht behandelde of zelfs mishandelde partners bij hun misbruiker? Omdat het moeilijk is te zien waar je in zwemt, als je steeds in het zwembad blijft liggen. Je hebt het perspectief nodig van eruit stappen, afstand nemen, weglopen, rustig worden en daarná beslissingen nemen over de toekomst.

Als het echt rot gaat met je relatie, neem dan een pauze. Spreek goed af waar die pauze voor dient: hoelang duurt het, mag je elkaar spreken in de tussentijd of liever niet. Is het de bedoeling dat je tijdens de pauze met een reboundje in bed duikt? Laten we wel wezen: als je relatie echt slecht is, ligt dat waarschijnlijk aan de communicatie. Daarmee is het maken van afspraken over een pauze ook gelijk heel moeilijk. Probeer het toch. En kom bij elkaar terug op het afgesproken tijdstip en stel elkaar de volgende vraag: wil je verder dansen, met mij? Of wil je liever alleen naar huis fietsen?

Hoi, ik ben Anne. Ik ben 28 jaar, iets meer dan een meter lang door mijn dwerggroei, psycholoog en seksueel wezen. O ja, én lesbisch. In Vlam schrijf ik over mijn seksleven als klein persoon met een fikse zorgvraag. Dit doe ik om vragen en opmerkingen als ‘hoe doe je dat dan?, kan dat gewoon?, zal wel lastig zijn met een handicap om iemand te krijgen …, wat mooi dat iemand daar doorheen kan kijken’, voor eens en altijd te stoppen. Een geil, vurig, sexy en spannend seksleven inclusief handicap, het kan ‘gewoon’.

Nu is zij aan de beurt

Het is ontzettend warm als we elkaar na een paar dagen weer zien. Het is benauwd, klef weer.
Zij staat in de deuropening op me te wachten en hurkt wanneer ik bij haar sta. We zoenen direct vol passie. Ik heb haar gemist.
Ze duwt de deur dicht met haar arm terwijl onze monden nog aan elkaar zijn vastgeplakt. Ze heeft duidelijk geen behoefte aan wachten tot ik de trap ben opgeklommen, dus ze tilt me op en loopt omhoog.
We zijn nat van het zweet. Ze pakt mijn hand en neemt me mee naar de douche. Ze kleedt me uit en ook zichzelf.
We zijn dan allebei naakt en stappen de douche in.
Ze zeept me langzaam in met een heerlijk ruikende doucheschuim. Ze zit achter me, op haar knieën. Zo zijn we even hoog.
Ik sta met mijn rug naar haar toe. Ik krijg kippenvel over mijn hele lijf.
Ik leun met mijn handen tegen de muur van de douche en sta wat voorovergebogen.
Zij maakt zich wat langer op haar knieën en streelt mijn borsten en mijn buik met schuim.
Mijn billen duw ik tegen haar kruis. Ze hijgt zachtjes in mijn oren en kust mijn nek.
Het water spoelt alle zeep van mijn lijf. Met haar linkerhand pakt ze mijn haren, ze kreunt zachtjes in mijn oor en trekt mijn lijf helemaal tegen zich aan, waarna ze met haar rechterhand zachtjes over mijn buik naar beneden streelt.
Je voelt me tintelen en verlangen, ik ben zo opgewonden en nat dat haar vingers zo bij me naar binnen glijden. Zij fluistert hoe geil ze is.
Ze vingert me steeds sneller en heviger.
Onze natte lijven tegen elkaar met haar borsten tegen mijn rug.
Mijn ademhaling verandert, ik ga klaarkomen. Ik kreun hard en bijt op mijn lip.
Mijn lichaam verslapt. Ik draai me om en kus haar vervolgens om haar te laten weten dat zij nu aan de beurt is.

In de rubriek Vlam Art geven we kunstenaars de mogelijkheid hun werk te laten zien dat te maken heeft met relaties, intimiteit en seksualiteit. Dat mag gaan over de mooie kanten maar ook over de negatieve kanten ervan. De kunst mag zowel subtiel als expliciet zijn. In Vlam Art komen kunstenaars aan het woord over wie ze zijn, over hun werk en waarom ze doen wat ze doen. En dat kunnen allerlei verschillende kunstvormen zijn.

Intimiteit krijgt een andere betekenis

Vlam Art in het hoge noorden! Vormgever en grafisch multi-art kunstenaar Rianne Witteveen woont sinds een jaar in Nijemirdum, samen met haar echtgenoot en hond.
“We zijn hierheen vertrokken vanwege mijn ernstig allergische astma. Wonen in Friesland was altijd al een wens. En nu zijn we er! Schone lucht en perspectief voor de toekomst. Hier kan ik mijn kunstenaarschap weer uitbreiden, naast het grafisch ontwerpen.
“In mijn hoofd zit een schetsboek dat zich als vanzelf met beelden vult. Ze vinden een uitweg als ik teken, ontwerp, en ets. Met de jaren heb ik mijn techniek en vaardigheden ontwikkeld.”

Vlam Art - hlafbloot Rianne

Het nieuwe ontdekken

Tekenen en schilderen zit bij Rianne in de familie: “Mijn vader kon geweldig en uit de losse pols cartoons tekenen op de achterkant een van een sigarendoosje. Zelf ben ik zoals zovelen gestart met potlood en de kwast. Rond m’n dertigste kwam de behoefte om mijn krabbels in m’n hoofd in een andere techniek om te zetten. En dat vond ik in de grafische hoek. Etsen en monotype werden het. Technieken en onconventionele materialen combineren werd het nieuwe ontdekken. Deze trend heeft zich doorgezet. 3D-pen en de smartphonefotografie naast de conventionele fotografie kwamen erbij. Zo zijn etsen niet alleen meer op papier afgedrukt, maar ook op de (smartphone)foto gezet en werk ik verder met digitale tekenprogramma’s.”

Rianne Witteveen - nog niet zichtbaarIntimiteit

Al van kinds af aan heeft Rianne eczeem: “Ik verstopte mijn lichaam in grote kleding met lange mouwen. Dan krijgt intimiteit een andere betekenis. Hoe zie je jezelf … of verberg je jezelf en zie je de ander. Hoe voelt het om aangeraakt te worden. Aanraken stond vooral in teken van insmeren. Gelukkig is insmeren voor de ontwikkeling van een kind een goede emotionele interventie. Ik voelde me anders en voelde mijn lichaam en vooral mijn huid bewuster. Nu, nu mijn huid door medicatie heel is, durf ik mezelf te laten zien. Gevolg van deze ontwikkeling is dat ik mensen in andere vormen laat zien. Mijn idee van gevoel voert de boventoon.

Kwetsbaar

Hoe de mens er daadwerkelijk uitziet is niet het meest waardevolle. Maar durf je te staan voor iets, durf je je te laten zien aan de ander. Dat zie je bijvoorbeeld terug in de lijnfiguren met de grote voeten. Als je huid kapot is, is jezelf geven aan de ander ook letterlijk kwetsbaar. De lading is groter. Het in de loop van de jaren tekenen van mensen is het helen van de tijd. En zo ben ik ook meegegroeid in de tijd dat mijn huid is geheeld door medicijnen. Daardoor heeft intimiteit niet meer zo de kwetsbare verborgenheid, niet meer zo intens als destijds.”

Showurself - Rianne Witteveen

 

Zie het verhaal van deze tekeningen …

Valt ’t op?
Laat het maar zo zijn,
al durf je misschien niet goed.
Mijmer over wat kan,

dan wordt het alleen maar mooier.

 

houdingen - Rianne Witteveen

 

 

👉Werk van Rianne zien?

Check:

Instagram

Website

 

 

 

 

 

 

 

Als ik ‘ja’ intyp op mijn telefoon, suggereert de auto-aanvulling: ‘Daddy’. We zullen er maar niet te lang bij stilstaan hoe dat zo gekomen is. Soms is het leven een kwestie van even lachen, schouders ophalen en dóór. Het is al tijden geleden dat er iemand in mijn leven was waar ik dat tegen zei, tenslotte.

Toch… zou Freud gelijk hebben? Hebben mannen een voorkeur voor een vrouw die op hun moeder lijkt en vallen vrouwen op mannen die aan hun vader doen denken? Als je om je heen kijkt in je vriendenkring, zie je al snel dat dat wel meevalt. En jijzelf? Lijkt je partner op de ouder van hetzelfde geslacht?

Ik vermoed overigens dat het aantal mannen dat ‘ja Mommy’ in hun telefoon intoetst enorm overtroffen wordt door meisjes of vrouwen die ‘ja Daddy’ typen. Misschien is dat een seksistisch resultaat van de patriarchale samenleving: een vrouw die een vaderfiguur zoekt, past in de norm. Ze wordt misschien een beetje meesmuilend nagekeken, of achter haar rug betutteld, maar er zijn ook genoeg mannen jaloers op de vent die zo’n adorerend meiske aan zijn arm heeft hangen. Het is ook ok voor vrouwen om als ‘baby’ te worden aangesproken. In de jaren vijftig was het doodnormaal dat een echtgenoot ‘kindjelief’ zei tegen zijn gade.

Probeer het eens andersom. Hoeveel vrouwen vinden het aantrekkelijk om met ‘mama’ aangesproken te worden, in het dagelijks leven of tussen de lakens? Ik krimp altijd een beetje in elkaar als mijn partner dat tegen mij zegt, zelfs als hij óver mij praat tegen de kinderen of de katten. In bed wil ik het helemaal niet hebben, daar krijg ik direct een slappe van, bij wijze van spreken.

De mannen die een moederfiguur in hun leven willen, zeker als dat seksuele connotaties heeft, zijn in sommige wijken van Nederland hun leven niet zeker. Ze leven hun fetishes uit achter gesloten deuren, of op het internet onder een schuilnaam. Het is niet eerlijk. Je bent niet minder een man, of een vrouw, als je een bepaalde rol wilt spelen.

Natuurlijk zou ik de auto-aanvulling eruit kunnen halen, dat schijnt niet moeilijk te zijn. Al ben ik niet zo’n wonder met smartphones. Maar ik wil het er niet uit. Ik wíl graag herinnerd worden aan een periode die vol van uitzinnig geluk was, hoe onrealistisch en puberaal dat geluk ook bleek te zijn. Dus nu antwoord ik met ‘yes’. En maar hopen dat mijn telefoon daar niet automatisch ‘Sir’ achter zet.

In de rubriek Vlam Art geven we kunstenaars de mogelijkheid hun werk te laten zien dat te maken heeft met relaties, intimiteit en seksualiteit. Dat mag gaan over de mooie kanten maar ook over de negatieve kanten ervan. De kunst mag zowel subtiel als expliciet zijn. In Vlam Art komen kunstenaars aan het woord over wie ze zijn, over hun werk en waarom ze doen wat ze doen. En dat kunnen allerlei verschillende kunstvormen zijn.

Dol op mooi en lelijk beeld

 

Tekenaar Geoffrey van Dijk in Vlam ArtQueer artist, noemt Geoffrey van Dijk zichzelf op Instagram.
In zijn atelier in de Bossche binnenstad maakt hij werk dat vooral over seksualiteit gaat. “Ik teken graag blote vrouwen, maar dan wel echte lichamen en geen gestileerd schoonheidsideaal. Het liefst werk ik met foto’s die door de modellen zelf zijn genomen”, vertelt deze vormgever en kunstenaar. Meestal tekent hij met potlood. “Hoewel de foto’s en verhalen die mensen me sturen erg persoonlijk zijn, bestaan ze wel op afstand van mij.”

Boodschap?

“Op Instagram schreef ik een keer dat mijn tekeningen een manier zijn om de interactie aan te gaan met de porno die via internet opeens heel toegankelijk werd toen ik jong was. Daar zit denk ik wel wat in. Het is vaak een startpunt. Maar ik probeer niet bewust een boodschap over te brengen. Elke serie van werk is anders. In mijn nieuwste tekeningen beeld ik bijvoorbeeld modellen af als afgebroken stukken marmer. De tekeningen gaan voor mij over maatschappelijk verval. Ze zijn ook een bewijs van mijn bestaan. En ze refereren aan hoe het online steeds lastiger wordt om een plek te vinden voor sekswerkers en kunstenaars die erotisch werk maken.”

Speelsheid

“Ik ben dol op mooi en lelijk beeld. Ik raak geïnspireerd door briefjes op straat en teksten op wc’s. Ik heb geen sluitend antwoord op de vraag waarom ik mijn tekeningen maak, maar ik ben me wel bewust van de onderwerpen die ik aanhaal en hoe ik hierop reflecteer. Als mensen naar mijn werk kijken dan hoop ik dat ze een mate van speelsheid ervaren, zowel in mijn handschrift als in de manier waarop ik mijn thematiek behandel.”

Geoffrey deelt zijn atelier met collega’s Sophia Steenbergen van Bureau Sophia en rechtbanktekenaar Adrien Stanziani.

 

👉Werk van Geoffrey zien?

Check:

Instagram

Website

 

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard: een lekker ouderwetse uitdrukking die in even grote mate realisme als pessimisme overbrengt. Ik ben tegelijkertijd slecht en te goed van vertrouwen. Ik ga er blind vanuit dat grote corporaties niets slechts voor hebben met alle eindeloze informatie die ze over mij kunnen verzamelen. Laatst keek ik weer eens in mijn geschiedenis en zag ik alle reizen die ik de afgelopen acht jaar (sinds het begin van mijn smartphone-tijdperk) heb gemaakt en dat was confronterend: Google weet beter waar ik geweest ben dan ikzelf. Welk jaar waren we ook alweer in Rome? Geen idee, mijn geheugen laat me in de steek, maar mijn telefoon kan het me zo vertellen.

De eerste naaktfoto die van mij bestaat, dateert uit eind jaren negentig van de vorige eeuw. Raar idee. Ik heb er geen kopie van, en geen idee meer hoe de maker van de foto heet. Ik had een roerige jeugd, zullen we maar zeggen. Deze week werd me gevraagd om half-naaktfoto’s op te sturen, dat wil zeggen, in ondergoed. Het was voor een goed doel: het verbeteren van mijn eigen gezondheid. Maar opeens merkte ik dat ik dat niet kon, niet wilde. Ik kan niet dat soort intieme beelden delen met een miep aan de andere kant van de digitale snelweg die ik nog nooit in het echt gezien heb, waarvan ik niet weet of ze gniffelt als ze mijn buik ziet. Zonder seksuele lading zijn registrerende naaktfoto’s alleen maar heel bloot, en weinig aantrekkelijk. En daar vertrouw ik niemand mee, niet zonder bestaande (professionele) relatie.

Wanneer heb jij voor het laatst het vertrouwen van iemand beschaamd? En was het echt zo serieus? Leugentjes om bestwil zijn een zeer realistisch onderdeel van het leven en daar kan je beter niet op terugkomen, dat maakt de zaak alleen maar groter dan ze is. Als de ander gekwetst is, en met goede reden, dan is het tijd om excuses aan te bieden.

Te voet ergens heenlopen gaat best langzaam, dat is de truc met het herwinnen van vertrouwen: stapje voor stapje. Kijk niet gek op als het maanden duurt voor de relatie voelt als vanouds. Als je aan de andere kant staat, met je bloedende hart in je handen omdat de ander bijvoorbeeld gelogen heeft… wees dan zo mild als je kunt. Van jezelf opwinden en boos maken komt alleen maar meer ellende. En iedereen leeft in een glazen huis, we maken allemaal fouten, kwetsen allemaal elkaar, de hele dag, voortdurend. We hebben ook lief, dat moet de balans rechttrekken.