De nieuwe charmante, spannende en ethisch gemaakte erotische film van Blue Artichoke Films

Blue Artichoke Films kondigt met trots deze exclusieve, de nieuwe film release Wild Card aan.

Wild Card is een speels, geïmproviseerd en intrigerend kaartspel. In een kamer zijn verschillende speelkaarten verborgen waarop verrassende, niet-seksuele lichaamsdelen worden genoemd, zoals ‘elleboog’. Bishop Black en Kali Sudhra, geïnspireerd door hun onmiskenbare aantrekkingskracht en het mysterieuze kaartspel, genieten van een zintuiglijke verkenning terwijl de spanning tussen hen oploopt. Hun experimenten worden steeds gewaagder en al snel kunnen ze het niet laten om elkaar op verschillende manieren steeds gedurfder te verleiden. Dit expliciete spel van ontdekking en plezier zit vol warmte, humor en sterke chemie.

Jennifer Lyon Bell

Regisseur/producent (en oprichter van Blue Artichoke Films) Jennifer Lyon Bell: “Ik wilde de beleving van echte seks vastleggen: elk moment een verrassing, niet precies wetend wat er nog staat te gebeuren. Door dit simpele kaartspel verrasten Kali en Bishop zichzelf en elkaar met hun erotische creativiteit, vormen van communicatie, en op welke manieren dit hun verlangen doet groeien”.

 

Ethiek

Blue Artichoke Films heeft zich altijd ingezet voor het maken van ethische, eerlijke, met aandacht gemaakte erotische films. Regisseur Jennifer Bell organiseert haar filmproces rondom het comfort en de veiligheid van haar performers. Zo maakt ze het mogelijk om in samenspraak te bepalen met welke mede-performers ze werken. Jennifer creëert vaak filmconcepten die specifiek voor bepaalde performers zijn geregisseerd.

In een tijd waarin pornosites met veel gestolen content (zoals Pornhub) de industrie hebben gemonopoliseerd, zonder zich daarbij zorgen te maken over persoonlijke toestemming en beeldrechten, zoeken kijkers naar alternatieve opties die opwindend zijn én ethisch geproduceerd. Blue Artichoke Films is een platform met expliciete erotische films, educatieve en sexy evenementen zoals workshops en speelfeesten, en seks-positieve blogposts – en dat alles ethisch geproduceerd!

 

Missie

De nieuwe releaseWild Card overstijgt de verwachtingen van wat een erotische film kan zijn, en komt overeen met de visie van Blue Artichoke Films: “Seks is de mooie, vreemde, rommelige, fascinerende, plezierige en opwindende kracht van de natuur.” Blue Artichoke Films staat bekend om het maken van artistieke, creatieve erotische films die seksualiteit op een emotioneel realistische manier laten zien. De films winnen prijzen van zowel arthouse filmfestivals als erotische filmfestivals. Wild Card is exclusief verkrijgbaar via het Blue Artichoke Films-platform

Wild Card

 

Giftcard

Samen met Jennifer heeft Vlam afgesproken dat wij een Giftcard van € 50,- mogen weggeven aan één van onze lezers die interesse heeft in de films van Blue Artichoke Films. Stuur ons een berichtje via de mail (info@vlammagazine.nl) of op de socials als je deze giftcard wilt hebben en dan loten we over twee weken wie deze gewonnen heeft.

 

Nog een cadeautje

Vlam mag dan nog een tof cadeautje aanbieden en dat is voor ALLE lezers. Je kunt iets aanschaffen via de webiste van Blue Artichoke Films en dan kun je met de code VLAM10JAN een korting van 10% krijgen op je aankoop. Deze komt dan in het winkelwagentje en bij het afrekenen, is er een ruimte voor “kortingscode”. Je vult VLAM10JAN in en er zal 10% afgaan. Deze korting is geldig tot en met eind januari.

 

 

Geschreven door Jeroen Hindriks (redactie Vlam) in samenwerking met Jennifer Lyon Bell (van Blue Artichoke Films)

In de tijd dat je met je partner droomt over een eigen gezin, denk je meestal niet aan hobbels die er in de opvoeding genomen moeten worden. Die komen vaak pas aan de oppervlakte als er na de eerste maanden van zorgen voor je kindje ook opgevoed moet worden. Verschillen tussen ouders qua opvoedstijlen kunnen voor irritaties en onbegrip in de relatie zorgen. Voor kinderen geeft het binnen de opvoeding duidelijkheid en brengt het veiligheid als de ouders veel dingen hetzelfde aanpakken. Te grote verschillen tussen ouders kunnen bij kinderen leiden tot verwarring en onzekerheden. Daarom is het belangrijk dat je als ouders je opvoedstijlen op elkaar afstemt.

 

Opvoedstijlen

Laten we eerst, aan de hand van vier typerende voorbeelden, bekijken welke opvoedstijlen vaak voorkomen.

  1. Ik weet alles

Deze ouder bepaalt wat z’n kind wel/niet mag, zonder ruimte voor eigen inbreng van het kind. Als het kind niet gehoorzaamt, krijgt het straf.

  1. Wij komen er samen uit

Deze ouder stelt wel regels en houdt daarbij rekening met wat het kind wil en wat goed is voor het kind. Leeft het kind de regels niet na, dan heeft dat gevolgen: met als doel het kind te laten leren van zijn ‘fouten’.

  1. Je kan het prima zelf

Deze ouder geeft het kind de ruimte om alles zelf te ervaren. De ouder stelt weinig tot geen grenzen. En neemt samen met het kind besluiten op gelijkwaardige basis. Daarover praten de ouder en het kind met elkaar. Omdat er geen regels en grenzen zijn, kan het kind deze niet overtreden en is er geen reden om te corrigeren.

  1. Zoek het maar uit

Deze ouder heeft weinig aandacht voor z’n kind en houdt zich niet bezig met waar het kind mee bezig is. De ouder laat het kind alles zelf uitzoeken.

(Bron NCJ Richtlijnen)

 

Valkuilen en tips

Communicatieproblemen liggen op de loer. Juist omdat verschillen in de opvoeding voortkomen uit overtuigingen die vaak geworteld zijn in onze jeugd én gaan over het meest dierbare wat wij ‘bezitten’, namelijk onze kinderen. Daardoor wordt het er niet gezelliger op en kan de ouder-/partnerrelatie op het spel komen staan. Wat zijn veelvoorkomende valkuilen als jullie het oneens zijn over de opvoeding (en andere zaken in de relatie)? Hoe zorg je ervoor dat jullie daar niet in tuimelen?

Valkuil 1. Mijn waarheid is de waarheid

Als je niet verder kijkt dan wat jij denkt dat waar is, mis je het totaalplaatje. Als je op deze manier in gesprek gaat met je partner, sta je niet open voor zijn of haar input en ben je er alleen op uit om je eigen gelijk te halen.

Tip: Probeer open te luisteren, probeer je partner echt te begrijpen en de situatie ook vanuit zijn/haar standpunt te bezien. Realiseer je dat jullie allebei het beste voor hebben met jullie kind.

 

Valkuil 2. Het ligt aan de ander

De onvrede die jij ervaart wordt in jouw ogen door jouw partner veroorzaakt. Jij doet immers alles goed. Hierdoor kijk je niet naar je eigen inbreng en ontneem je jezelf en jullie relatie de kans om te groeien. Jouw partner dwing je in een hoek om zichzelf te verdedigen.

Tip: Kijk eens door de bril van een ander naar jullie samen. En hoe jij je gedraagt. Vraag je af wat je ziet en wat je van jezelf vindt. Hoe zie je jouw partner? Wat vind je van hem of haar? Denk na over welke rol jij speelt en wat jouw gedrag doet in jullie situatie.

 

Valkuil 3. Mopperen en zaniken

Door te veel gemopper en gezanik zet je jouw partner en jullie relatie onder druk. Voor je het weet heb je alleen nog oog voor wat jouw partner niet goed doet en zie je de lieve en goede kanten niet meer.

Tip: Zorg ervoor dat je jouw ergernissen op tijd met jouw partner bespreekt. Verpak dit als een ik-boodschap, neem je gevoel erin mee en doe er een vriendelijke strik omheen. Neem ook de leuke dingen die er zijn mee in zo’n gesprek.

 

Valkuil 4. Ik weet al wat je gaat zeggen

Omdat je denkt dat je al weet wat jouw partner zal zeggen, heb je jouw reactie al klaar. Hierdoor maak je een gesprek eigenlijk niet mogelijk. En kan je het net zo goed in je eentje voeren.

Tip: Wees nieuwsgierig naar wat jouw partner vertelt. Gebruik de ‘spreker luisteraar oefening’. Om goed te kunnen luisteren maak je je hoofd leeg en zet je jouw eigen stem in je hoofd op pauze als jouw partner praat. Is dit lastig? Zorg er dan voor dat je samenvat wat je partner gezegd heeft als hij of zij uitgepraat is. Zo check je meteen of je je partner goed hebt gehoord. Laat de woorden van je partner even goed tot je doordringen, voordat je reageert.

 

Valkuil 5. Emoties regeren

Vooral beladen onderwerpen roepen emoties op. Dat geeft niets. Alleen als je jouw emoties de overhand geeft, bestaat de kans dat er tijdens jullie contact kwetsende dingen worden gezegd of dat je je juist volledig afsluit. Beide zorgen ervoor dat het gesprek blokkeert.

Tip: Probeer je emoties met je gedachten in balans te houden. Lukt dit niet, benoem dit en stop het gesprek tijdelijk. Neem even een pauze en afstand van wat is gezegd. Kom op het onderwerp terug als je bedaard en weer voor rede vatbaar bent.

 

Geschreven door: Lianne van Lith van het boek Partners door dik en dun

 

 

Onze kinderen van 11 en 13 jaar hebben nu al een tijd lang een eigen mobiel en ze hebben de vrije toegang tot een laptop. De oudste kan zelfs niet zonder, hij heeft hem immers dagelijks nodig voor zijn schoolwerk. En hij heeft nog een tweede waar hij maar al te graag op zit te gamen, wat ons soms weer voor de nodige pedagogisch verantwoorde uitdagingen stelt. 😉

Kortom: kinderen groeien tegenwoordig op in een wereld waar computers en internet niet meer weg te denken zijn. Ik word zelfs heel raar aangekeken als ik ze vertel dat wij vroeger nog geen internet hadden. Ze kunnen het zich bijna niet voorstellen …

Een paar jaar geleden, de jongste was een jaar of 8, ruimde ik de iPad op die ze gezamenlijk gebruikten voor filmpjes en spelletjes. Ik klikte hem open en zag dat er gezocht was op het woord  ‘neuken’. Ik schrok ervan en allerlei gedachten gingen door mijn hoofd:

Wie zou er gezocht hebben? De oudste of de jongste? Waarom hebben ze gegoogeld, ik ben toch juist heel open over dit onderwerp? Wat hebben ze gezien? Wat moet ik nu doen?

Hier heb ik voor geleerd, dus ik moet nu weten wat ik moet doen … Help!

Toen ik mezelf wat herpakt had en inmiddels wist dat de jongste deze zoekterm had ingetikt, ben ik naast hem gaan zitten. Ik bedacht dat het van belang was dat ik het gesprek erover moest beginnen. Ik wilde niet mijn paniek overbrengen op hem en hem ook niet het gevoel geven dat hij iets had gedaan wat niet mocht, of dat hij bang zou zijn dat ik er boos over zou worden. Dus had ik de neutrale vraag bedacht “Goh… Wat vond je ervan?”

“Wel een beetje gek mam, en dat vond Jordy ook.”

Kak! Jordy was zijn vriendje van school, en was die middag komen spelen. Vanavond zijn ouders maar eens bellen…

Wist je dat 63% van de kinderen weleens porno heeft gezien? En dat 31% dat heeft gedaan op 8-9-jarige leeftijd? Zoeken naar deze zoektermen op internet is volkomen normaal. Kinderen zijn nieuwsgierig. Ze horen bijvoorbeeld op school het woord neuken. Snappen dat het iets is wat een beetje spannend/geheimzinnig is. Tegenwoordig zoeken kinderen die iets willen weten het op, online. Of dat nu gaat over het woord neuken of de nieuwste skin van Fortnite. Ze willen graag weten wat het is en hoe gaaf is het dat je het ‘gewoonop kan zoeken én vinden? In de loop der jaren is daar niets in veranderd, kinderen blijven nieuwsgierig vanaf een bepaalde leeftijd. De hoeveelheid en soort informatie die ze tot zich kunnen nemen is echter wel veranderd in de loop der tijden. Daarom ook het advies vanuit Rutgers en Sire: Praat vanaf 7 jaar met je kinderen over seks op internet.

 

 

In 1999 ontmoet ik Jaap. Hij is de liefde van mijn leven. Mijn prins op het witte paard. Ik weet het meteen: hij is de ware, de man op wie ik al mijn hele leven heb gewacht.

Ik ben tot over mijn oren verliefd op hem. Hij geeft mij het gevoel dat ik speciaal ben. Ik voel een passie en een hartstocht die ik nog nooit eerder heb gevoeld. Ik weet het zo zeker dat ik alles achter me laat en met hem ga trouwen.

Al heel snel gebeuren er dingen waar ik de vinger niet op kan leggen. Ik raak soms in de war van de dingen die hij doet of zegt. Mijn onderbuikgevoel stuurt alarmbellen maar ik luister er niet naar. De ene dag ben ik de hemel op aarde, de liefde van zijn leven, de mooiste vrouw die hij kent. De andere dag ben ik lui, ondankbaar en egoïstisch. Ik begrijp het niet en ga steeds beter mijn best doen om zijn liefde voor mij vast te houden.

Onze seksuele relatie is geweldig. En als hij boos op me is maakt hij het altijd goed met seks. Ik dacht dat dat liefde was.

Soms is hij buiten zinnen van woede als ik zijn overhemd verkeerd op heb gehangen. En gooit me zelfs de trap af waardoor ik naar het ziekenhuis moet. Als ik thuis in bed lig met gebroken ribben komt hij naast me zitten en huilt. Hij heeft enorm veel spijt dat hij dat heeft gedaan. En belooft dat hij het nooit meer al doen. Ik geloof hem, want hij is zo verschrikkelijk verdrietig.

De volgende dag krijg ik een enorme bos rode rozen en ik ben zo blij dat hij van me houdt. Voel me op slag weer verliefd. Ik weet het zeker: nu gaat het nooit meer gebeuren. Hij zorgt voor me en is zo lief.

Het duurt maar een paar dagen. Ik begin weer op eieren te lopen. Probeer hem gunstig te stemmen. Doe alles wat hij zegt. Overlaad hem met lieve woorden en complimentjes, want dat maakt hem enorm blij. De spanning is weer voelbaar en ik weet van gekkigheid niet wat ik moet doen om te zorgen dat hij niet weer boos wordt.

Maar wat ik ook doe, het is nooit goed of goed genoeg. Hij ergert zich overal aan en is al humeurig als hij zijn ogen opendoet.

Als een vriendin aan me vraagt of ik met haar mee wil gaan winkelen durf ik het niet aan hem te vragen, omdat ik weet dat hij dat niet leuk vindt. Hij wil graag alles met mij doen en heeft er grote moeite mee als ik iets leuks doe met iemand anders.

Met lood in mijn schoenen vraag ik het toch en ben enorm verbaasd dat hij direct zegt dat het goed is en dat hij het leuk vindt voor mij. Ik ben opgelucht en verwijt mezelf dat ik me heb aangesteld.

Maar als mijn vriendin dan aan de deur staat om me op te halen kijkt hij me verbaasd aan en vraagt wat de bedoeling is. Als ik hem zeg dat we toch hadden overlegd dat ik zou gaan winkelen, ontkent hij dat in alle toonaarden.

Hij ontploft van woede en zegt dat ik echt knettergek ben en hem manipuleer. Voor ik het weet begint alles weer opnieuw.

Herkenbaar? Een veel gebruikte afbeelding als het gaat over huiselijk geweld is deze Cirkel van Geweld. Mijn persoonlijke ervaring is een voorbeeld van zo’n cirkel: steeds als ik denk dat het goed gaat, ben ik weer aan het begin van de cirkel

En zo kan het jaren doorgaan. Elke keer ga je de fases van de cirkel door. Daarom is het ook zo moeilijk voor ‘buitenstaanders’ om iemand uit die cirkel te trekken, want het ligt er maar net aan in welke fase je zit.

En daarom is het van levensbelang dat we altijd vinger aan de pols blijven houden. Ook al ben je als ouder, vriendin, zus, collega of buurvrouw nog zo teleurgesteld of boos dat hij of zij jouw reikende hand niet grijpt. Er komt een moment dat diegene net in het gedeelte van de cirkel is beland dat hij of zij klaar is om jouw hand vast te pakken.

Misschien heb jezelf het gevoel dat jij ook in een onveilige situatie zit. En kun je de vinger niet leggen op wat er gebeurt, maar voel je dat het niet goed is.

Praat dan eens met een ervaringsprofessional. Dat is de eerste stap naar bewustwording van het proces waar je inzit. Samen kun je kijken in welke fase je zit en je krijgt je tips hoe je hiermee om kunt gaan en eventueel de keuze kunt maken uit de cirkel te stappen.

Ook voor buitenstaanders is het nuttig hier eens met iemand over te praten die echt uit ervaring weet hoe je een slachtoffer het best kunt helpen.

Geschreven door ervaringsdeskundige Anita Wix

 

Bas en Nina zijn 10 jaar samen. Ze hebben elkaar ontmoet op een verjaardag van vrienden. Bas was toen 31 en Nina 28 jaar oud.
Ze voelden meteen een klik. Ze keken elkaar aan en er was iets. Een vonk sprong over. Die avond weken ze niet van elkaars zijde. Ze spraken over werk en ze bleken veel gemeen te hebben. Echte soulmates. Bas werkt op een school en Nina heeft haar praktijk als therapeute. Beiden willen ze er graag voor anderen zijn en kunnen dat in hun werk kwijt. Na de verjaardag spraken ze af, waarna hun relatie in een sneltreinvaart ging. Ze waren enorm verliefd. Ze zagen elkaar meerdere malen per week. Gingen na twee maanden voor het eerst samen op vakantie en na driekwart jaar gingen ze samenwonen. Hun sociale kring verdween wat naar de achtergrond omdat de focus vooral op elkaar lag.

 

Ze konden samen lachen, samen sporten, hun interesses delen en voelden dat ze zichzelf konden zijn bij elkaar. Meer hadden ze niet nodig. Na een jaar samen te hebben gewoond besloten ze om een huis te kopen. Hun geluk kon niet op. Ze vonden hun droomhuis en na een verbouwing konden ze erin trekken. Ze spraken over kinderen. Ze wilden dat allebei graag en besloten ervoor te gaan. Al na de tweede keer was het raak, wat zowel Bas als Nina een beetje overviel. Maar ook nu weer kon hun geluk niet op: alsof ze op een wolk zweefden. Nina voelde zich goed. De zwangerschap ging goed. Ze spraken over namen en verheugden zich op de komst van hun kindje. Na 39 weken werd hun dochtertje Sara geboren. Een piepklein meisje. Alles zat erop en eraan. De bevalling was goed verlopen. Ze mochten naar huis met hun meisje in hun armen. Voor het eerst niet meer met z’n tweeën maar met z’n drieën.

 

Bas en Nina voelden zich de eerste paar weken enorm gelukkig. Sara deed het goed en langzaamaan begonnen ze te wennen aan hun nieuwe leven als gezin. Na 10 weken draaide dit gevoel om. Sara sliep slecht. Ze had veel last van krampjes. Het was lastig om een ritme te vinden en ze huilde veel. Bas was weer volledig aan het werk. Nina was nog thuis. Ze miste haar werk als therapeute maar wilde dat niet uitspreken. Ze had het gevoel er volledig voor Sara te moeten zijn en op een roze wolk te moeten zitten. Als Bas thuiskwam en Nina de hele dag met Sara bezig was geweest, wilde ze graag dat Bas het overnam. Bas was moe van de lange drukke dagen op z’n werk. Er had een reorganisatie plaatsgevonden waardoor er meer van hem gevraagd werd. Beiden waren moe van het weinig slapen. Nina had het gevoel dat ze er alleen voor stond met Sara. Zij deed de nachten zodat Bas door kon slapen. Bas vond Nina veranderd. Ze was sneller geïrriteerd en focuste in zijn ogen alleen maar op Sara en niet meer op hem. De gesprekken gingen over Sara en niet meer over hun gezamenlijke interesses. Hun tijd samen was beperkt. Dat wat ze voorheen goed bij elkaar kwijt konden leek veranderd te zijn. Er ontstonden meer en meer irritaties en frustraties. Ze zonderden zich af van elkaar en praatten weinig met elkaar over wat ze dachten en voelden. Tot de bom barstte en ze een verschrikkelijke ruzie kregen.

 

De verandering die had plaatsgevonden van hun partnerrelatie naar het ouderschap had Bas en Nina overrompeld. Toen Bas en Nina spraken over hun kinderwens hadden ze zich echter niet gerealiseerd wat deze verandering teweeg zou brengen. In hun partnerrelatie draaide het om Bas en Nina samen. Hun gezamenlijke interesses. Samen sporten. Samen dingen ondernemen. Na de komst van Sara was hun partnerrelatie naar de achtergrond verdwenen en leken ze allebei zoekend in hun nieuwe rol als ouders. Bas en Sara waren naast partners, collega, werknemer en ondernemer ook vader en moeder geworden. Ze moesten hun kindje leren kennen. Zichzelf ontdekken als kersverse ouders. In hun eigen rol als vader en moeder maar ook in hun gezamenlijke rol als ouders. Ze moesten omgaan met minder slaap. Een ander ritme inbouwen. De balans vinden tussen werk en privé. En hun communicatie en interesses leken te veranderen.

 

Uit onderzoek is gebleken dat de eerste 1000 dagen vanaf de geboorte van een kindje niet altijd even gemakkelijk zijn. Tegelijkertijd zijn deze eerste 1000 dagen cruciaal voor de ontwikkeling van kinderen. TNO gaf in een onderzoek aan dat “door ouders zo vroeg mogelijk van de juiste adviezen te voorzien en door snel in te grijpen bij beginnende problematiek, kunnen we voorkomen dat er later zwaardere zorg nodig is”. Het heeft aandacht en tijd nodig om een kindje en elkaar in de (nieuwe) rol als ouder goed te leren kennen. Ouder zijn brengt veranderingen met zich mee, ook in de partnerrelatie. Soms gaat dat vanzelf, terwijl je een andere keer op meer hobbels stuit.

 

Een gezonde relatie tussen de ouders, en als partners van elkaar, draagt bij aan de ontwikkeling van kinderen. Toch blijkt dat een derde van de jonge ouders uit elkaar gaat voordat het oudste kind drie jaar is. Vrijwel alle jonge ouders maken een relatiedip door na de geboorte van hun kindje. Dat is dus niet gek en Bas en Nina zijn daarin geen uitzondering. Al voelde het voor Bas en Nina wel zo. Ze durfden er niet goed over te praten. Waar het voorheen rustig en voorspoedig liep in hun relatie ervaarden Bas en Nina nu dat ze hun draai niet konden vinden met elkaar. Ze voelden zich er ook schuldig over en hadden het gevoel dat ze vooral alleen maar geluk moesten voelen na de komst van Sara. Ze wilden Sara alles bieden, maar wisten even niet hoe ze dat moesten aanpakken.

 

De verandering van partners naar ouders kun je een periode en in vlagen als intens ervaren. Naast de mooie momenten kun je als ouders ook de nodige uitdagingen ervaren. Dit soort veranderingen, andere rollen, slechte nachten, slaaptekort en uitdagingen kunnen ontstaan in de partnerrelatie. Bas en Nina voelden dat ze het hier samen meer over zouden moeten hebben, dat ze het bespreekbaar moesten maken. In hun omgeving hoorden ze toch veel “geniet ervan”, maar niemand had het over de lastigere kanten die er tegelijkertijd ook waren. Voor Bas en Nina heeft dit altijd naast elkaar bestaan. De leuke en de lastige kanten van deze nieuwe rol en de nieuwe fase.

 

Ze besloten steun te vragen om te kijken naar hun communicatie, de veranderingen na de komst van Sara en de planning rond hun kindje. Hierdoor kregen Bas en Nina na een aantal weken weer meer ruimte om te zijn wie ze wilden zijn. Ze vonden elkaar weer terug als partners en konden daardoor ook steun bij elkaar vinden om de veranderde rollen op te kunnen pakken en er voor Sara te kunnen zijn als ouders. Naast elkaar en in verbinding met elkaar als partners.

 

Door: Marieke Lips, schrijfster van Partners door dik en dun

 

 

De nieuwe lockdown zorgt ervoor dat je bang kunt zijn dat het bij kinderen, jongeren (leerlingen) thuis niet goed zal gaan. Het contact is in Coronatijd anders dan anders. Net zoals afspraken met familie en vrienden niet vanzelfsprekend zijn, worden ook bezoeken aan cliënten vanuit de hulpverlening lang niet altijd afgelegd zoals normaalgesproken. Vanuit het onderwijs worden docenten en ondersteunend personeel geconfronteerd met onderwijs op afstand en ouders nog verder op afstand. Face-to-face afspraken vinden minder vaak plaats. Je ziet minder en je kan minder je voelsprieten uitzetten.

 

Mijn zorg: huiselijk geweld en kindermishandeling worden minder vaak gesignaleerd en daardoor lopen veel mensen hulp en steun mis. Waar juist de behoefte nu extra groot kan zijn. Door de extra onzekerheid en het veranderde contact worden er veel meer redenen gevonden dan normaal gesproken waarom signaleren niet goed mogelijk is. Ik zet tien van deze redenen op een rijtje. En verklap je alvast dat deze redenen misschien niet allemaal herkenbaar zijn, maar dat zelfs als één van deze redenen je bekend voorkomen dit ervoor kan zorgen dat niet of later in actie komt dan voorheen. En dat dat dus anders kan. Daarover kun. lezen door te klikken op de webinar info onderaan.

 

  1. Je ziet iemand niet helemaal, dus kan je geen goed beeld vormen.

Omdat veel contact via beeldbellen gaat, zie je soms iemand niet goed. Het beeld is tweedimensionaal, iemand is voor de helft in beeld of houd zijn of haar scherm uit. Je kan dus niet zien hoe het met iemand is, waardoor je geen volledig beeld kan vormen, dus er is geen sprake van signaleren.

  1. Iemand houdt het contact af, daardoor weet je niet hoe het gaat. 

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom iemand geen contact wil, niet wil beeldbellen, of ook fysiek contact op dit moment afhoudt. Daardoor weet je niet echt hoe het gaat, dus hoe kan je dan signaleren?

  1. Je voelt wel dat er iets aan de hand is, maar iemand wil het er niet met je over hebben. 

Je gevoel is een belangrijke raadgever bij het signaleren van huiselijk geweld en kindermishandeling (zie ook mijn blog van vorige week). Vaak is het ‘de onderbuik’ die als eerste spreekt.  Maar het lukt niet om erover in gesprek te komen of een afspraak te maken. De boot wordt afgehouden, dus echt duidelijk krijg je niet waar je situatie vandaan komt.

  1. Het contact tijdens de overdracht is te kort om te kunnen signaleren. 

Het contact met ouders is nu veel korter. Dat geldt met name voor onderwijs en kinderopvang. Daardoor heb je veel minder mogelijkheden om te zien of te spreken over hoe het nu thuis gaat. Je kan je zorgen hebben maar het niet passend voelen om daarover in gesprek te gaan onder deze omstandigheden. Daardoor ontstaat weer geen goed beeld.

  1. Je denkt dat je niet weet waarop je moet letten als je online beeldbelt. 

Je ziet wel van alles gebeuren en bent gewoon in gesprek. Maar mis je niet van alles? Is er niet iets wat je ontgaat? Je kan je afvragen of je wel op de goede dingen let als het gaat om het online signaleren.

  1. Mensen geven nu minder snel aan als er wat is. 

Je hebt minder tijd om met mensen echt een gesprek te voeren (zie ook punt 4). Dat maakt ook dat het soms als lastiger kan voelen het over ingewikkelde onderwerpen te hebben. En er echt over door te praten.

  1. Het is lastiger om door te vragen tijdens online contact, daardoor kan je veel signalen missen. 

Tijdens het online contact kan je bewaren voelen om echt door te vragen. Wat maak je los? Wie luisteren er nog meer mee zonder dat je dat weet? Het kan een stuk onveiliger voelen, ook voor jou, om echt de diepte in te gaan met de cliënt. Doordat je niet door kan vragen kan je het lastiger vinden te signaleren.

  1. Mensen zijn al uit hun routine, dus signalen die je waar kan nemen veranderen elke dag. 

Er ontstaat een wisselend beeld bij jouw cliënten, leerlingen, ouders of deelnemers. Waar kan je dan in deze tijd op letten? Als er geen consistent beeld ontstaat, hoe weeg je een signaal dan? De veranderende situaties kunnen ervoor zorgen dat je niet weet wat je volgende stap moet zijn in je signaleringsproces.

  1. Het duurt al langer voordat er hulp komt voor een gezin, je kan je dan bezwaard voelen. 

Hulp in gang zetten, inmiddels weten we allemaal dat dat een heel traag proces kan zijn. Via nieuwe intakes, indicatiestellingen en wachtlijsten kan het maanden duren voordat iemand de zorg krijgt die hij of zij wil. Als je ondertussen signalen ziet, kan je je terughoudend op willen stellen richting het gezin of huishouden. Zij kunnen er immers niks aan doen dat het zo lang duurt.

  1. Je eigen gevoel is momenteel een onbetrouwbaar instrument, dus hoe kan je goed signaleren? 

Je proeft de sfeer een stuk minder daardoor kan je geen goed beeld vormen.

Omdat je niet in het gezin komt of met regelmaat wat langer contact hebt kan je je gevoelsthermometer niet goed in de situatie steken. Terwijl je gevoel heel belangrijk is (zie ook punt 3) in het signaleren. Maar ook je eigen situatie kan ervoor zorgen dat je de worsteling van ouders en partners herkend, waardoor je een signaal anders kan interpreteren dan daarvoor.

 

Tien redenen zijn nog niet tien waarheden.

Dit zijn tien redenen die professionals aanvoeren waardoor signaleren op dit moment lastiger is dan anders. Maar ook tien bezwaren die in een ander daglicht kunnen komen te staan. Want ook nu is het signaleren van huiselijk geweld en kindermishandeling heel goed mogelijk. Want ik weet zeker dat als je dit leest je voor een heel aantal bezwaren rationeel gezien wel een oplossing hebt. Maar je gevoel zit ook nog wel eens achter het stuur. En dat kan anders! Wees je bewust van de redenen die jij mogelijk aanvoert of voelt. Hanteer de onzekerheid en werk samen met en voor de gezinnen of koppels. Want zij hebben deze hulp misschien soms wel harder nog dan ooit.

Op de site van Kirsten staan o.a. nieuwe webinars over: Signaleren in Coronatijd; hoe doe je dat?

 

Geschreven door Kirsten Regtop (#TEDxSpreker, blogger en trainer bij www.kirstenregtop.com over o.a. huiselijk- en partnergeweld). Lees deze en meer blogs ook op haar site

Het zijn barre tijden als je vrijgezel bent en niet kunt daten in de corona-periode. Wel zin in seks, maar niemand die zich meer durft open te stellen voor een seksavontuur. Waar je eerst nog weleens een leuke vrouw of man kon ontmoeten in het uitgaansleven, of bij grote nood je toevlucht kon zoeken bij bijvoorbeeld een escortdame of -heer, is er nu vaak alleen nog maar de virtuele seks. Seks via je beeldscherm of je mobiele telefoon. En ja, als je meer een doener dan een kijker bent, dan kan dat behoorlijk frustrerend zijn.

Real dolls

In de gedrukte editie 0 van Vlam magazine kun je lezen over de Belgische pornoproducente Elise van Vlaanderen. Zij filmt voor haar werk mensen ‘die voor de camera seks hebben’, zo legt ze het uit aan haar kinderen. Ze werkt zowel met professionals als met amateurs en is daar succesvol in. Elise kwam in contact met Dirk uit Friesland. Hij heeft veel ervaring met de zogenoemde ‘real dolls’. Dat zijn levensechte poppen, vaak gemaakt van siliconen, bedoeld om seks mee te hebben. Elise had er al veel over gehoord, maar er nog nooit eentje in het echt gezien, laat staan dat ze er iemand seks mee zag hebben.

 

Respect

Dirk wil dat graag aan iedereen laten zien. Hij wilde aantonen dat iemand die alleen is, zich met zo’n mooie levensechte pop meer dan prima kan vermaken. Dat eenzaamheid tijdens de corona-pandemie in elk geval niet hoeft te betekenen dat je ook nog eens van seks verstoken hoeft te blijven. Elise was erbij, mocht het filmen en maakte er een mooie en oprechte reportage van. “Het is nogal wat om je zo kwetsbaar op te stellen”, vindt Elise.

“Alle respect daarvoor, en ik kan me heel goed voorstellen dat zo’n real doll voor veel mannen een uitkomst kan zijn. By the way, ook voor vrouwen, er zijn ook mannelijke poppen.”

 

Seksualiteitsbeleving

Vlam magazine vindt het belangrijk om ook deze kant van seksualiteitsbeleving te laten zien. Natuurlijk is het makkelijk spotten, oordelen en veroordelen over waarom mannen, maar ook vrouwen, voor deze real dolls kiezen. De Engelse Dr. Kate Devlin is expert en onderzoeker op het gebied van onder andere Kunstmatige Intelligentie (AI, Artificial Intelligence). Onderzocht wordt hoe mensen omgaan met én reageren op technologie, om zo te leren begrijpen hoe opkomende en toekomstige technologieën ons en onze samenleving beïnvloeden of nog zullen gaan beïnvloeden. Real dolls hebben ook haar aandacht en zij schreef in haar boek Turned On: Science, Sex, and Robotsdat sekspoppen meestal geassocieerd worden met alleenstaande mannen. Maar ze worden ook vaak gekocht door stellen of door mensen met een beperking. Dat werpt toch weer een ander licht op de zaak.

 

In tijden van corona

Er zijn in de afgelopen 10 maanden, in de corona-tijd, verschillende binnen- en buitenlandse artikelen verschenen waarin duidelijk werd dat de verkoop van deze real dolls is gestegen. Dat komt niet alleen doordat mensen zich eenzamer zijn gaan voelen, maar ook door de ‘probeer-eens-iets-nieuws-houding’ van zowel individuen als ook stellen. Er is een gigantische stijging geweest in de verkoop van seksspeeltjes, en eigenlijk is een real doll niks anders dan dat. Dus laten we niet oordelen, veroordelen of spotten, maar met een open blik blijven kijken naar hoe je van seks kunt genieten, hoe dan ook, zolang het niet schadelijk is voor iemand of een ander en het binnen de wet valt.

 

Hieronder vind je de ‘gecensureerde’ reportage van Elise met Dirk over en met zijn real doll! Wil je de volledige versie zien, dan kan dat ook: klik op deze link en schrijf je in op de website van Elise, waar je tegen betaling de video kunt zien.

 

[Geschreven door Elise van Vlaanderen (porno-producente) en Jeroen Hindriks (redactie Vlam magazine)]

 

Gecensureerde video!

De nieuwe cijfers van het CBS over huiselijk- en seksueel geweld laten zien dat het probleem nog steeds groot is in Nederland.

 

Het CBS heeft onderzocht hoe vaak seksuele intimidatie en seksueel geweld, zowel fysiek als online, voorkwamen in een periode van een jaar. Dit gaat bijvoorbeeld over ongewenste aanrakingen, vervelende seksuele opmerkingen via internet, maar ook over gedwongen worden tot seksuele handelingen en verkrachtingen; kortom het onderzoekt het hele spectrum van ongewenst seksueel gedrag. De cijfers zijn schokkend.

 

Afgelopen jaar heeft ruim één op de 10 Nederlanders van 16 jaar en ouder een vorm van seksueel geweld meegemaakt, dat zijn meer dan anderhalf miljoen personen. Jonge vrouwen zijn hier veel vaker slachtoffer. 22% van de 18-24-jarige vrouwen heeft met fysiek seksueel geweld te maken, variërend van ongewenste aanrakingen tot verkrachting te maken. Per jaar. Dat is vier keer zo vaak als hun mannelijke leeftijdsgenoten. Door de Verenigde Naties wordt geweld tegen vrouwen een schaduwpandemie genoemd. Het is dweilen met de kraan open. Met ernstige individuele en maatschappelijke gevolgen. Dat is er aan de hand als we seksueel geweld niet structureler aanpakken. In 2020 gaf 8 % van de bevolking van 16 jaar en ouder aan in de afgelopen 12 maanden slachtoffer te zijn geweest van een of meerdere vormen van huiselijk geweld. Dit komt neer op 1,2 miljoen personen.

 

Naast signalering en hulpverlening moet ook preventie prioriteit worden in het overheidsbeleid. De kosten hiervan zijn relatief laag. De grote vraag: waar wacht Den Haag nog op ? 

 

Hierbij een link naar het onderzoek waar je alles verder kan lezen over de nieuwe cijfers van het CBS over huiselijk- en seksueel geweld: Onderzoeksrapport CBS huiselijk- en seksueel geweld 2020

 

Geschreven door Prof. dr. Ellen T.M. Laan (o.a. van Stichting Seksueel Welzijn Nederland)

Na 24 jaar met mijn eerste vriendje, 17 jaar huwelijk en drie kinderen ontmoet ik Jaap. Als een blok val ik voor hem. Tot over mij oren verliefd.

Hij is mijn prins op het witte paard, de liefde van mijn leven. Tegen alle alarmbellen en signalen die intuïtief afgaan in mijn lijf laat ik alles achter me om met hem te trouwen.

Trouwen met een wolf in schaapskleding. Wat dat betekent, daar kom ik de volgende 11 jaar hard en meedogenloos achter.
Langzaam trekt Jaap mij mee in zijn wereld. Een wereld van verwarring, manipulatie en bedrog. Zonder dat ik het door heb begin ik de grip op mijn eigen leven te verliezen. Ik maak geen eigen keuzes meer en verleg elke keer weer mijn eigen grenzen.

Als we na een gezellig etentje met mijn vrienden naar huis rijden, vraagt Jaap mij hoe het mogelijk is dat ik al ruim 20 jaar bevriend ben met deze mensen. Ik begrijp zijn vraag echt niet, wat is er mis met mijn vrienden? Uitgebreid legt Jaap mij uit hoe hij deze avond heeft beleefd. Hij snapt niet dat ik niet door heb dat het een stel blaaskaken zijn. Hoog in hun bol hebben ze het. Ze behandelen ons als stront omdat wij in hun ogen veel minder zijn dan zij.

Ik begrijp niets van wat hij zegt. Dat maakt hem enorm boos. Hij probeert mij te beschermen en ik neem het voor dat stelletje idioten op. Ik ben echt een naïeve vrouw, zegt hij. Waar ze het lef vandaan halen om ons te vragen mee te gaan eten en dan ons notabene zelf de rekening laten betalen. Hij loopt rood aan van woede en geeft mij de schuld dat ik daar niets van heb gezegd.

Een paar dagen later krijg ik bericht van mijn vrienden. Totaal in shock ben ik als ik lees dat ze ervoor kiezen om onze vriendschap te verbreken. Ze vinden dat we niet meer zo goed bij elkaar passen. In tranen laat ik Jaap het bericht lezen. ‘Ik zei het je toch, maar jij wilt niet naar mij luisteren. Ze geven helemaal niks om je. Wees maar blij dat je van ze af bent.’

Op mijn vraag aan hen wat er is gebeurd krijg ik geen antwoord. Ik kan niet geloven dat deze dierbare vriendschap van ruim 20 jaar zomaar wordt verbroken. Helaas blijft het hier niet bij. Elke keer trekken er weer vrienden zich terug uit mijn leven.

Als ik nieuwe vrienden maak bepaalt Jaap of we met hen omgaan. Op iedereen heeft hij kritiek. Niemand deugt er in zijn ogen. Ze verwennen hun kinderen, ze hebben geen structuur, ze smijten met geld, ze leven boven hun stand …

Langzaam wordt mijn wereld steeds kleiner. Ik word geïsoleerd en ik heb er geen erg in. Ik ga alles geloven wat hij zegt. En ga dingen zien bij anderen die ik nooit eerder zag. Ik raak ervan in de war. Ik snap het echt niet meer.

Een enkele keer zien vrienden zijn ware aard. Dat hij onrechtvaardig streng is tegen de kinderen, ze beledigt en afsnauwt. Zelfs zien ze een keer dat hij me slaat. Voor sommigen is dat de druppel en ze laten weten dat hij niet meer welkom is. Helaas betekent dat voor mij dat ik van Jaap ook niet meer mag gaan.

Als ik na de zoveelste uit de hand gelopen ruzie vlucht naar een vriendin zet hij ‘s nachts een paspop voor haar deur gekleed in mijn trouwjurk, met daarop een bordje: hier woont een hoer.

Na deze actie ben ik ook bij haar niet meer welkom.

Hetzelfde gebeurt er met de vriendschappen van de kinderen. Jaap heeft echt op iedereen iets aan te merken. Elk vriendje of vriendinnetje heeft een slechte invloed. Hij bepaalt met wie ze omgaan en met wie niet. Natuurlijk spreken ze stiekem af, maar Jaap komt echt overal achter. Het lijkt of hij overal oren en ogen heeft. Bij elke zwarte Peugeot staat hun hart stil. Waar ze ook afspreken, hij weet het altijd.

Het gevolg is dat er geen vriendjes meer over de vloer komen. De kinderen schamen zich voor het gedrag van Jaap. Hij is bot en onbeleefd.

Ons wereldje wordt kleiner en kleiner. We gaan daar heel erg langzaam in mee. Wij weten niet beter. Dit is zoals het gaat bij ons.

Als ik in 2019 mijn boek publiceer, krijg ik een reactie van de vriendin van het etentje.

‘Toen ik Jaap de eerste keer een hand gaf stonden al mijn zintuigen op scherp! Ik herkende het fenomeen narcisme meteen, omdat ik ook één van die vrouwen ben. Ik heb toen uiteindelijk de keuze gemaakt te stoppen met onze vriendschap omdat ik wist waarin jij verstrikt raakte en dat ik jou niet kon redden.’

Ik schrok enorm van dit bericht en dacht ‘wat nu als ze hier wel met mij over zou hebben gesproken?’

Slachtoffers van huiselijk geweld hebben zaadjes nodig. Mensen die zonder oordeel laten weten wat ze voelen en zien. Die niet denken ‘laat ik me er maar niet mee bemoeien’. Die tegen je zeggen ‘Ik voel, denk of zie dat het niet goed met je gaat, maar ik wil je laten weten dat ik er altijd voor je zal zijn.’

Mijn vriendin had dat zaadje bij mij kunnen planten …

 

Geschreven door Anita Wix, ervaringsdeskundige. 

Als het onderwerp orgasme ter sprake komt, begint Saskia iets sneller en zachter te praten. “Nou, zal ik je eens wat vertellen: tot mijn 28ste was ik nog nooit klaargekomen. Ik wist dat een percentage vrouwen niet klaarkomt. En omdat ik al bijna 30 was, en nooit een orgasme had beleefd, dacht ik: ik ben die vrouw, ik kan niet klaarkomen. Maar toen mijn relatie met Johan op de klippen liep, ontdekte ik een nieuw concept: zelfbevrediging. Niet dat ik voor die tijd nooit met mezelf had gevreeën, ik vond er gewoon niks aan. Maar nu voelde ik ineens de vrijheid om gids te zijn van mijn eigen speurtocht, in plaats van me te laten leiden door hem. Ik kwam erachter dat ik wel degelijk een orgasme kon hebben. Mijn seks is niet stuk.”

 

Saskia’s seks bevond zich jarenlang op een dwaalspoor. Dat ging niet vanzelf. Ze vertelt dat haar seks gestuurd werd door alle onrealistische en stereotype ‘seks’scènes op tv, in combinatie met gebrekkige seksuele vorming. Seks staat tussen haakjes, omdat seks meestal gereduceerd wordt tot penetratie. Terwijl seks natuurlijk meer is dan dat, of zelfs niet eens daarmee te maken hoeft te hebben. Deze week ben ik weer eens extra gaan letten op seksscènes. In de meeste scènes is de aanloop naar coïtus – penetratie dus – minder dan 15 seconden. En in alle gevallen ‘weet’ de kijker dat er penetratie plaatsvindt doordat de vrouw bijvoorbeeld haar hoofd in extase achter in haar nek legt, en met gesloten ogen hoorbaar inademt, als uiting van genot.

 

Het is niet gek dat je over jezelf gaat denken dat er iets mis is met je, als je a) 1x de boodschap krijgt dat sommige vrouwen niet klaarkomen, b) duizenden keren het penetratiescript in combinatie met vrouwelijk genot hebt gezien en c) nog nooit een orgasme hebt bereikt. Saskia overdreef daarom haar genot niet alleen voor haar bedpartner, maar ook voor zichzelf. Ze vond het normaal om zijn genot voorrang te geven. Het penetratiescript is mede zo hardnekkig doordat het makkelijk en veel toegang tot ons heeft via allerlei media. Ik pleit voor een disclaimer bij deze scènes: ‘Waarschuwing, deze scène berust op onrealistische aannames over het functioneren van het menselijk lichaam en stereotypen die schadelijk zijn voor plezierige seks.

 

Gelukkig ontdekte Saskia dat ze, tegen al haar denkbeelden in, niet zomaar klaar kan komen op basis van penetratie. Uiteindelijk vond ze haar vingers (of haar vingers haar), een vibrator, de waterstraal, en had ik al de vibrator genoemd? (Een disclaimer: ‘Vibrators blijven er vaker OP, dan dat ze er IN gaan’). En vooral ontdekte Saskia dat haar eigen tempo en voorwaarden het kompas zijn naar lustvolle seks die ook voor haar plezierig is. Het duurde daarna nog één relatie voordat ze aan zichzelf durfde te zitten tijdens het vrijen. Pas toen ze haar huidige partner ontmoette, waarmee ze inmiddels bijna 17 jaar samen is, kwam er een nieuw hoofdstuk in haar seksuele carrière. En nadat ze het laatste slokje thee naar binnen laat glijden zegt ze “Ik gun mijn dochters een steilere curve”.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)