Tess Tesst is de vaste columniste van Vlam die maandelijks vertelt over haar verhalen en ervaringen in de BDSM-wereld.

Na al die lockdowns kunnen we eindelijk weer van alles doen. Zo ook BDSM-feestjes. Ik hou van BDSM-feestjes. Vanilla (niet kinky) uitgaan, dus naar een café of een disco, is nooit echt mijn ding geweest. Maar mijn eerste kinkfeestje vond ik gelijk geweldig. Al was ik van tevoren wel super zenuwachtig, natuurlijk, omdat ik geen idee had wat ik kon verwachten. Maar het bleek zo tof te zijn. Ondertussen zijn bijna al mijn vrienden ook kinksters en die kom ik dan weer tegen op al die leuke feestjes. Helemaal leuk. (Lees hier wat Tess al eens schreef over BDSM-feestjes)

Maar nu er weer van alles mogelijk was, vond ik het ook wel weer eens leuk om zelf een feestje te organiseren. Zo gezegd, zo gedaan. Het kostte even wat tijd en moeite, maar dan was daar afgelopen maand toch weer mijn eerste zelfgeorganiseerde feestje, sinds lange tijd. En niet zomaar een feestje, maar een interactief feestje. Normaalgesproken als je naar een BDSM-feestje gaat, ga je niet zomaar random met een andere aanwezige spelen. De meeste mensen die spelen op feestjes, hebben zelf een (speel)partner meegenomen of van tevoren met iemand afgesproken die ook op het feestje aanwezig is. Maar op een interactief feestje is het júíst de bedoeling dat je met andere mensen speelt.

Super leuk, maar ook super spannend. Het was voor mij een aantal jaren geleden dat ik op zo’n soort feestje geweest was. Dit feestje was ook nog eens een level twee feestje. Dat houdt in dat er regels gelden voor alle aanwezige subs. Het klonk allemaal best streng, zo moest je als sub bijvoorbeeld netjes met twee woorden spreken en verplicht boeien dragen. Ik was van tevoren behoorlijk zenuwachtig, maar gelukkig viel het allemaal mee en was de sfeer vooral relaxed.

Nadat iedereen een beetje geacclimatiseerd was, begonnen we met een opwarmspel, waarbij elke sub aan een dominant gekoppeld werd voor een kort spel. Om even in te komen. Nu was dit hele feestje dus mijn eigen idee, maar toen er ineens een dominant voor me stond die ik voor dit feestje nog nooit gezien had, moest ik toch wel even slikken. Na een kort praatje waarin we onze verwachtingen uitspraken en we het over grenzen en wensen hadden, begonnen we ons spel.

Het is altijd even wennen als je voor de eerste keer een BDSM-spel met iemand doet. Laat staan als je die persoon nog helemaal niet kent. Maar toch levert dat ook echt hele toffe ervaringen op. Niet alleen voor mij als sub is dit spannend, maar voor de dominant in kwestie natuurlijk ook. Iedereen wil ook dat de ander een fijne ervaring heeft. Dus dan is het voorzichtig aftasten en goed kijken naar de reacties van de ander. Ik werd er blij van hoe deze dominante dame mij bewerkte met haar cane (dun zweepje) en ik kreeg van haar lieve complimentjes over hoe ik sensueel stond te ‘dansen’ op de klappen van die cane. Na afloop van het spel vertelde deze dominante mij dat ik de eerste vrouwelijke sub was met wie ze ooit gespeeld had. Ze wilde dat wel al jaren, maar het was er nog nooit van gekomen. Gelukkig was het voor ons allebei een hele fijne ervaring. En daarna gingen we ieder weer ons eigen weg. Op zoek naar het volgende spel van de avond.

Zo poetste ik iemands schoenen, kreeg ik naalden in mijn lichaam geprikt en werd ik met allerlei zwepen geslagen. Natuurlijk waren er tussendoor ook hapjes, drankjes en gezellige kletspraatjes. En zo was mijn eerste interactiefeestje toch weer een succes. Op naar de volgende!

 

Geschreven door TessTesst

Intimate Health is er om de seksuele gezondheid van de vrouw te verbeteren. De producten van Intimate Health zullen niet alleen de vaginale ongemakken aanpakken, maar ook het zelfbeeld en algehele seksuele ervaring verbeteren.

 

“Normaal was ik altijd heel actief, maar doordat ik last kreeg van mijn stuitje en daardoor bekkenbodempijn ben ik eerder met zwangerschapsverlof gegaan.”

Dan ben je als 27-jarige vrouw in verwachting van je eerste kindje, sport je 5 á 6x in de week, sta je voor de klas en moet je plotseling eerder dan gepland met zwangerschapsverlof. Iets wat je voorafgaand aan je zwangerschap niet voor ogen hebt. Tijdens een zwangerschap kan er stuitpijn en bekkenbodemklachten ontstaan en daardoor kan het zijn dat je dagelijks leven op de schop moet. Dit is één van de verhalen van vrouwen die door bekkenbodemklachten tijdens hun zwangerschap hun activiteiten in het dagelijks leven niet meer kunnen doen zoals ze dat gewend zijn. Ook bij Intimate Health werd duidelijk dat bekkenbodemproblemen voor meer problemen zorgen dan we in eerste instantie voor ogen hadden.

Maar 50% van de vrouwen die bij een seksuoloog terecht komt durft haar bekkenbodemprobleem aan te kaarten.”

 

Dialotoren

15% van de vrouwen die één of meerdere kind(eren) hebben gebaard, krijgen klachten van een verzakte bekkenbodem. Een bevalling blijkt de belangrijkste risicofactor te zijn voor latere bekkenbodemproblemen. In 2018 kregen ongeveer 75.500 vrouwen voor het eerst een baby. Dat betekent dat in 2018 alleen al 11.325 vrouwen tijdens of na hun zwangerschap last krijgen van een verzakte bekkenbodem. Hierbij zijn nog niet eens de vrouwen meegerekend die voor de tweede, derde etc. keer moeder zijn geworden. Er zijn ook veel (jonge) vrouwen die last hebben van een gespannen bekkenbodem. 5% van de vrouwen kampt met vaginisme, vrouwen kunnen hierbij geen vinger, tampon of penis inbrengen (zie het artikel over vaginisme in editie 1 / 2022 van Vlam). Sommige vrouwen blijven hier hun hele leven lang last van hebben.

Daarnaast heeft 1 van de 5 vrouwen dyspareunie, dit veroorzaakt net zoals vaginisme, pijn tijdens het vrijen. Om hier iets aan te doen worden vrouwen vaak doorgestuurd naar een medisch arts, zoals een gynaecoloog, seksuoloog of bekkenbodemfysiotherapeut. Deze gaan samen kijken of de bekkenbodemspieren rondom de vagina meer kunnen ontspannen. Een techniek die vaak toegepast wordt, is dilateren. Een dilator kan bijdragen aan het ontspannen en wijder maken van de vagina. Een dilator is meestal in verschillende maten gemaakt zodat een vrouw eerst kan beginnen met een kleine dilator om dit vervolgens op te bouwen. Hierbij is het als vrouw zijnde belangrijk dat je je fijn voelt en dat je het langzaam moet opbouwen.

“Aan ene kant zou ik het de wereld in willen schreeuwen en het kenbaar willen maken, maar de andere kant zou ik het ook heel spannend vinden en ben ik bang voor een stempel.”

 

We leren al van jongs af aan dat plas en ontlasting vies zijn. Het wordt nog steeds lastig gevonden om te praten over dergelijke problemen. Mensen met bekkenbodemproblemen voelen zich alleenstaand als het gaat om deze klachten. De kwaliteit van leven kan achteruitgaan door gevoelens van schaamte. Door angst voor ontdekking, het uit de weg gaan van seksueel contact of het uitstellen van zoeken van hulp kan de kwaliteit van leven ook achteruitgaan. Mensen reageren namelijk heel verschillend op problemen met plas, ontlasting of seksualiteit. Gynaecologen zien dagelijks patiënten die te lang met vervelende ongemakken rondlopen. Zij ervaren iedere dag hoeveel effect bekkenbodemproblemen kunnen hebben op het dagelijks leven van een patiënt. Men zit niet meer ontspannen op het werk, gaat niet meer sporten of uiteten.

 

Bekkenbodemtrainers set

“Toen ik zwanger was ontving ik een shitload aan foldertjes, maar nergens stond iets vermeld over bekkenbodemproblemen.”

Nederland is één van de rijkste en innovatiefste landen in de wereld. Ze hebben een goed ontwikkeld zorgsysteem, maar toch lopen er nog ontzettend veel vrouwen rond met bekkenbodemproblemen. Veel vrouwen zien door de bomen het bos niet meer. Oefeningen die zij krijgen aangedragen helpen niet of de klachten komen na een paar jaar weer terug. Op het internet zijn veel verschillende sites die informatie aanbieden, maar vrouwen kunnen geen concrete website noemen waar zij veel baat bij hebben gehad. Daarnaast durven zij niet bij iedereen om informatie te vragen. Vrouwen willen niet zomaar geopereerd worden, omdat zij eerst willen kijken of er nog andere mogelijkheden zijn. Zo is Intimate Health, partner van Vlam, op het idee gekomen om in 2019 te starten met een onderzoek voor een eigen intieme productlijn. Volgens het onderzoeksteam van Intimate Health is gebleken dat er weinig producten binnen één collectie terug te vinden zijn die gaan voor de verschillende gezondheidsaspecten van de vagina. Denk hierbij aan vaginisme, bekkenbodemverslapping en operatieve ingrepen, zoals bijvoorbeeld het verwijderen van de baarmoeder of een gender operatie.

Ben jij ook klaar om taboes te doorbreken en jezelf weer vertrouwen te geven? Kijk dan snel op de webiste van Intimate Health of op ons Instagram account @intimatehealth.eu. Voor vragen of opmerkingen mag je ook een mail sturen naar: service@intimatehealth.nl

 

.

 

Afgelopen woensdag (8 mei) en donderdag (9 mei) stond ik met collega’s van Vlam en Fabriek69 op de Florence Nightingale Fair van Hart voor Zorg. Een beurs voor en door zorgprofessionals voor verzorgenden, begeleiders en verpleegkundigen uit de ouderen-, verpleeg-, wijk-, gehandicaptenzorg, psychiatrie en meer. Zeer goed georganiseerd. We hebben twee nuttige, interessante, leuke en inspirerende dagen gehad.

 

Geschrokken

We stonden er met een stand en verzorgden per dag drie workshops over: seksuele gezondheid, sekszorg en signalering seksueel geweld. De workshops waren zeer goed bezocht en dat stemde ons positief. Maar … ik ben ook geschrokken. Waarvan? Nou, omdat er nog gigantisch veel werk te doen is als het gaat over praten over behoeften, wensen en/of (hulp)vragen op het gebied van relaties, intimiteit en seksualiteit (RIS) met cliënten die gebruik (moeten) maken van bovengenoemde zorgvelden.

 

Hoezo belasten?

Laat ik eerst noemen dat we ook veel mensen gesproken hebben die er wél werk van maken en druk bezig zijn met het begeleiden van RIS. Maar we hebben ook veel professionals die met 75+-cliënten werken horen zeggen: “Dat is niet meer waar onze cliënten aan doen” of “We krijgen nooit vragen over seksualiteit van onze cliënten” of “Ik ga hier niet over praten met mijn cliënt die ik moet verplegen, dat is veel te privé”. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als we dan vragen of de cliënten weleens gevraagd wordt of ze nog wensen hebben op het gebied van RIS, dan wordt vaak ontkennend of weifelend gereageerd of komt de opmerking: “Daar belasten we onze cliënten niet meer mee, die zijn al zo oud”. Hoezo belasten? Waarom zou je cliënten van 75+, met of zonder een beperking, belasten met een vraag over wensen op gebied van RIS? Of heeft dit meer met de professional zelf te maken?

Relaties, intimiteit en seksualiteit zijn basisbehoeften van mensen. Die kunnen wel veranderen in een levensloop, maar ze verdwijnen niet als je ouder wordt of dementie krijgt.

 

Veronderstellingen en aannames

Professionals hebben veel verkeerde veronderstellingen, meningen en aannames over dat oude mensen geen behoefte meer hebben aan RIS, ook als mensen dementie krijgen. Psycholoog, en deskundige op gebied van intimiteit en seksualiteit bij dementie Frans Hogeveen zegt hierover: “Oude mensen en mensen met dementie zijn in de eerste plaats gewoon mensen, met dezelfde behoeften als jij en ik. Als wij verstoken blijven van intimiteit en seksualiteit, dan lopen wij het risico ongelukkig te worden. Dat geldt ook voor oude mensen en mensen met dementie. Door hier meer aandacht aan te besteden kunnen we een bijdrage leveren aan hun (ervaren) kwaliteit van leven.” Relaties, intimiteit en seksualiteit zijn basisbehoeften van mensen. Die kunnen wel veranderen in een levensloop, maar ze verdwijnen niet als je ouder wordt of dementie krijgt.

 

Proactief

Toch, zo bleek ook op de beurs wel weer, wordt in de professionele zorg aan ouderen (met dementie) weinig tot geen aandacht besteed aan deze RIS-behoeften. Ook de oudere zelf, de persoon met dementie en de eventuele partner, vinden het moeilijk om over deze behoeften te praten en hulp te vragen. Ze verwachten eigenlijk dat wij als professionals die eerste stap zetten om erover te praten en de vragen te stellen. Proactief. En niet alleen als er zich een (seksueel) probleem voordoet of grensoverschrijdend gedrag vertoond wordt van degene die verzorgd moet worden.

 

Intake: haal de spanning eraf

Voor een groot deel kan de moeilijkheid en beladenheid over het onderwerp al getackeld worden bij de intake en opname van een cliënt. Als je bijvoorbeeld bij de intake ook aan de cliënt en eventuele verwanten/partner vraagt of er nog wensen zijn op het gebied van relaties, intimiteit en seksualiteit en of er ergens rekening mee moet worde gehouden in de begeleiding op dit gebied dan haal je er al heel veel spanning af. Je laat dan zien dat je openstaat voor het onderwerp en dat er altijd over gepraat mag en kan worden. Ook als een cliënt op dat moment aangeeft geen wensen te hebben, is het duidelijk dat hij/zij er vragen over kan stellen, en dat professionals er ook proactief regelmatig naar zullen vragen.

 

Koud washandje

Ik hoop zo dat we die cultuurverandering eens echt met elkaar kunnen gaan realiseren binnen de eerdergenoemde zorgvelden. Zodat dit soort uitspraken van beursbezoekers verleden tijd worden:

  • “Als mijn cliënt een erectie krijgt bij het wassen dan doen we er gewoon een koud washandje op”. (Ja, echt waar, ik heb hem serieus voorbij horen komen in een workshop, geen geintje).
  • “Mijn cliënt heeft beginnende dementie en zegt dat ie ook wel graag ‘“daar’ gewassen wil worden. Dat vinden we grensoverschrijdend en zeggen daar wat van. We gaan dan ook niet in gesprek over behoeften, want hij is 80+ en gaat over vier jaar ofzo toch dood, dus gaan hem niet meer belasten.”
  • “Oh, hier gaat het over seksualiteit, dat is voor de jeugd.” (aldus een verzorgster uit de ouderenzorg).

 

=> Meer info HIER over Vlam Webinar “Intimiteit en seksualiteit bij dementie”, met Frans Hoogeveen

=> Meer info HIER over het boek van Frans Hoogeveen “Intimiteit en seksualiteit bij dementie”

 

Geschreven door Jeroen Hindriks (hoofdredacteur bij Vlam en seksuoloog bij Fabriek69)

.

 

In Amerika is het gangbaar slachtoffers van seksueel geweld of relationeel geweld “survivors” te noemen. Overlevers. Althans, degenen die dat ook daadwerkelijk overleven natuurlijk. Want elke acht dagen wordt in Nederland een vrouw vermoord (Atria), doorgaans door een man, en meestal een man waar zij een relatie mee heeft of had. Femicide noemen we dat met een chique woord; vrouwenmoord.

Mijn teamleider vroeg eens aan me of het niet tijd werd dat we onze cliënten ook ‘overlevers’ gaan noemen. Daar moest ik even over nadenken. Want als er één ding is dat slachtoffers in een schrijnende situaties niet willen, dan is het wel slachtoffer zijn. Daar zijn duizend redenen voor. Ze kunnen het niet geloven dat hen dit over komt, schamen zich, zijn bang of murw, loyaal aan de gevoelens, wensen en verwachtingen van anderen, willen anderen er voor behoeden te zien wat zij door moeten maken of denken dat het normaal is en dat het geweld er gewoon bij hoort.

Ik heb vaak gehoord van deze mensen, als ik ze wees op hoe shit hun situatie is, dat ze niet in de slachtofferrol wilden zitten. Voor die groep, die slachtofferschap niet weet te ontwarren van slachtofferrol, is het van levens-, gezondheids- en welzijnsbelang, dat zij kunnen erkennen dat zij wel degelijk slachtoffer zijn. Hoe meer kennis je hebt over je eigen slachtofferschapsdynamieken -elastieken die je terug naar de shit trekken waar je je juist uit wilt ontworstelen- hoe minder groot de kans op terugval en groter de kans dat je het overleeft. Je kunt die stap dus niet overslaan.

Maar als je je slachtofferschap dan eindelijk tegen wil en dank omarmt hebt en de status van overlever bereikt hebt gebeurd er iets bijzonders. Het woordje slachtoffer blijft namelijk als kauwgom onder je schoen aan je identiteit kleven. Jij gaat verder met je leven, sticht een gezin, rondt je studie af, schrijft zelfs boeken over overleven en beïnvloedt de politiek.  Maar je omgeving ziet je liever als het kwetsbare vogeltje. Zoals schrijver en atleet Sameena van der Meijden het zo treffend op LinkedIn verwoordde: ‘Ik vind het prima om een bepaalde boodschap uit te dragen, maar niet als ik in één zin genoemd word als: ‘Sameena loverboyslachtoffer’. Alsof het je achternaam is.’

Auteur en spreker Tessel ten Zweege kwam onlangs van de koude kermis thuis toen haar medewerking aan een tv-programma toch een sensatie gerichte benadering bleek te hebben, ondanks herhaaldelijke toezeggingen van het tegenovergestelde. Want ja, het woord ‘dagboekfragmenten’ past beter in het zielige slachtoffer frame dan ‘boekcitaten’. Dat is nog eens een effectieve manier om iemand te ontdoen van haar leiderschap. Ten Zweege hekelde de werkwijze van de redactie op LinkedIn. Omdat je het slachtoffer wel in een frame kunt stoppen, maar een leider daar niet per sé een boodschap aan heeft. Dapper, inspirerend, weer wat geleerd.

De focus op het slachtofferschap in plaats van het leiderschap van deze mensen, appelleert vooral aan de empathiegevoelens van een groep toehoorders die zich niet met het slachtofferschap zal identificeren. Dat is ongewenst om een aantal redenen. Wéér is het een buitenstaander die de regels bepaalt van jouw verhaal. Dat houdt overlevers niet alleen klein, maar creëert ook een vorm van herhaald slachtofferschap. Mijn mantra ‘waar macht is, is misbruik’ blijkt ook nu weer van toepassing helaas. Daarnaast, hoe jammer dat de rijkdom die deze mensen de maatschappij te bieden hebben, vanuit het zielige slachtoffer narratief onvoldoende geoogst en begrepen wordt. Tot slot bewijs je een doelgroep die zich wel herkent in het verhaal geen dienst, door hen een krachtig perspectief te onthouden; 1) het verhaal van hoe je autonomie over je leven kunt terugwinnen en 2) hoe succesvol en verrassend het daarna verder kan gaan. En trouwens, daar kan iedereen zich aan optrekken. Ik wel in elk geval.

 

Reactie Sameena van der Meijden:

‘Ik vind het jammer dat media wel een verhaal willen, maar dat zij het zo naar het slachtofferperspectief willen trekken. Ik denk dat we als maatschappij graag een arm om iemand heen willen slaan die we ‘zielig’ vinden, maar dat het veel krachtiger zou zijn te luisteren naar hóe iemand daar met eigen veerkracht uitkomt. Dat verhaal is veel mooier om te vertellen.’

Lees haar boek: Sameena; mijn ultrarun uit de gedwongen prostitutie

 

Reactie Tessel ten Zweege:

‘Ik heb niet eens het idee dat de maatschappij een arm om me heen wil slaan eigenlijk, heb echt alleen het gevoel dat ze het verhaal willen consumeren als een thriller ofzo. [En dat onzorgvuldig met grenzen van slachtoffers omgaan er misschien zelfs wel een beetje bij hoort].  Gewoon kwetsbare mensen uitkiezen, want die durven toch hun grenzen niet aan te geven’. Tessel verwijst in haar reactie naar ‘trauma porn’.

Lees haar boek: Dat zou jij nooit toelaten.

Traumaporn is gericht op likes, clicks en het uitbaten van leed.  De beoogde doelgroep is een groep die zelf geen ervaring heeft met dit leed en zich hierdoor beter gaat voelen. Het verhaal van het trauma en de consumptie daarvan staat centraal, niet de ervaring van het slachtoffer of een positieve maatschappelijke leercurve. Bij traumaporno zijn het praktiseren van etnische principes, zoals het in acht nemen van zorgvuldigheid in grenzen van de partij die het leed onderging, van secundair belang.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

 

Photo by Mateus Campos Felipe

Dit verhaal is een vervolg op het Valentijn verhaal van 14 februari jl.

 

“Die jurk staat je echt prachtig, Floor! Ik begin jaloers te worden op je stiekeme aanbidder”. Kim draait om Floor heen, hier en daar de jurk aanrakend. “Zo mooi gemaakt, je ziet ze zelden zo. Die riem benadrukt je taille en doordat hij voor korter is, komen je benen super uit! Heb je al nagedacht over pumps?”

Verschrikt kijkt Floor naar Kim. “Nee, en ik heb ook geen pumps meer”. Ze begint onzeker door de kamer te ijsberen. De pumps die ze had zijn allemaal naar de kringloop gegaan, nadat ze bij haar ex was vertrokken. Op dat moment gaf het haar een goed gevoel, maar nu baalt ze toch enigszins.

“We gaan de stad in Floor. Ik ken een super winkel, met echt mooie pumps. Het is iets prijzig, maar dan heb je ook wat”. Lachend kijkt ze naar Floor, die met haar grote blauwe ogen Kim ontredderd aankijkt. Floor trekt voorzichtig de jurk uit en hijst haar weer in de strakke jeans en trui. Klaar om die winkel van Kim te ontdekken.

Floor onderdrukt een lach, ze heeft het gevoel dat ze door Kim op sleeptouw wordt genomen en de mysterieuze wereld van het bdsm in wordt getrokken. Spannend is het zeker, een wereld die ze niet kent, die haar ook een zekere angst inboezemt. Ze kent de algemene verhalen erover, maar ook de intieme verhalen van Kim. Op een bepaalde manier heeft het haar altijd wel aangetrokken, onbewust misschien wel. Een machtsspel, waarin je je partner honderd procent moet en kunt vertrouwen, ja het had iets. De overgave, het laten leiden, de liefdevolle aanrakingen, maar ook de pijn. Dat was toch nog wel een dingetje, maar Kim had haar verzekert dat de pijn overgaat in genot.  Het vanille verhaal met haar ex had ze toch echt wel gehad, zeven minuten rampetampen en daarna werd haar de rug toegedraaid.

Ze kijken zich de ogen uit. “Je hebt echt niets teveel gezegd Kim. Dit zijn prachtige pumps, vooral die met die gesp hoog op het enkel”. Floor heeft de pump in haar handen en kijkt naar het lakleer wat schittert in het licht. De hak is hoog. De punt van de pump is dicht en er loopt een elegant bandje vanaf de bal van de voet richting hak iets omhoog. Ongeveer op tien centimeter om haar enkel zit de sluiting met een goudkleurige gesp aan de buitenkant. De dame komt de doos brengen met haar maat en voorzichtig trekt Floor ze aan. Lopend naar de spiegel verwondert ze zich over het loopgemak, ondanks dat de hak wel tien centimeter bedraagt. Kim kijkt haar verbluft aan. “Wat loop je daar gracieus op zeg! Het is net alsof de pump een verlengstuk van je been is. Geweldig Floor, deze staan perfect bij je jurk!”

Verschrikt kijkt Floor naar Kim, ze heeft haar mobiel in haar hand en ze voelt de warmte in haar gezicht. De blos wordt nog intenser wanneer ze naar de dame van de winkel kijkt. Dit is dezelfde vrouw van de jurk, hoe is dit nu mogelijk?

“Wat is er Floor? Kim kijkt haar vriendin onderzoekend aan en volgt haar blik van de mobiel naar de vrouw van de winkel.

Lachend kijkt de vrouw naar de vriendinnen. “We wisten dat je hier zou komen voor bijpassende pumps Floor. Hij heeft deze voor je aan de kant gezet, maar wist niet zeker of dit je maat zou zijn. Maar alweer raak, hij heeft het goed gegokt”.

Verbouwereerd kijkt Floor naar Kim. “Wist jij dit? Zit jij in het complot om mij gek te maken?” Floor weet zich geen raad meer en kijkt vertwijfeld naar Kim en naar de app.

“Ik weet echt van niets! Ik weet alleen dat deze zaak de mooiste pumps van de stad heeft, daarom heb ik je hier ook mee naar toegenomen. Echt Floor ik weet van niets en ben net zoals jou verbijsterd”.

De dame neemt de pumps aan van Floor en pakt ze weer mooi in. Een prachtige zwarte doos, met wit lint. “Maak je geen zorgen Floor, je vriendin weet van niets! Heb je hem al beantwoord?”

Langzaam gaat haar hoofd weer richting mobiel. De tekst staat nog op het beginscherm. “Passen ze je? Deze pumps heb ik voor je uitgezocht, het inschatten van je maat was een beetje moeilijk.”

“Het wordt nu toch wel een beetje vreemd hoor. Hoe weet hij nu dat ik je naar die schoenenwinkel zal brengen”. Floor en Kim zitten inmiddels thuis aan een wijntje te nippen. De hele reis terug hebben ze het erover gehad, wat een typisch verhaal was dit toch. “Jij beleefd nu toch wel het spannendste van ons allemaal”, grinnikt Kim.

Floor loopt naar haar slaapkamer en komt terug met nog een zwarte doos en zet hem voor Kim op tafel. Met grote ogen kijkt Kim naar wat erin zit. Voorzichtig haalt ze er een leren string en harnas uit de doos. De vormen zijn prachtig en elegant, het leer zacht, de gespen van de string zitten op de zijkant. Het leren harnas is eveneens prachtig uitgesneden.

“Wow Floor, wat is dit geweldig! Ik begin je te benijden. Heb je het al gepast?” Floor schudt haar hoofd. “Nee, ik durf nog niet zo goed. Ik wilde dat jij erbij was”. Aarzelend trekt ze de leren string aan. Hierna volgt het harnas.

Kim kan haar ogen niet van Floor afhouden. “Dit staat je super vrouwelijk, zo elegant! Dat harnas benadrukt zo mooi je taille en je borsten. Het omarmt je lichaam letterlijk”. Floor drentelt door de kamer naar een grote spiegel. Het uitgesneden leer contrasteert met haar blanke huid, het zit haar als gegoten. Ze voelt een tinteling van opwinding door haar lijf gaan, het dragen alleen al van leren lingerie maakt dat ze zich anders voelt, erotisch en opgewonden.

Glunderend kijkt ze weer naar Kim, die hoofdschuddend staat te kijken. “Wat tref jij het met zo iemand zeg! Nu moeten we er nog achter zien te komen wie het is”.

 

Geschreven door Heleen

(Persoon is bij redactie bekend 😉)

.

Over ongewenste zwangerschap, abortus, taboe en eigen regie.

Het is meer dan 50 jaar geleden dat de eerste abortuskliniek in Nederland haar deuren opende. Er was toen nog geen abortuswet, die kwam pas in 1984. Het is dus nog helemaal niet zo lang geleden dat abortus ‘legaal’ werd. Tussen aanhalingstekens, want in feite is het nog steeds niet legaal. Abortus staat namelijk nog altijd in het Wetboek van Strafrecht.

Jenneke van Ditzhuijzen is sinds 2009 beroepsmatig bezig met het onderwerp ongewenste zwangerschap en abortus (en met seksuele en psychische gezondheid en seksualiteit in bredere zin, trouwens). Niet als arts of hulpverlener, maar als onderzoeker. Voor Vlam Magazine brengt ze wat nuance in de abortusdiscussie. Het is niet zo zwart-wit als we onlangs in de media zagen, zoals in de campagne Week van het Leven. “Elke ongewenst zwangere heeft haar eigen verhaal”, schrijft Jenneke. Door beeld en taal rond zwangerschappen te ‘verschattigen’ krijgen we een verkeerd beeld van de werkelijkheid.

‘BESCHERMEN TEGEN ONGEWENST GEBOREN WORDEN’

 

Lees HIER het artikel van Jenneke, met illustraties van PROUD2BFEM, uit de Vlam editie 4/2021

.

Wat als je focus op seks te groot is geworden? Als seks een te grote plek in je leven heeft, en je daar last van hebt? Ben je dan seksverslaafd? Herm Kisjes en Matthijs Kruk schreven er een boek over: Lust als Last, over de verborgen werelden van mensen met een problematische relatie met seks, en wat je daaraan kunt doen.

Matthijs & Herm

Herm werkt als behandelaar bij GGZ Momentum en is docent aan Fontys Hogeschool. Matthijs is psycholoog en eigenaar van Mind Your Sex, dat mannen helpt een gezonde(re) relatie met seks te ontwikkelen. Ook maakte Matthijs de podcast Lust als last, met verhalen van vijf mannen die vastliepen in seks en/of porno.

 

Professioneel en persoonlijk

Herm en Matthijs weten waar ze het over hebben: “Wij zijn het onderwerp gaan onderzoeken vanuit professionele én persoonlijke interesse”, vertelt Herm. “Als onderzoeker en auteur had ik al meegewerkt aan meerdere boeken over verslaving, waaronder game-, internet- en socialmediaverslaving. In de loop der jaren sprak ik steeds meer cliënten die intensief keken naar porno en eindeloos aan het daten waren.” En Matthijs had dezelfde ervaring: als psycholoog specialiseerde hij zich in seksverslaving, vooral ook omdat het een onderwerp is waar een taboe op rust en waar nog relatief weinig over bekend is. Daarnaast speelde seks in zijn twintiger jaren ook een dusdanig grote rol, dat hij bekend is met de geheime werelden en gevoelens van schuld en schaamte die daarmee gepaard gaan.

 

Op de kaart

“Een van de belangrijkste redenen om dit boek te schrijven was om het onderwerp maatschappelijk meer op de kaart te zetten”, zegt Matthijs. “Want als we leren om gemakkelijker te praten over onze lust, over wat ons opwindt en waar we ons snel in kunnen verliezen, dan komen ook de lasten daarvan eerder aan de orde. En als we daar opener over durven te zijn, voorkomen we schade bij onszelf en bij anderen. Zo kwam de titel van het boek eigenlijk vanzelf bij ons op.”

 

Seksverslaving?

“Wij gebruiken liever niet de term ‘seksverslaving’”, legt hij uit. “Die bekt misschien lekker en iedereen heeft wel een vermoeden wat ermee bedoeld wordt, maar hij roept ook van alles op en werkt stigmatiserend. Het is nogal een containerbegrip, omdat er ook een porno- of liefdesverslaving mee bedoeld kan worden.

Wij spreken daarom liever van een focus op seks die te groot is geworden.”

“Als je door jouw te grote focus op seks niet het leven leidt dat je wilt leiden”

 

Twee gevolgen

Herm: “Je zou die focus een verslaving kunnen noemen als het twee duidelijke gevolgen heeft. Ten eerste wanneer seksuele gedachten en gedragingen zoveel tijd, aandacht en energie kosten dat ze ten koste gaan van andere zaken in het leven die je belangrijk vindt. Zoals je slaap, gezondheid, relatie, werk, sociale leven. Ten tweede wanneer je je achteraf schaamt of schuldig voelt. Dus dat je niet wil dat iemand dit van je weet of wanneer je het liever niet gedaan had. Die twee voorwaarden samen zeggen namelijk dat je niet het leven leidt dat je wilt leiden als gevolg van jouw te grote focus op seks.”

 

Mythes rond ‘seksverslaving’ ontkracht

“Mensen denk dat je ook daadwerkelijk continu met seks bezig bent als je eraan verslaafd bent,” zegt Matthijs, “dus dat je bij wijze van spreken de hele dag porno kijkt of alleen maar seksdates hebt. Maar dat is een mythe. Dat komt zeker ook wel voor, maar wij zien ook veel mensen die objectief gezien weinig met seks of porno bezig zijn, maar zich wél verslaafd noemen. Ze hebben dan last van wat wij ‘morele incongruentie’ noemen. Dat betekent dat ze bepaald gedrag laten zien (zoals het kijken van porno) waar ze gezien hun waarden (bijvoorbeeld een religieuze achtergrond) niet achter kunnen staan. In deze gevallen spelen overtuigingen met betrekking tot lust een rol, die ze degelijk kunnen ervaren als een grote last.”

Een andere mythe is dat het vooral mannen zijn die meer met seks bezig zijn, omdat ze een hoog libido zouden hebben. Ook dat ontkrachten Matthijs en Herm: “Het is wel waar dat er meer mannen dan vrouwen zijn die aangeven last te hebben van hun lust, maar dit komt vooral door de seksuele dubbele moraal. Voor een vrouw is de drempel vaak nog te hoog om hardop uit te spreken dat haar focus op seks of porno te groot is, omdat ze dan al snel kan rekenen op onbegrip of afkeuring. Terwijl het van een man sneller wordt geaccepteerd als hij problemen ondervindt als gevolg van te veel seks.” Inmiddels is wel bekend dat er verschillen in seksueel verlangen en er individuele verschillen zijn, en niet sekseverschillen.

 

Tips

Hoe kom je er nou in een vroegtijdig stadium achter of het ‘fout’ dreigt te gaan? Daar hebben Matthijs en Herm twee tips voor:

  1. Stel jezelf regelmatig de vraag ‘heb ik een gezonde relatie met seks?’ Of met porno, als je dat kijkt. Jezelf op die manier bevragen zorgt er niet alleen voor dat je af en toe stil staat bij je gewoontes rondom seks, maar ook dat je mee verandert met je ideeën over je gedrag. Misschien ben je het namelijk gewend om veel porno te kijken en zie je daar geen enkel kwaad in, maar als je er af en toe over nadenkt of je het nog wel gezond vindt behoud je een zekere scherpte en afstand tot dat gedrag. En daardoor verkleint de kans dat het uit de hand loopt. Een grote focus op seks kan namelijk voor een glijdende schaal zorgen, zeker met alle technologieën (porno, dating apps) die tot onze beschikking staan. Daarom is het aan te raden om je bewust te zijn wat je wanneer doet en waarom, als het gaat om seksuele patronen en fascinaties.
  2. ‘Radicale eerlijkheid’. We houden onszelf gemakkelijk voor de gek. Bijvoorbeeld de gedachte ‘ik ben gewoon geil en check even Grindr of Pornhub’ kan je soms wel heel goed uitkomen, terwijl je misschien helemaal niet geil bent, maar juist verveeld of gespannen. Intunen bij jezelf, dus even stilstaan bij wat je voelt, geeft je vaak meer informatie en ook voldoening en eigenwaarde dan grijpen naar gemakkelijke opwinding.

 

 Nieuwsgierig

Ook al gaan we steeds opener over seks praten, het blijft een beladen onderwerp. Zeker met de recente #metoo-gevallen die nog steeds naar buiten komen. Matthijs en Herm spreken veel mannen die onzeker zijn over waar ze opgewonden van worden of zich schamen voor een seksuele fetisj: “Wij vinden het belangrijk om een open en nieuwsgierige houding rond seks te creëren, zowel naar jezelf als naar anderen. Natuurlijk: als anderen schade ondervinden van jouw gedrag rondom seks, dan keuren we dat af en heb je een probleem dat je moet onderzoeken. Maar wij wensen iedereen toe om zijn of haar seksualiteit optimaal te beleven, met respect voor je eigen grenzen en die van anderen.”

 

Geen afwijking

Als maatschappij moeten we ruimer gaan denken over seks, vinden Matthijs en Herm. “Er zijn geen zogenaamde ‘afwijkingen’ van een norm die niemand kent. Iedereen heeft een geheel eigen seksuele ontwikkeling, met specifieke voorkeuren. Tegelijkertijd houdt dat in dat ieder mens voor zich de verantwoordelijkheid heeft om uit te zoeken hoe hij/zij zijn/haar seksuele leven en relatie wil vormgeven, en de keuzes durft te maken die daarbij passen.”

.

 

Johan Derksen stopte een kaars (een flinke kaars voegde hij er lachend aan toe) in het lichaam van een bewusteloze vrouw. “Zulke dingen gebeuren”, zegt Derksen die van een jeugdzonde spreekt in de recente uitzending van Vandaag Inside. “Technisch gezien zal een officier van justitie het uit kunnen leggen als verkrachting.’ zegt hij. Nou Johan, ik heb nieuws voor je: Jij zou het zélf ook uit kunnen leggen als verkrachting. En niet alleen ‘technisch gezien’. We hebben het hier niet over een vormfout.

Verkrachtingen ‘gebeuren’ niet. Het gaat hier niet over regen die ineens uit de lucht valt. Een verkrachting is geen toeval. Verkrachting is bewust gedrag, een daad, door een persoon, tegen een ander persoon waar je macht over hebt. En je hoeft geen officier van Justitie te zijn om dat te zien.

 

Niet jouw schuld

Allereerst wil ik mijn medeleven uitspreken aan de vrouw die het betreft. Als zij dit nieuws mee krijgt, zal zij deze vernedering opnieuw moeten beleven en ondergaan. Zo werkt trauma. Zij is daarmee opnieuw overgeleverd aan de grillen van Derksen. Dat verdient zij niet. Ook andere mensen zullen zich herkennen in deze beschrijving van gender gerelateerd geweld. Voor al die mensen: het was niet jullie schuld, het spijt me dat dit jullie overkomen is.

 

Kwajongensstreek

Johan romantiseert en normaliseert de verkrachting door zijn gedrag binnen het kader van jeugdzonde te plaatsen. “Niet zo netjes” noemt hij het zelf. Dat is wel een heel bagatelliseerde manier om een verkrachting te duiden. Een kwajongensstreek.

 Slachtoffers van dat soort kwajongensstreken krijg ik, soms tientallen jaren later, in mijn praktijk. Als je waardigheid zo bruut is aangetast, duurt het vaak lang om de ervaring een plek te geven op zo’n manier dat het niet op alle leefgebieden van invloed blijft. Het laat diepe sporen na in het brein, het lichaam en de ziel.

Verwerking van seksueel geweld is niet 123 op te lossen en is vaak te complex om alleen te doen. Verwarring over de ervaring en seksualiteit in het algemeen, pijn, spanning, depressie, laag zelfbeeld, etc. Ironisch genoeg spreekt Derksen over een ‘levenslange beschadiging’ voor daders als hun daden naar buiten komen. Hij gaat daarmee voorbij aan de levenslange beschadiging die slachtoffers oplopen. Ook als het slachtofferschap nooit het daglicht ziet.

 

Mogen we dan helemaal geen grappen meer maken?

Het bestaan van seksueel grensoverschrijdend gedrag moet altijd geduid worden binnen het kader van een cultuur die seksueel geweld gedoogt, normaliseert en zelfs aanwakkert. Dát geeft seksueel geweld duurzaam bestaansrecht. Vroeger, nu en in de toekomst als we blijven lachen om grappen die geen grappen zijn.

De tafelheren vormen die cultuur van aanwakkering. René van der Gijp vond dat de vrouw geluk had gehad, omdat er ook een honkbalknuppel in de hoek had kunnen staan. Als je denkt dat iemand geluk heeft dat zij met een kleiner voorwerp dan een honkbalknuppel verkracht wordt, ben je heel ver van je menselijkheid verwijderd. Bijzonder teleurgesteld ben ik in Steven Brunswijk. In hem komt het op om het toch al visueel sterke beeld kracht bij te zetten door te vragen hoe groot die kaars was. Weer gelach. De cultuur beschermt de daders van vroeger en nu en vormt de breinen van de toekomstige generatie. Ook die van onze dochters trouwens. Dan weten ze maar vast wat hen te wachten staat als hen dit overkomt; luchtig geobjectiveerd worden tijdens een talkshow.

Paradoxaal genoeg zegt Johan later dat hij het ‘heel kwalijk’ vindt als ‘meisjes’ slachtoffer zijn van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Maar dat gaat kennelijk alleen over vrouwen die geen slachtoffer zijn van zíjn seksuele geweld. Doe iets voor de wereld met het podium dat je krijgt: reflecteer.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

 

Onderstaand verhaal is vervolg op de vorige column en de column daarvoor van Tess

‘Misschien moeten we toch eens zo’n ondervragingsspel doen’, appt hij. ‘OMG! Ja!’ is mijn reactie. Zij vindt het ook een goed idee. En zo begint het.

BDSM is voor mij over het algemeen niet echt een spelletje. Het is wie ik ben, wat ik nodig heb, het zit zo verweven in mijn leven. Ik noem het wel vaak ‘spelen’, maar tijdens zo’n ‘spel’ is er niks gespeeld en ook na een ‘spel’ gaat het gewoon door. Het is meer dat er geen betere benaming voor is, denk ik.

Maar, soms is echt spelen toch wel heel leuk. Bijvoorbeeld bij een ondervragingsspel. Ik vind dat echt meer dan leuk en ik ben bloederig fanatiek. Een ondervragingsspel is een rollenspel. De één heeft ‘informatie’ (dit is meestal de sub) die de ander (de Dominant) probeert te verkrijgen. Deze informatie kan gewoon zoiets simpels zijn als een zelfverzonnen code, maar natuurlijk kan het ook gaan om iets als je geheimste fantasie.

Misschien kan je je wel een beetje voorstellen hoe zo’n ondervragingsspel zou kunnen gaan. De Dominant probeert wat druk uit te oefenen op de sub, om er zo voor te zorgen dat die de informatie geeft. Dit kan natuurlijk op allerlei manieren. Maar als kinksters hebben wij natuurlijk best wel wat creatieve manieren in ons hoofd die we hier goed voor kunnen gebruiken.

Nu ben ik tijdens een BDSM-spel best wel in voor wat consensual martelingen, dus geef mij een code en let’s go! We maken er een wedstrijdje van en ik doe er alles aan om te winnen.

Ons Whatsapp gesprek gaat verder. Ik vertel mijn ervaringen met eerdere ondervragingsspellen. ‘Ik win altijd, hoor’ zeg ik stoer. Vol vertrouwen dat ik van deze twee mensen ook ga winnen. Maar al snel wordt me duidelijk dat ze zelf toch ook een stuk fanatieker zijn dan ik had ingeschat. Ik ben duidelijk niet de enige die dit spel wil winnen.

Er wordt onderhandeld. Stevig ook. Wat mag wel, wat mag niet? Ieder probeert de regels zo te buigen dat ‘ie er zoveel mogelijk voordeel uit haalt. Ik probeer nog een beetje medelijden op te wekken. ‘Maar, jullie zijn met z’n tweeën en ik ben maar alleen, dat is toch eigenlijk oneerlijk?’ Natuurlijk werkt dat niet, en ik zou het ook niet anders willen.

Uiteindelijk hebben we een setje regels. In de eerste instantie denk ik nog dat ik best lekker onderhandeld heb, maar dat duurt niet zo lang. De ideeën die ineens voorbij komen, die prima binnen de regels passen, maken me best wel bang. Mijn overtuiging dat ik kan winnen, wordt met de dag kleiner. En de angst wordt met de dag groter.

Die angst, dat is iets wat ik heel lekker vind. Kijk jij wel eens naar een goede horrorfilm? Dat je je hart in je keel voelt kloppen, terwijl je met grote ogen naar je scherm staart? Dat je een gil slaakt op een onverwacht spannend moment? Precies dat gevoel bedoel ik. Ik hou daarvan. Horrorfilms zijn niet zo mijn ding, maar voorpret, of ik kan beter zeggen voorangst, voor een spel, daar geniet ik enorm van.

En die voorpret, of voorangst, die is ruim aanwezig momenteel. Elke keer als we het er over hebben. Als hij met een of ander vreselijk plan komt. Als ik denk dat zij me wel gaat redden. Als dat niet zo blijkt te zijn. En ik weer een beetje banger word.

Ik weet dat het voor een Dominant leuk is om de sub een beetje bang te maken. Een beetje dreigen, een beetje de spanning opbouwen. Ik probeer mezelf te zeggen dat dat precies is wat ze aan het doen zijn. ‘Het is gewoon een beetje bangmakerij. Het zal allemaal heus wel meevallen. Ik kan heus nog winnen.’ Ik blijf de woorden herhalen in mijn hoofd. Maar of ik het echt geloof? Niet echt.

Zo lang spelen wij nog niet met elkaar. Dat maakt het voor mij moeilijker om in te schatten. Hoe hard ze gaan zijn. Hoe fanatiek ze gaan zijn. Het voelt onvoorspelbaar. En dus enger. En dus spannender én leuker.

Zaterdag is het zo ver. Ik kijk er zó naar uit. Ons ‘ondervragingsspelletje’. En ook al is dit een spel, alle gevoelens zijn wel echt. Ik ben nu al écht bang. Waarschijnlijk ga ik keihard verliezen. Maar hee, het is maar een spelletje.

 

Geschreven door TessTesst

ZIN is menselijk, ZIN is positief, ZIN is ondersteunend, ZIN is duidelijk, ZIN is bruikbaar, ZIN is er altijd. In onze rubriek ZIN vertellen mensen openhartig over hun ZIN in ZINnigheid en de consequenties die eraan verbonden kunnen zijn. Heb je naar aanleiding van hun verhaal of ervaring een vraag of opmerking, mail dan gerust naar Vlam: info@vlammagazine.nl . Wij hebben er ZIN in!

.

Terug op honk

Een nieuwe Eromotieka verhaal speciaal voor Vlam (vervolg van het vorige verhaal in ZIN)

De volgende dag bij het ontbijt is het voor Jacqueline duidelijk dat Lisa en René zich anders gedragen.

Het nerveuze meisje is ineens weg, in plaats van dat meisje, staat er een zelfverzekerde en volwaardige collega een bord met scrambled eggs op te scheppen. René hangt een beetje onhandig in haar buurt, voor Jacqueline is het niet moeilijk om te bedenken dat Lisa en René elkaar -beter hebben leren kennen-.

Ze loopt naar Lisa met haar bord, als een soort van witte vlag, in de aanslag om vlak naast haar te komen staan.

“En, is het nog gezellig geworden gisteravond?” vraagt ze op een veelzeggende toon.

“Ach, je weet hoe het met die boys uit de cockpit gaat, ze willen graag verzorgd worden, maar raken snel van hun stuk buiten de cockpit.”

Een paar uur later klinkt de stem van Fred via de intercom door de cabine: “Cabin crew, prepare for landing.”

Die woorden schieten als een pijl door Lisa heen. Het is niet vanwege de opdracht die uit de speakers galmt, maar het besef dat ze straks weer terug in de wereld is waar Paul een deel van haar leven uitmaakt. Die bewustwording overvalt haar en komt meedogenloos aan.

Wat heb ik gedaan, wat is er nu eigenlijk werkelijk gebeurd? Ik heb niet eens seks gehad! Ik heb een Mister Random laten klaarkomen, omdat Mister Random mij, en ik hem, wel zag zitten.

Terwijl ze teruglopen naar het bemanningencentrum wijkt René niet van haar zijde en probeert op alle mogelijke manieren om meer van haar te weten te komen, “zou leuk zijn om je mobiele nummer te hebben, dan kunnen we misschien later nog wat afspreken.”

Met een koele glimlach reageert ze: “Oh, we komen elkaar ongetwijfeld nog wel een keer tegen, denk ik zo.”

De schuifdeuren, waardoor ze gisteren naar binnenliep, openen zich ook nu weer automatisch voor haar. Vandaag geven die deuren Lisa weer toegang tot de haar bekende wereld.

Het swoesjende geluid van die deuren dat opnieuw achter haar klinkt bevestigend, het definitieve einde van haar eerste reis.

Met diezelfde swoesj voelt ze zich ineens ook weer helemaal zichzelf. Ze is weer gewoon Lisa, het frisse meisje met een leuk en ongecompliceerd leventje.

In de bus op weg naar huis kan ze zich niet langer beheersen, ze moet Paul bellen! Hem vertellen over haar reis, het hotel, de stad, de collega’s …

Owh, wacht even. Kan ik dat wel?

Ze hoeft daar niet echt lang over na te denken, het gevoel dat ze hem juist nu meteen wil bellen is daarvoor té sterk aanwezig; een gevoel dat haar best wel prettig verrast. De twee werelden waarin ze leeft openen en sluiten zich blijkbaar met de deur van het bemanningencentrum.

“Hey, met mij! Ik ben terug en zit in de bus naar huis. Het was onwijs! Ik heb zoveel te vertellen, heb je zo tijd voor een bakkie?”

“Hm mm, gaaf! Tuurlijk heb ik tijd voor een bakkie! Ik heb ook leuk nieuws, mijn schema is eindelijk ook binnen!”

Het laatste deel van Pauls boodschap laat het bloed uit haar hoofd wegtrekken. Tot hier ging alles soepel, kon ze alles relativeren en een plekje geven. Nu ineens dendert het besef binnen dat Paul eerdaags door diezelfde swoesjende deuren in een andere wereld zal stappen. Wat voor wereld gaat het voor hem worden?

Zonder haar emoties te laten merken zegt ze: “Gaaf man! Gaan we naar het barretje, zeg uurtje?”

“Ik wacht op je!”

Het vuur van hun eerste kus een paar dagen geleden laait meteen weer op als ze elkaar in de ogen kijken. Zonder twijfels vinden hun lippen elkaar opnieuw en overschrijden ze hun zelfopgelegde grens en status van -gewoon een flirt-.  Dat ligt met deze kus definitief achter hen. Dit gaat over meer, dit is dieper en zonder dat één van hun erover hoeft te liegen, voelt het ongelooflijk lekker aan om te voelen hoe ze elkaar opgeilen door hun tongen in elkaar te verstrengelen.

Vanachter de bar worden beiden door de stem van Allesandro weer op aarde gezet: “Twee cappuccino voor onze tortelduifjes?”

Lisa begint haar verhaal over haar eerste reis, over passagiers, het hotel en de collega’s.

Over Jacqueline en Esther durft ze vrijelijk en in detail te vertellen. Het wordt ineens wat moeilijk als Paul vraagt hoe de cockpit met -de jongste bediende- omgaat.

“Mwah, de captain was wat ouder, wat afstandelijk. De co-piloot is wel een vlotte gast, maar nogal vol van zichzelf, echt lekker belangrijk weet je, haha.”

“Vraag me af hoe het voor mij zal zijn, ben blij dat jij me al een beetje kan laten inleven in wat me te wachten staat.”

“Ik weet niet hoor, elke crew, elke bestemming is anders. Maar jij bent wie jij bent!”

Opnieuw verrast Lisa zichzelf, het is een vreemde gewaarwording en openbaring hoe ze vanuit een tot nu toe niet ontdekt, blijkbaar natuurlijk aangeboren talent, haar twee werelden zo veilig ver uit elkaar kan houden. Wat er met René is gebeurd lijkt in een film te zijn gebeurd, een film waar zij geen deel van uit heeft gemaakt, het staat zelfs zo ver van haar af dat ze zich afvraagt of ze die film zelfs wel heeft gezien.

Nu, hier terug op het honk, voelt ze zich opnieuw weer helemaal en alléén tot Paul aangetrokken, hij wordt met elke seconde leuker en aantrekkelijker! Zou er dan echt meer kunnen spelen tussen ons?

Eergisteren was ik nog helemaal overtuigd dat we niet toe waren aan wat voor commitment dan ook. Ik was bang dat ik me gebonden, bezorgd en beperkt zou voelen, maar euh dat kan dus anders… Echt eerlijk is het niet tegenover hem. Of … zou hij niet hetzelfde doen?

In een impuls die ze niet kan verklaren wipt ze van haar stoel af, gaat naast Paul staan en slaat haar armen om zijn nek. “Je bent een schat!”

Met die woorden verschijnt er onmiddellijk een zichtbare blos op Pauls wangen, waarna hij zonder nadenken en bijna zonder twijfel zegt: “Als ik je nu naar huis fiets blijf ik niet voor de deur staan hoor.”

Heel even beleeft Lisa een flashback naar de nacht hiervoor toen ze voor de keuze stond om haar hoteldeur voor René te openen; dan zonder enige terughoudendheid vraagt ze: “Fiets je me zo naar huis dan?”

De deur van haar nostalgische appartement sluit met een beetje moeite en veel gekraak. Haar koffer ligt nonchalant open in de ouderwetse grote hal; het perfecte plaatje dat hun beiden meesleept in het gevoel van een klassieke romance.

“Wil je wat drinken?”

Zonder een antwoord op die vraag te geven pakt Paul haar om haar middel en laat zijn lippen weer rustig op de hare landen. Wanneer hun tongen opnieuw verstrengelen weten beiden waar ze aan toe zijn. Het is niet normaal hoe dit aanvoelt en hoe ze elkaar aanvoelen.

Lisa weet het zeker, ze trekt Paul mee naar haar bank in de woonkamer. Na wat subtiele begeleiding snapt hij eindelijk wat Lisa wil en geeft hij haar de ruimte om tussen zijn benen, met haar rug tegen zijn torso aan, te kruipen. Een heerlijk standje om hun lippen weer op elkaar te krijgen en dat Lisa de ruimte geeft om rustig haar spijkerbroek los te maken.

Terwijl Lisa haar spijkerbroek van haar benen afstroopt begint Paul, onder haar T-shirt, haar parmantige borstjes te masseren. Het is voor beiden een verrassende en evenzeer onwijze ervaring hoe ze aan elkaars speeksel kunnen proeven en hoe geil ze aan het worden zijn.

“Dit is niet die cappuccino van eerder, ik proef jou!”

“Oh, ik dacht dat ik het me verbeelde! Maar jij bent dus écht zo geil! Breng me nog een tikkeltje verder in de stemming, ik heb altijd een beetje moeite met klaarkomen…”

Rustig zakt Pauls hand vanaf haar borsten, over haar buik richting haar heuveltje. Daar pauzeert zijn hand om rustig wrijvende beweginkjes te maken door en over haar geschoren schaamhaar, waarbij hij alleen zijn pink zachtjes de ingang naar haar grotje laat raken.

Nadat hij een beetje is gaan verzitten, een actie die Lisa een beetje liet schrikken, laat hij nu zijn hand de vrije loop over haar vulva terwijl zijn middelvinger haar clitje rustig begint te bewerken. Zijn andere hand masseert afwisselend haar tepeltjes, terwijl hun tongen nog altijd verstrengelen en ze elkaar steeds intenser proeven.

Behalve de elektriciteit die hun tongen teweegbrengen en over en weer een duidelijke boodschap afgeven, wordt ook de boodschap van Lisa’s kutje steeds duidelijker. Pauls vinger glijdt steeds makkelijker een stukje dieper naar binnen. Hij moet opnieuw even gaan verzitten, zijn steeds stijver wordende paal heeft wat meer ruimte nodig. Als hij daarna Lisa weer tegen zich aandrukt voelt ze hoe haar billen een beetje door zijn heerlijke stijve lul naar voren worden gedrukt, wanneer zijn vinger diep in haar poesje verdwijnt.

Behalve dat hij kan kussen weet hij ook zijn handen te gebruiken, als hij me kan klaarvingeren weet ik dat ik er ook klaar voor ben om door hem geneukt te worden.

“Owh ja, … ja, jaah! Vinger me klaar!”

Het is betoverend om te zien, te horen en te voelen hoe Lisa geniet van deze verwenbeurt. Paul voelt hoe er bij elke keer dat zijn lul naar maximum stijf klopt er een stootje glijvocht onder zijn voorhuid uitperst.

“Laat je lekker gaan, schatje” zegt Paul zacht, als hij zijn hand en vingers door haar poesje heen en weer laat raggen terwijl zijn middelvinger steeds opnieuw haar clitje weet te vinden.

Als Lisa haar onderlichaam omhoogduwt en haar arm achterlangs om Pauls nek heenslaat weet Paul dat hij nu beter even niets meer kan zeggen. Dit wordt haar moment! Hij laat zijn handen ondertussen onvermoeid doorgaan met de massages op haar meest gevoelige plekjes.

Dan draait Lisa haar hoofd opzij in de rugleuning van de bank en daarmee van hem weg, duidelijker hoeft ze niet te zijn. Paul geeft alles wat zijn middelvinger te bieden heeft en drukt de muis van zijn hand stevig op haar heuveltje terwijl hij met zijn wijs- en ringvinger haar lipjes zover mogelijk spreidt.

Lisa kreunt, schokt zachtjes en laat dan een gemoffeld en verder door de rugleuning van de bank gesmoord geluid horen. Paul gaat heel rustig en heel langzaam door met het strelen van haar clitje.

Na een paar hevige schokken klemt Lisa haar benen strak tegen elkaar waarmee ze Pauls hand en zijn middelvinger tussen haar benen gevangen neemt. Ze draait langzaam haar hoofd terug en kijkt hem met betraande ogen aan.

“Jij hebt me laten klaarkomen!”

 

-wordt vervolgd-

 

Geschreven door ARBY

(Afbeelding / logo “Let’s Talk” gemaakt door Shaundell Horton)