In de rubriek Vlam Art geven we kunstenaars de mogelijkheid hun werk te laten zien dat te maken heeft met relaties, intimiteit en seksualiteit. Dat mag gaan over de mooie kanten maar ook over de negatieve kanten ervan. De kunst mag zowel subtiel als expliciet zijn. In Vlam Art komen kunstenaars aan het woord over wie ze zijn, over hun werk en waarom ze doen wat ze doen. En dat kunnen allerlei verschillende kunstvormen zijn.

 

Gelijkwaardigheid, vertrouwen en zelfacceptatie zijn de belangrijkste basis voor relaties, intimiteit en seksualiteit. Met die overtuiging werkt kunstenaar/illustrator Carlijn van der Leede (23). Als illustrator heeft ze een periode maatschappijkritisch autonoom werk gemaakt rondom machtsverhoudingen, een thema dat haar erg bezighoudt.

“Ik ben zelf erg meelevend en vind het dan ook schokkend hoe mensen met een hogere status, meer geld of meer kracht machtsmisbruik maken van anderen. Ik heb het dan bijvoorbeeld over uitbuiting, seksueel misbruik of vernedering. Mijn illustratieve werk zet ik dan ook graag in om mensen met beeldmetaforen aan het denken te zetten over dit soort thema’s.”

Machtsmisbruik

Carlijn heeft een duidelijke visie op machtsmisbruik binnen relaties, intimiteit en seksualiteit. “Een hoge status en hoog inkomen kunnen aantrekkingskracht uitoefenen op anderen. Maar ze kunnen ook negatieve gevolgen hebben wanneer mensen met een veel lagere status hierdoor geen ‘nee’ durven te zeggen. Het gevaar loert ook dat mensen met een hoge status het beeld krijgen dat ze alles, dus ook seks, kunnen krijgen of kopen van mensen met een veel lagere status. Dat wil ik voorkomen. Besef dat je op seksueel en intiem gebied zoveel meer bent dan alleen je lichaam. Blijf goed naar elkaar en jezelf luisteren wat je echt wil.”

Hoofd leeg

Carlijn komt uit Noord-Brabant. Haar familie en haar vriend zijn heel belangrijk voor haar. “In mijn vrije tijd wandel of sport ik graag om mijn hoofd leeg te maken. Verder kijk ik fantasy-series of lees ik boeken. Ook houd ik erg van muziek, zowel om te luisteren (naar rock, pop of filmmuziek) als om te spelen op mijn viool. Ik vind het belangrijk om bij te dragen aan het welzijn van medemensen, dieren en de natuur. Dit doe ik onder andere door petities te tekenen, vegetarisch te eten, te collecteren en tweedehands of duurzaam te kopen.”

Toegepast kunstenaar

Die betrokkenheid bij het welzijn van mens, dier en natuur komt ook tot uiting in Carlijns werk:

“Ik werk het meest als toegepast kunstenaar en ga dan ook graag samenwerkingen aan met maatschappelijk bewuste ondernemers, kleine bedrijven en schrijvers. Om een aantal concretere voorbeelden te noemen: Afgelopen jaar heb ik boekillustraties en visitekaartje mogen ontwerpen voor ‘Optie Samenleving’, een organisatie die zich inzet voor meer duurzaamheid op sociaal en milieukundig gebied. De afgelopen maanden heb ik het kinderspel ‘Archidome’ mogen vormgeven, dat door middel van een leuke ruimtereis rugklachten tegengaat op basisscholen. Mijn werk is dan ook heel divers en kan uiteenlopen van company branding tot kinderboekillustraties. Als illustratief en grafisch vormgever help ik anderen graag met de visuele versterking van hun tekst, product of organisatie.”

 

👉Werk zien van Carlijn? Check:

Website 

Facebook

Instagram

De vorige keer had ik het al over hoe je een BDSM-spel zou kunnen voorbereiden. Maar hoe ga je dan verder?
Jullie hebben samen gepraat over dat jullie best eens willen experimenteren met BDSM. Jullie hebben misschien wat fantasieën met elkaar gedeeld. Elkaars wensen en grenzen besproken en het hopelijk ook over RACK (risk aware consensual kink) gehad. Jullie hebben afgesproken wie de dominant gaat zijn en wie de onderdanige. En dan? Waar begin je mee? Wat is leuk en handig, maar toch spannend om te doen?

Leuk om mee te beginnen

Er zijn natuurlijk een heleboel BDSM-toys die je kunt aanschaffen. Sommige toys zijn wat meer geschikt voor beginners dan andere. Heel leuk om mee te beginnen zijn:

  • een fijne blinddoek
  • een setje boeien die je makkelijk aan je matras vast kan maken, is natuurlijk ook best wel spannend
  • een simpele paddle is heel geschikt om mee te slaan. Met een paddle kan je eigenlijk niet misslaan. Je hebt echt geen speciale skills nodig om hier makkelijk mee te kunnen slaan. Je kan ook goed doseren en het zal niet zo snel te hard gaan.

Relax

Dit zijn allemaal leuke en spannende toys, maar je kan ook prima beginnen zonder wat te kopen. Je kunt een sjaaltje gebruiken als blinddoek. Je hebt je handen om mee te spanken. Om iemand vast te binden zou ik wel een setje polsboeien aanraden, omdat je niet wil dat er dingen afknellen. Zenuwschade kan ook best snel ontstaan, en dat zou wel erg jammer zijn. Maar vastbinden is sowieso geen must, natuurlijk. De combinatie van vastbinden én een blinddoek kan misschien ook al te heftig zijn, zo in het begin.

Als je je partner een blinddoek omdoet, voelt dat voor die persoon al best wel spannend. Die weet niet wat er gaat gebeuren, de andere zintuigen staan op scherp en de spanning bouwt lekker op. Ondertussen kun jij dan even rustig de tijd nemen om te bedenken wat je gaat doen. Want voor het eerst iemand domineren, is óók best wel spannend. Haal even adem en probeer te relaxen. Jullie doen dit omdat jullie het leuk en spannend vinden. Je hoeft niet gelijk alles uit de kast te halen en de meest zelfverzekerde dominant ooit te zijn.

 

Je hoeft niet gelijk de meest zelfverzekerde dominant ooit te zijn

 

Respecteer grenzen

Als het goed is, weet je op dit moment al wat jouw partner lekker zou vinden en wat wel en niet oké is om te doen. Zorg dat je altijd iemands grenzen respecteert. De ander staat of ligt er superkwetsbaar bij.

Met een blinddoek op voelt alles ook intenser. Je kan er bijvoorbeeld voor kiezen om je partner een spanking te geven. De billen zijn supergeschikt om op te slaan. Andere lichaamsdelen waar het bot niet dicht onder de huid ligt ook. Begin gewoon zachtjes en bouw het rustig op. Je kan tussendoor aan je partner vragen hoe het voelt en aan de hand van die feedback harder of juist rustiger slaan.

Sensaties

Natuurlijk is BDSM meer dan alleen slaan. Wat misschien ook leuk is, is het afwisselen van verschillende sensaties. Wanneer je iemand streelt en gelijk daarna wat krast met je nagels, voelt dat, zeker met een blinddoek op, ook best wel spannend. Of probeer eens een ijsklontje en daarna met een warme hand over die plek strelen.

Naast het toebrengen van lichamelijke sensaties, kun je ook spelen met bijvoorbeeld opdrachten geven en uitvoeren. Spreek een bepaalde tijd af waarbinnen je je partner allerlei opdrachten mag geven, die die dan uitvoert. Natuurlijk moet je hier ook weer rekening houden met grenzen en is er altijd een stopwoord. De opdrachten kunnen gaan over wat jij leuk vindt. Misschien vind jij het leuk als je partner een lekker drankje voor je haalt en dat op een bepaalde manier aanbiedt. Of wil je een fijne (intieme) massage, of een sexy lapdance. Het gaat altijd over wat jij en jullie samen leuk en spannend vinden. En hoe meer je met elkaar praat, vóór een BDSM-spel  maar zeker ook erna, hoe beter je van elkaar te weten komt wat werkt en wat niet. Daardoor zal jullie BDSM-spel steeds spannender worden.

Hoe weet je nou wat welk relatietype het beste bij je past? Het begint wederom bij zelfkennis. Durf de denkbeelden waar je mee opgegroeit bent te bevragen. Schrijf op: welke relatievoorbeelden heb ik in mijn leven gezien? Wat vond ik daarvan? Welke sprak me het meeste aan en waarom? Hoe wil ik me tot een ander verhouden, in een ideale wereld? Neem de tijd om de antwoorden te vinden, neem gerust een paar weken. Leer je eigen vooroordelen zien. Als er ergens iets niet klopt tussen het beeld wat je voorgeschoteld hebt gekregen en jouw diepste wensen, dan ga je dat nu voelen. Durf dat te onderzoeken, het scheelt op de lange termijn een hoop gelazer.

Het slechtste wat je kunt doen is beginnen met een lijstje dat over de ánder gaat. Helaas is dat nou precies wat ons in alle mainstream monograam-gecentreerde media wordt voorgeschoteld. Jonge meisjes wordt aangeleerd dat ze zich op een bepaalde manier dienen te gedragen en dat ze een eisenlijstje moeten hebben van waar hun prins aan moet voldoen. Het wensenlijstje is meestal heel voorspelbaar: langer, sterker, knapper, beter verdienend dan zijzelf. Jongens wordt aangeleerd dat een mooie vrouw automatisch een doelwit is, ongeacht wat er onder de hersenpan zit.

Een lang en knap iemand kan een ongeluk krijgen en een stuk minder aantrekkelijk worden. Een rijke partner kan failliet gaan. Alle mensen veranderen sowieso als ze ouder worden. Meestal niet heel wezenlijk, maar genoeg om uit elkaar te groeien. Dus wat vind je dan echt belangrijk? Dat de ander luistert als je spreekt, zonder jouw verhaal te onderbreken? Dat je de vrijheid hebt om te zijn wie je wilt zijn? Dat jullie op seksueel, intellectueel, financieël of cultureel vlak de meeste raakvlakken hebben? Be careful what you wish for – you may get it.

Probeer om jezelf met compassie te benaderen, als je wensen verschuiven door de jaren heen. Het is goed mogelijk dat je opgroeit met een bepaald beeld en denkt dat je daarheen moet – huisje boompje beestje. Als je daar eenmaal bent, ontdek je bijvoorbeeld dat je veel meer wilt reizen dan je partner. Ineens ontstaat er een wens voor een lat-relatie. Dan ben je blij als je hebt nagedacht over je partnerkeuze en met je wederhelft al open gesprekken kan hebben.

Tenslotte: vergis je niet, slechts luttele percentages van hoe we aan de partner(s) komen, bestaan uit bewuste en rationele keuzes. Het hele begrip ratio is nogal overdreven: alle gedachtenpatronen komen voort uit een kluwen van hormonaal gestuurde hersenactiviteit waar de wetenschap nog niet een tiende van heeft ontcijferd. Zodra je iemand ziet, reageert je hele lichaam, je neuronen, je hormonen. Voordat je bewust kunt nadenken, heeft je lichaam al besloten of je met deze persoon iets meer zou willen dan koffie drinken. (Zoals in reactie op sommige mannen mijn eierstokken op en neer beginnen te springen en JAAA KINDJES! roepen, terwijl ik rationeel écht niet zit te wachten op een tweede ronde gebroken nachten en poepluiers.)

Van alle kanten krijg je meditatie aangeraden als methode om naar de constante gedachtenstroom te luisteren en eruit te filteren wat voor jou écht belangrijk is. Wandelen werkt ook, of fietsen of anderszins bewegen. Schrijven is voor mij een middel om mijn emoties en gedachten op orde te krijgen: de onderwerpen waar ik steeds weer over schrijf, zijn blijkbaar belangrijk. Je zult me nooit iets zien opschrijven over… de hoefverzorging van internationale racepaarden. Interesseert me geen donder. Maar welke keuzes hebben me gebracht waar ik nu ben: dát is belangrijk. Kennis van het verleden geeft richting aan de toekomst. En weten welke keuzes er zijn, geeft richting aan je verlangens.

In de rubriek Vlam Art geven we kunstenaars de mogelijkheid hun werk te laten zien dat te maken heeft met relaties, intimiteit en seksualiteit. Dat mag gaan over de mooie kanten maar ook over de negatieve kanten ervan. De kunst mag zowel subtiel als expliciet zijn. In Vlam Art komen kunstenaars aan het woord over wie ze zijn, over hun werk en waarom ze doen wat ze doen. En dat kunnen allerlei verschillende kunstvormen zijn.

 

‘Vrouwen, laat je niet gek maken, je bent mooi en je mag er zijn. Geniet van je lijf en wees trots!” Die oproep doet kunstenares Ans Broeders. “Haal naakten uit de taboesfeer!” Ans is vanaf 1998 zelfstandig onderneemster en schildert alleen maar vrouwen, in al hun facetten. Ze was een van de eerste kunstenaars die reageerden op de oproep van Vlam, ‘hoe laat je relaties, intimiteit en seksualiteit zien in je kunst

Onconventioneel en passioneel

Ans Broeders: “Na de TeHaTex (Tekenen, Handvaardigheid en Textiele werkvormen, de toenmalige Gelderse Leergangen) ben ik werkzaam geweest als (schilder)docente, hoofd commerciële afdeling Mediagroep Radboud Universiteit Nijmegen, grafisch vormgeefster en heb mijn hart gevolgd door autonoom te gaan werken.”

Ans staat onconventioneel en passioneel in leven en werk. “Op een prettige manier direct”, vindt ze zelf. “Ik neem de tijd voor dingen die ertoe doen en bezoek graag mooie plaatsen. Ik schilder alleen maar de vrouw in al haar facetten. Thema’s zijn het lijnenspel, zwart-witgebruik of met toevoeging van één kleur. Daarnaast maak ik van papier 3D-objecten.”

Verpreutsing en perfectie

Er is maar één Ans Broeders: kunstenaar, mens, vrouw, Ans. Gedreven door kunst en bezig zijn met kunst. “Juist mijn werk is nodig, in deze tijd van verpreutsing en perfectie. Ik probeer in een groot deel van mijn werk met zwart-witgebruik en harde contrasten toch de zachtheid van de vrouw weer te geven. Iedere techniek levert een ander vrouwbeeld op.

“Ik heb tot doel om naaktheid uit de taboesfeer te halen. Merk dat exposeren met mijn schilderijen niet makkelijk is, juist vanwege dit thema vrouwelijk naakt. Galeries durven het niet aan … En dat in 2021! Ik werk met verschillende technieken: acryl, monotype, houtskool en maak ook 3D-objecten, alleemaal gebaseerd op het vrouwenlichaam.”

 

‘Haal naaktheid uit de taboesfeer’

 

“Er is niets mis met het naakt. Het naakte lichaam is mooi. Als we het toch eens normaler zouden kunnen bekijken, dan zal dat vast zijn weerslag hebben op seksualiteit en intimiteit. Ik heb diverse seksuologen op mijn exposities gehad die zo blij waren met mijn werk, juist vanwege het taboe rondom naakt.”

Imperfect en mooi

Bij bijvoorbeeld exposities merkt Ans dat mensen moeite hebben om vrouwelijk naakt zien. “Ik exposeerde eens in de kerk, en kreeg een reactie als: ‘Oh maar blote vrouwen horen niet in de kerk!’ Het lijkt nog steeds een taboe, terwijl we in de 21ste eeuw leven.

Met een naam als Rubens kan je voor de dag komen, en toen was het vrouwelijk naakt geen probleem. Maar ik ben Ans en schilder deze vrouwenlichamen met alle onvolkomenheden. We leven in een tijd waar alles perfect moet zijn, maar het leven is niet perfect. Daarom vind ik het belangrijk om juist de vrouw te laten zien, ook in haar imperfectie. Zodat de vrouw gezien wordt zoals ze is, want ze is mooi.”

 

👉Werk zien van Ans? Check:

Website 

Facebook

Instagram

Steek je vinger eens op: wie heeft er al meerdere relaties achter elkaar gehad? Even tellen, ja dat dacht ik al, de meerderheid in de zaal. Seriële monogamie is de norm in onze maatschappij. Bijna niemand is nog bij de jeugdliefde van de middelbare school. Scheidingen zijn geen uitzondering en geen schande meer. Het gezin is niet de hoeksteen van de samenleving.

Toch hebben veel mensen die seriële monogamie bedrijven, een negatieve mening over meer-liefde. Het zou bindingsangst zijn, of fear of missing out. In sommige gevallen is dat wellicht waar. Maar van meerdere volwassenen kunnen houden en daarmee liefdesrelaties kunnen onderhouden, is ook een valide keuze geworden. De seriële monogamisten die liever niet van verkering naar verkering zouden hoppen en zich steeds tussendoor zo alleen voelen, hebben wellicht iets aan de mogelijkheid van ‘solo poly’.

Mensen die identificeren als ‘solo poly’ beschouwen zichzelf als eenheid en voelen niet een sterke behoefte om deel te zijn van een stelletje, of een groep – onderwijl willen ze wel graag meerdere, diepe, langdurige, liefdevolle relaties. Samenwonen met één andere partner, trouwen of financiën delen staan niet hoog op de prioriteitenlijst.

Er is een groot verschil tussen mensen die single zijn en op zoek naar een vaste partner om samen de ‘relationship escalator’ mee te bestijgen – en mensen die bewust ervoor kiezen om niet mee te doen aan dat geijkte stappenplan. Solo poly-mensen kunnen net zo goed diepe liefde en verbondenheid ervaren, kinderen krijgen en met anderen op vakantie gaan. Dat ze ervoor kiezen om primair met ‘me, myself and I’ door het leven te gaan betekent nog niet dat ze gedoemd zijn tot kleine tafels in de hoek van wegrestaurants, waar niet opvalt dat je alleen eet. Maar de kern blijft één.

Voordat het woord ‘polyamorie’ viel in mijn leven, nu zo’n zes jaar geleden, was ik behoorlijk goed geworden in seriële monogamie. Soms was er, net zoals in blackjack, toevallig een teleurstellende reeks. Zoals achtereenvolgend: de collega die niets van mij wilde weten, de stalker die ik alleen kwijtraakte door een nieuw telefoonnummer te nemen en de ietwat oudere heer die terugverhuisde naar Amerika. Na dat desastreuze jaar heb ik een celibataire sabbatical genomen.

Solo poly was niet het antwoord geweest voor een dergelijke rampzalige periode. Inmiddels woon ik samen met een nesting partner, met wie ik nageslacht gemaakt heb. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog naar seriële monogamie zou gaan, daarvoor weet ik teveel over de alternatieven. Solo poly kan ik me wel voorstellen. Lekker rust in mijn eigen huis, eigen baas over alle beslissingen (wat eten we vanavond, staat de kliko al buiten, hoeveel mag een vakantie kosten) maar ondertussen wel verbonden met mensen die ik liefheb, die me nabij staan en met wie ik beurtelings tijd kan doorbrengen. En daarna op de bank met een goed boek. Niemand die me onderbreekt.

GSB: gender- en rasneutrale speelkaarten

 

Overdreven of rechtvaardige? Indy Mellink (23) kwam begin dit jaar met de eerste gender- en rasneutrale speelkaarten op de markt. Daarin zijn de Heer, Vrouw en Boer (of Koning, Koningin en Boer) vervangen door goud, zilver en brons (Gold, Silver, Bronze: GSB). 

Aan Vlam vertelt Indy hoe ze op het idee kwam. Wat wil ze hiermee bereiken?

 

Gelijkheid en rechtvaardigheid

“De oude hiërachie draagt ongelijkheden tussen gender en klasse met zich mee en bovendien zijn alle plaatjes gerepresenteerd door witte mensen, dus eigenlijk ook een rasongelijkheid”, legt Indy uit. “Vandaar dat ik dacht dat er een alternatief moest zijn voor mensen die er behoefte aan hebben. Dus de bedoeling is echt alleen maar een alternatief met gelijkheid en rechtvaardigheid aan te bieden voor mensen die dat graag willen.”

Er is één versie, gewoon de GSB-versie. “Maar met verschillende achterkanten of grootte van de kaarten. Ik kreeg van veel fanatieke bridgespelers berichtjes dat ze graag twee verschillende kleuren achterkanten wilden. Dat heb ik dus aangepast, zodat er nu andere kleuren achterkanten zijn. Ook zijn er nu twee formaten, want er is een verschil in bridge-formaat: er is een formaat dat we vooral in Europa gebruiken, maar spelers uit Amerika vroegen om hun standaard-pokerformaat. Maar allemaal hebben ze de standaard GSB-hiërarchie in plaats van HVB/KQJ- hiërarchie.”

 

“Ik wil niet aan de nieuwe generatie hoeven uitleggen waarom de heer meer waard is”

 

Twee pakjes

“Ik heb deze kaarten gemaakt omdat ik de nieuwe generatie niet wilde opvoeden met zo’n sterke ongelijkheid in speelkaarten. Ik wil niet aan mijn nichtjes en neefjes of mijn toekomstige kinderen hoeven uitleggen waarom de heer meer waard is. Vooral omdat ik zelf zo van spelletjes spelen houd. Mijn uiteindelijke doel is om in zo veel mogelijk winkels te liggen, als bekend alternatief voor de standaardspeelkaarten. Dat je in de campingwinkel staat en kan kiezen tussen de twee pakjes naast elkaar.”

Subtiel

Als vrouw weet Indy uit ervaring hoe subtiel ongelijkheden een rol kunnen spelen. “Ik werk momenteel in IT en als een van de weinige vrouwen merk ik veel subtiele vooroordelen van mensen over wat ik allemaal wel en niet kan. Dat er sneller vaktermen aan mij uitgelegd worden omdat ik die misschien niet zou kennen. Alleen maar omdat ik een vrouw ben. Of dat ik op de universiteit minder snel werd gekozen voor groepsprojecten als enige vrouw in de klas. Waarschijnlijk heeft niemand echt aan hen verteld ‘mannen zijn meer waard en slimmer’, maar hebben ze het op een subtiele manier meegekregen. Wat ik van mijn psychologiestudie ook weet is dat dit soort subtiele ongelijkheden toch een grote rol kunnen spelen in het leven van mensen. Dus dan zijn dit soort kleine subtiele ongelijkheden in een kaartspel wel ook belangrijk.”

 Ja dat kan

Bang voor negatieve reacties is Indy niet. “Er zijn altijd mensen die ‘er iets van vinden’, of speciale gender- en rasneutrale speelkaarten overdreven vinden. Ik wil dan altijd zeggen ‘ja dat kan’. De kaarten zijn ook niet voor iedereen en het is ook zeker geen vervanging, maar een alternatief. Maar onderschat de subtiele ongelijkheden niet! Ik kan je heel wat links geven van studies die dat bewijzen.

Er is geen polarisatie nodig. Je hoeft het niet een megagoed idee te vinden, of superslecht en haatberichten te sturen. Je kan mensen lekker hun gang laten gaan, we hebben een werel

d van opties en keuzes. Als je een optie niet wilt, dan laat je hem voor de mensen die dat wel willen en kies de optie die bij jou het beste past. Ik voeg met mijn kaartspel alleen maar nog een optie toe aan de wereld.”

Met eigen logo

Dat er behoefte is aan de optie die Indy biedt blijkt wel uit de vragen die ze krijgt. “Een groot advocatenbureau had mij had gemaild of ze sets konden bestellen met het bedrijfslogo erop. Ze wilden hun medewerkers/klanten graag iets kleins geven maar wel iets kleins met een mooie gedachte erachter. Dat ze laten zien dat zij ook voor gelijkheid staan. Ik vond dat zo’n mooi gebaar dat ik dat graag voor ze wilde doen. En zo namen meerdere bedri

jven contact met mij op met hetzelfde idee. Daarom heb ik het als mogelijkheid op de website gezet. Zo bereik je wel in een keer veel meer mensen.”

 

 

❤GSB-kaarten bestellen?

www.gsb-playingcards.com

❤Wat vind jij ervan? Laat een reactie achter.

Een relatie tussen twee geliefden bestaat feitelijk uit vier richtingen van emotioneel verkeer: hoe ik met mezelf omga (1) en hoe jij met jouzelf omgaat (2), hoe ik jou benader (3) en hoe jij mij benadert (4). Alle interacties in een relatie zijn gekleurd door deze vier bronnen van emotie. Als iemand zegt dat ‘de relatie niet goed gaat’ dan is er iets mis in deze stromen van communicatie. Want de relatie an sich bestaat niet. Het is niet zo dat je samenwoont met je partner en dat de relatie ondertussen als pluizig huisdier door de kamer loopt.

Op het moment dat je een extra persoon toevoegt aan je liefdesleven, komen er vijf richtingen van emotioneel verkeer bij: personen A, B en C verhouden zich allemaal tot zichzelf en onderling tot elkaar. Teken het maar uit. Eén persoon extra komt dus neer op meer dan een verdubbeling van de emotionele stromen. Daarom moet er in een stabiele, consensuele, non-monogame relatie meer gepráát worden dan gesext. Daarom kan het zijn dat mensen heen en weer gaan tussen wel of niet monogaam: niet iedereen kan de (emotionele) ruimte opbrengen om zoveel communicatie te onderhouden. Alles is constant in beweging.

Even terug: consensuele non-monogamie, waar heeft Cat het nu weer over. Non-monogamie = alle andere vormen dan monogamie. Niet moeilijk uit te leggen.

Consensueel = iedereen stemt in met de gemaakte afspraken. Heel belangrijk: als je niet op de hoogte bent van een afspraak, kan je er niet mee instemmen. Als jouw partner met een ander wil vrijen, maar niet met je overlegt, dan is het wél non-monogamie, maar niet consensueel. Dan is het vreemdgaan. Transparantie is dus van het hoogste belang. Als jouw partner zonder condoom wil vrijen, als jouw partner op zaterdag wil uitslapen, als de andere vriend van jouw partner jóu er niet bij wil hebben op zíjn verjaardag, als wat dan ook – je moet het weten. Nog meer om over te praten!

Er zijn talloze vormen van consensuele non-monogamie. Mono-Poly: één partner wil wel andere relaties en één partner is monogaam. Polyamorie: langdurige liefdesrelaties met meerdere partners tegelijkertijd. Don’t ask don’t tell: doe wat je wilt buiten de deur, vertel me niks (dit gaat meestal niet lang goed). One penis policy: voorbehouden aan heterostellen, als er wel vrouwen bij mogen komen voor hete vrouwenseks of trio’s, maar er geen andere man mee mag doen (gaat meestal ook niet lang goed). Swingen: sex met andere mensen, meestal heterostellen onderling, zonder emotionele band. Wife-swapping: vrouwen ruilen voor een nachtje van partner, nadruk op plezier van de man (erg seventies, niet aan te raden).

Een rampzalige vorm is unicorn hunting: heterostel zoekt een ‘hot bi babe’ (hete biseksuele vrouw) om met beide partners tegelijk een relatie en sex te hebben. Met de gevoelens van de tweede vrouw in dit verhaal wordt meestal weinig rekening gehouden. Het wemelt van de stellen die dit een keer willen, het aantal vrouwen die er oprecht van genieten is sterk in de minderheid.

Andere losse vormen heten ‘vakantieregels’ of ‘carnavalsregels’: een stel maakt het uit voor een vastgestelde periode, zodat ze mogen sexen met wie ze maar willen. Daarna zijn ze weer monogaam. Sterrenclausule is hier een dromerig voorbeeld van: ik ben momenteel monogaam met mijn wederhelft, tenzij Antonio Banderas op de stoep staat. Dan stuur ik mijn partner via de achterdeur het huis uit, onderwijl mijn meest sexy lingerie aantrekkend.

 

High class escortservice

Taboes van tafel

Last van je rug? Dan ga je naar een masseur. Maar wat als je zin hebt in een leuke en intieme avond? Dan boek je een high class escort!

In het Oktober-nummer van Vlam Magazine vertellen Amy en Esmée over hun high class escortservice Pink Sheets.
Online alvast een voorproefje …

Grenzen

“Ik houd van seks en spanning”, vertelt Esmée. “Met mijn achtergrond als maatschappelijk werker was ik ook erg benieuwd naar de psychologische kant: Welke man boekt een high class escort? En waarom?”
Het escortwerk was voor haar een schot in de roos. “Ik zoek nou eenmaal graag de grenzen op in het leven. Je leert tijdens dit werk veel interessante en mooie persoonlijkheden kennen, vaak op mooie en luxe plekken waar je anders waarschijnlijk nooit komt. Juist dan kun je een zakje friet of een simpel softijsje in je vrije tijd heel erg waarderen.”

Pittig vak

Amy en Esmée van Pink Sheets

Er was de laatste jaren nogal wat media-aandacht voor de wereld van de high class escort. Mede daardoor heeft de samenleving over het algemeen een vertekend beeld van het werk van de high class escortbranche, vinden Amy en Esmée.

“Het is echt een vak. De meeste mensen denken er veel te makkelijk over. Het is zowel psychisch als fysiek best pittig. Boekingen zijn altijd op onregelmatige tijden en meestal een stukje reizen. Als succesvolle high class escort moet je beschikken over een goed IQ en een gezond EQ. Inlevingsvermogen is essentieel.”

 

 

Alleen mooi zijn, is in dit vak niet genoeg!

 

Mythes en taboes

Op verzoek van Vlam helpen Amy en Esmée een aantal vooroordelen, taboes of mythes over de escortbranche graag uit de wereld. Hun hele antwoord lees je in Vlam Magazine, dat in oktober verschijnt. Hier vind je alvast de korte versie.

Om er een paar te noemen:

Dames die werken als high class escort, doen dit omdat ze geldnood hebben of worden gedwongen.
“Dwang is totaal niet aan de orde bij Pink Sheets. Alle dames mogen zelf hun tijden en diensten bepalen, en ze krijgen goed betaald. Dit is een valkuil voor veel dames. Je moet het niet alleen verdienen, je moet er ook mee om kunnen gaan. Mede hierom is onze selectieprocedure streng.”

Alle dames zitten aan de drugs zodat ze hun werk kunnen uitoefenen.
“Drugs zijn bij ons absoluut verboden, omdat je met drugs je grenzen niet goed en adequaat kunt aangeven. Alcohol mag wel, zolang het maximum alcoholpromillage om te rijden niet wordt overschreden.”

 Alle klanten zijn oude en smerige mannetjes.
“Klanten die een high class escort boeken zijn zo tussen de 20 en 60 jaar. Het zijn welgestelde dames, heren en koppels die willen genieten van exclusief, sexy en stijlvol gezelschap. Op onze website staat een klantenetiquette. Onze dames mogen een boeking afbreken als een klant doelbewust en stelselmatig onze richtlijnen overtreedt.”

 

Amy en Emée hebben een handleiding ontwikkeld om hun dames goed voor te bereiden op hun werk als high class escort. En iedereen die bij Pink Sheets komt werken krijgt een cursus.

Alleen mooi zijn, is in dit vak niet genoeg!

❤Lees ook Pink Sheets I

 

 

“Je bent niet alleen en ik ben er voor je, weet me te vinden!”

Die oproep doet oud-danser en choreograaf Kim Koumans aan alle dansers in Nederland die misstanden nog niet delen, nog niet durven te melden dat ze aangerand en/of seksueel misbruikt zijn.
Vlam Magazine sprak met Kim over haar ervaringen met machtsverhoudingen, manipulatie en misbruik in de danswereld, over #DossierDansMisbruik dat zij vier jaar geleden startte en dat resulteerde in een publicatie in het Noordhollands Dagblad, over de aandacht voor haar verhaal in het vragenuurtje in de Tweede Kamer, en over victim blaming. Haar grote droom: een veilige danswereld voor iedereen.

 Lange en pittige tocht

“Dossier Dans Misbruik is een journalistiek onderzoek naar mistanden en seksueel misbruik in de Latin dance”, legt Kim Koumans uit. In dat dossier doen zestien betrokkenen hun verhaal, waarvan tien (voormalig) dansers, trainers en een wetenschappelijk onderzoeker. Drie deskundigen hebben hun expertise gedeeld. Vier jaar deed Kim Koumans over het volledige onderzoek: “een lange en pittige tocht, met veel ondernemingen en teleurstellingen. In deze periode heb ik ook mijn laatste ouder verloren, mijn vader, na een ziekbed van een jaar. Dat confronteerde me erg met de kwetsbaarheid van het leven en gaf me het laatste zetje om de media op te zoeken.”

#metoo in Latin dance

Eind 2020 nam Kim contact op met journalist Marco Knippen, waarna er 7 maanden journalistiek onderzoek plaatsvond. “In deze maanden heb ik formele en informele gesprekken gehad met meerdere sectoren en gingen steeds meer (zorg)professionals mij begeleiden en ondersteunen. Het onderzoek breidde zich steeds verder uit en steeds meer dansers sloten aan. Ik ben enorm trots op het eindresultaat van de publicatie van Marco Knippen in het Noordhollands Dagblad van 2 juli jl.” In dat artikel lees je dat er al in de beginjaren voorvallen waren waar je vragen bij kunt stellen. Daardoor voelde Kim als kind grenzen niet aan, en normaliseerde ze uitwassen: “Ik ben heel jong begonnen met dansen. Ik stond met mijn 4 jaar al meerdere malen per week in de balletzaal, wat steeds meer vorm kreeg en uitbreidde naar meerdere dansvormen. In die erg jonge kinderjaren was er al sprake van een harde aanpak en misstanden op fysiek, mentaal en emotioneel gebied. Ook het gewicht werd streng in de gaten gehouden. Op mijn tiende koos ik niet voor de balletacademie, maar voegde stijldansen eraan toe. Twee jaar later maakte ik de volledige overstap naar stijldansen.”

Vragenuurtje

Op 6 juli jl., tijdens het laatste Vragenuurtje (vanaf minuut 33) voor het zomerreces van de Tweede Kamer, werd Kims verhaal aangehaald: ‘knap en dapper dat ze dit naar buiten brengt’. Aan demissionair minister Tamara van Ark (Medische Zorg en Sport) werd gevraagd het fysiek, mentaal en seksueel grensoverschrijdend gedrag in de dans- en sportwereld te voorkomen en de slachtoffers proactief te beschermen.

In de danswereld, en ook in andere sporten brengen trainers en dansers/sporters heel veel tijd samen door. De grenzen in de Latin dancewereld vervagen. Hoe komt dat? Kim verwoordt het zo:

Grenzen vervagen

“Het is een gesloten en geïsoleerde zwijgcultuur, familiair, zonder gedragsregels en veel dubbele petten. Seksualiteit zit in de sport verweven, dat zie je ook al bij erg jonge junior-danspaartjes. Het wetenschappelijk onderzoek en de expertise van Valentin Meneau, een onderdeel van het dossier, toont dit ook aan. Er zijn veel machtsverhoudingen, waar veel belangen meespelen. Manipulatie en onderdrukking worden ingezet als deze belangen op het spel staan.
Trainers worden bijna als goden gezien en seksisme, intimidatie en het aanraken van dansers is aan de orde van de dag. Volgens mij vervagen de grenzen onder andere ook omdat de danssport voortkomt vanuit de dansscholen waar jonge kinderen beginnen met stijldansen op de club-les. Dit zijn horecagelegenheden, er is geen toezicht, er wordt alcohol geschonken en er zijn vaak geen kleedkamers. In deze dansscholen worden vaak ook de privélessen en trainingen gehouden. Ook is er een grijs gebied: is het sport of kunst? Dit wil niet zeggen dat deze rode draden ook daadwerkelijk overal voor misstanden zorgen. Ik heb zelf ook goede ervaringen en bijvoorbeeld jarenlang een erg goede vriendschap en samenwerking gehad met wijlen Robert Minneboo en zijn dansschool in Oosterhout destijds.”

Victim blaming

Door alle berichtgeving heen speelt victim blaming. Kim legt uit hoe we daar als samenleving iets tegen kunnen doen, want victim blaming is het laatste wat je wilt voor de slachtoffers …

“Mensen kunnen vaak door onwetendheid en een bepaalde naïviteit kwetsende uitingen doen die erg schadelijk zijn voor slachtoffers. Bij seksueel misbruik en grensoverschrijdend gedrag speelt van alles mee, waar mensen geen weet van hebben: de mechanismen en dynamieken, de angst en verlamming van slachtoffers, het grooming proces* en de relatie die je hebt met een pleger, trainer. Vaak beschuldigen mensen liever het slachtoffer, zelfs kinderen, dan de ernst van deze zaken onder ogen te zien. Een sportwereld, dansen, vooral als die veel showelementen bevat, heeft nog extra elementen waar weinig tot geen kennis van is en victim blaming op de loer ligt. Veel mensen begrijpen niet dat slachtoffers jarenlang zwijgen en wat het betekent om een topsporter, danser, te zijn. Dat het je leven is, waar je al je liefde en passie in legt! Maar binnenin is het verdorven.

In de Latin danscultuur komt victim blaming heel vaak voor. Als slachtoffers word je bij onderdrukken, kleineren en manipuleren ongeloofwaardig gemaakt op een erg negatieve en schadelijke manier, nog voordat je ook maar kan overwegen om te melden. En dan is het ook niet veilig of onbekend wáár je het moet melden. De familiare setting en machtsverhoudingen creëren dan ook dat er nooit voor het slachtoffer gekozen zal worden en je kan je carrière ook gedag zeggen aangezien het een jurysport is.”

‘Ik hoop dat mijn gebroken danshart langzaam zal helen en dat mijn openheid, kwetsbaarheid en moed opleveren waar ik van droom: een veilige dansomgeving voor iedereen’

Danshart

Kim wil de slachtoffers een gezicht geven en alles wat ze al heeft ondernomen nog veel verder uitbreiden: “De politiek en ministeries, media, zorgprofessionals en het onafhankelijk overkoepeld meldpunt voor alle dansvormen dat ik al eerder noemde in de media.
Er staat veel op de planning en ik ben met meerdere partijen in gesprek. Ik blijf me nog langdurig inzetten voor de Latin dansers, maar zeker ook voor alle andere dansvormen, want ook vanuit daar hebben veel dansers zich al bij mij gemeld. Dansen is zó mooi, het is sport, het is kunst, maar het wordt tijd dat iemand voor de rechten van dansers opkomt en er een hoop gaat veranderen.

Ik ben enorm dankbaar voor de vele steunbetuigingen en mooie en ontroerende reacties vanuit alle hoeken van het land. Slachtoffers uit de danswerelden, maar ook andere slachtoffers van seksueel misbruik, laten me weten dat ze achter me staan en dat geeft me veel kracht. Ik vind het subliem hoe betrokken en ondernemend bepaalde Tweede Kamerleden en BN’ers zijn. Voor mij persoonlijk hoop ik dat gedurende dit proces, mijn gebroken danshart langzaam zal helen en mijn openheid, kwetsbaarheid en moed opleveren waar ik van droom; een veilige dansomgeving voor iedereen. Aan alle dansers wil ik zeggen: ‘Je bent niet alleen en ik ben er voor je, weet me te vinden’.

Op 22 juli jl. zijn Kim Koumans en journalist Marco Knippen bij het programma “Nieuws BV” van Natasja Gibbs geweest, wat is op uitgezonden NPO 1/ Nederland 1 en NPO Radio 1. Het is hier terug te kijken.

👉 Vragen, opmerkingen en reacties kun je sturen naar VLAM (info@vlammagazine.nl), dan zorgen wij dat ze bij Kim terecht komen.

 

*Grooming: het proces waarbij een dader het vertrouwen wint van het slachtoffer met als doel het slachtoffer seksueel te misbruiken.

 

Wie houdt er niet van een goed feestje?

Dit jaar viert Pride Amsterdam haar 25-jarig bestaan. Wat in 1996 begon als feest georganiseerd vanuit de homohoreca staat nu op de Inventaris Immaterieel Erfgoed Nederland en is uitgegroeid tot 9-daags festival. Pride is een begrip en zet Amsterdam op de kaart als inclusieve en tolerante stad. Zo kleurt Amsterdam ook dit jaar van 31 juli tot en met 8 augustus in alle kleuren van de regenboog en vegen we de hetero-norm even van tafel. Helaas past de iconische botenparade niet bij de huidige coronamaatregelen en is die hoopvol doorgeschoven naar 2022. Wat er precies op het roze programma komt te staan laat nog even op zich wachten. Wel kan iedereen sowieso intunen voor 9 dagen lang Pride TV, komt er een fototentoonstelling op het Museumplein en dat alles vormt zich rondom het thema van dit jaar ‘TAKE PRIDE in us’.

 

Eerste Pride Parade

In 1969 vonden in de New Yorkse wijk Greenwich Village de Stonewall rellen plaats,  na een ontruiming van de homobar The Stonewall Inn door de Metropolitan Police. Een jaar na de Stonewall-rellen werd in New York ter nagedachtenis de eerste Pride Parade ter wereld gehouden. De rellen, voornamelijk gestart door Afro- en Latijns- Amerikaanse transvrouwen waren het startschot voor de huidige LHBTI-beweging. In Amsterdam is de Pride opgestart vanuit de homohoreca met als doel Amsterdam als homo-uitgaansstad te promoten en de vrijheid en diversiteit van de stad te vieren. Dat zit nog steeds in het DNA van het huidige festival.

 

Pride Amsterdam neemt de stad over, laat zien dat we er zijn, met trots!

 

Trots

Pride is ieder jaar een groot feest , vol kleur, liefde en verschillende activiteiten, echt  een feest van herkenning. Zo heeft Pride Amsterdam een aantal ambassadeurs die dienen als rolmodellen. Deze ambassadeurs laten zien hoe divers de LHBTI-community is en kunnen het platform van het festival gebruiken om aandacht te geven aan hun verhaal. Een verhaal waar sommigen zich in kunnen herkennen. Ik geloof dat iedereen die op zoek is naar zichzelf een rolmodel nodig heeft om zich toe te kunnen verhouden. Maar ook om mensen van buiten de community te introduceren bij de verschillende groepen die we in ons land rijk zijn. Dat is in mijn ogen ook de kracht van Pride Amsterdam, we nemen de stad over, laten zien dat we er zijn en doen dat met trots. Door naar het festival te gaan accepteer je elkaars verschillen en normaliseren we onze (soms luide) aanwezigheid. Trots is de gemene deler. Denk niet dat Pride Amsterdam niet voor hetero’s is, iedereen is welkom, vandaar ook het huidige thema: TAKE PRIDE in us. Met dit thema vragen we om een gezamenlijke trots, waarin het niet uitmaakt wat of wie je bent. als je elkaar maar respecteert en erkent waar iedereen vandaan komt. Daarom vind ik dat Pride Amsterdam zeker nog van belang is en zal blijven. En daarnaast, wie houdt er niet van een goed feestje?

.

Tekst: Kaya Wessels, stagiair Pride Amsterdam en student aan de opleiding Productie Podiumkunsten in Amsterdam