Gezonde mannelijkheid

Æbele Kluwer is ruim 10 jaar geleden begonnen met een persoonlijk onderzoek naar mannelijkheid en seksualiteit. Eerst voor hemzelf en later is hij zich gaan interesseren voor de samenhang tussen mannelijkheid, seksualiteit en (persoonlijk) leiderschap. Kluwer is 55 jaar, getrouwd en heeft drie kinderen.

Æbele heeft als missie:

“Mannen helpen bij het ontwikkelen van gezonde mannelijkheid” en dat doet hij met zijn eigen bedrijf Het Seksgesprek en tweewekelijks in een artikel voor Vlam.

 

Ik had na verloop van tijd steeds minder vaak seks in mijn relatie en als ik al seks had was het steeds meer een verplicht nummertje. Tot het er helemaal niet meer van kwam, of hooguit een paar keer per jaar om van het gezeur af te zijn. Dat is een proces dat veel mannen kennen en dat zich in de loop van jaren voltrekt. Soms is er een opleving, maar de grote lijn is langzaam maar zeker richting de nul.

Kikker in een pan

Hoewel je er ontevreden over bent lukt het niet het tij te keren of er een gesprek over te voeren. Zo’n gesprek wordt dan een herhaling van zetten. Jij zegt dat je vaker seks wilt, en zij zegt dat ze gewoon minder vaak zin heeft. Als je geluk hebt doet ze daarna haar best om vaker zin te maken, maar de grote lijn blijft dalen. En jij denkt dat je niet anders kan dan het accepteren. Het lijkt een beetje op de mythe van die kikkers in een pan water. Als je die aan de kook brengt zou een kikker rustig blijven zitten en langzaam gekookt worden. Gelukkig is die mythe niet waar. Als het water te heet wordt, springen ze er gewoon uit.

Waag de sprong

Veel mannen nemen lang voor lief dat seksualiteit in hun leven een steeds kleinere rol speelt. Ik was er dus zelf ook zo één. Ook ik heb veel te lang geaccepteerd dat de seks in mijn relatie minder en minder werd. En ik ben niet eens zelf uit de pan gesprongen, mijn toenmalige vrouw schopte me eruit. De mannen die mij bellen voor Het Seksgesprek staan op het punt de sprong te wagen. Niet om hun huwelijk of relatie te beëindigen, maar juist om hun relatie te redden en hun verlangen eindelijk serieus te nemen. Ze onderkennen dat seks belangrijk voor ze is en dat ze niet willen dat het uit hun leven verdwijnt. Ze willen gaan staan voor hun verlangen. En dat is erg moedig. Ik snap maar al te goed waarom zij, net als ik, zo lang zijn blijven zitten.

Je bent een prins, word de koning

Seksualiteit raakt aan de basis van wie we zijn. Het raakt ook aan de basis van de relatie met onze partner. Als je daaraan gaat morrelen kan het hele bouwwerk instorten. Maar het kan ook dat je wel écht in gesprek raakt met elkaar over jouw en haar verlangen. Misschien heeft ze wel minder zin in seks, omdat ze dat wat jij doet eigenlijk niet zo fijn vindt. Dat is best een lastige boodschap. Mannen zijn gauw gekwetst (ja, ik ook) als ze feedback krijgen over hun sex-skills. Bovendien doe je het al jaren zo, dus het ‘ja maar, waarom kom je daar nou pas mee’ ligt ook op de loer. Het kan dus een rationele keuze lijken om niet over je ontevredenheid te beginnen en rustig in het pannetje water te blijven zitten. Maar dan sterft er een kikker. En zoals iedereen weet is een kikker eigenlijk een betoverde prins. Beter is het om tijdig het belang van seks in je leven serieus te nemen en als een koning te gaan staan voor je verlangen en dat uit te spreken.

Elke maand maken wij, de Seksuologen met Twee, Anne en Leila, een lijstje met hardnekkige fabels en goeie feiten! Deze maand gaan we het hebben over de feiten en fabels rondom flirten. Misschien denk je ‘huh, zijn hier überhaupt feiten en fabels over’, maar jazeker die zijn er!

 

Fabel: Tegenwoordig kun je niet meer flirten door de mondkapjes!

Dat zou wel heel erg zijn toch! Dat flirten niet meer kan nu we vaak mondkapjes in het openbaar dragen! Gelukkig kun je nog wel gewoon praten en met de rest van je lichaam verbale- en non-verbale signalen afgeven. Het is wel zo dat het mondkapje het er niet veel makkelijker op maakt, want je mond is een belangrijk aspect bij flirten, maar we laten ons niet zomaar uit het veld slaan toch? Je hebt je prachtige ogen nog en wist je dat de stand van je voeten en bekken ook goed helpt bij flirten? Laat je voeten en bekken lichtjes naar de ander wijzen, zo krijg je een meer open houding en zal dit beter aankomen bij de ander!

 

Feit: Flirten kan van alles zijn!

Flirten hoeft niet enkel alleen in de kroeg te gebeuren (wat sowieso tegenwoordig lastig gebeurt), maar kan overal. Dit is op zich een feitje wat de meeste mensen wel weten, maar toch wordt het maar weinig in de praktijk gebracht. Je kunt bijvoorbeeld ook op afstand flirten en dan heb je de non-verbale knipoog niet eens nodig. Flirten is een vorm van communicatie en kan dus binnen elke interactie. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan e-mail, chatten, telefonisch, sms’en, faxen (gebeurt dat nog?) en dus niet alleen in de vorm van een gesprek of oogcontact. Ga bij jezelf eens na hoe jij meestal flirt? Is dit juist vaak via een sms’je, of doe je het het meest tijdens een gesprek? Misschien is het leuk jezelf hierin uit te dagen en te kijken of je het juist eens op een andere manier kan aanpakken. In plaats van een sms’je iemand gewoon eens bellen en tijdens dat gesprek een beetje flirten!

 

Fabel: Iemand kan nou eenmaal goed of slecht flirten. 

Het klopt wel dat de ene persoon meer gevoel heeft voor de kunst van verleiden dan de ander, maar dat betekent niet dat het niet te leren is! Vaak heeft het ook te maken met zelfvertrouwen en kan dat al heel wat veranderen tijdens het flirten. Het maakt soms niet eens uit wat je zegt, maar meer hoe je het zegt. Merk je zelf dat het flirten je niet zo goed ligt? Ga bij jezelf eerst na waar dat door komt, ligt het mogelijk aan een onbewuste gesloten houding? Of aan wat onzekerheid? Of doe je het te geforceerd? Als je hiervan bewust wordt, kan het al een hele verandering teweegbrengen!

 

Fabel: Flirten betekent altijd dat er meer mogelijk is! 

Dit is een hardnekkige fabel en hoor je wel zo nu en dan mensen in je omgeving zeggen: ‘’Nou, we waren heerlijk aan het flirten, maar toen puntje bij paaltje kwam wilde die ander niet meer zoenen!’’. Flirten is een op zichzelf staand iets en betekent nooit dat er per se een gevolg moet zijn. Zeker niet zelfs! Het is juist soms heerlijk om onbezorgd en zonder verdere bedoelingen te flirten met een ander. Flirten betekent dus nooit dat je ook gelijk moet gaan zoenen of meer. Merk je dat de ander dus niet verder wilt dan flirten, geniet dan gewoon van het flirten zelf en dring jezelf absoluut niet op! Daar is niks leuks of flirterigs aan!

 

Feit: Bij flirten komen allerlei hormonen vrij!

Net als bij seks, verliefdheid en een orgasme komen er ook bij flirten hormonen vrij. Deze hormonen zorgen voor verschillende reacties in je lichaam waardoor je bijvoorbeeld verwijde pupillen krijgt. Mensen vinden andere mensen met grote pupillen onbewust aantrekkelijker en dat helpt dus tijdens het flirten. Ook komt bij een positieve flirt ervaring de bekende dopamine vrij die je als ware beloond met een goed gevoel!

Zo veel jaar al geliefden en nog steeds verliefd. Vroeger ver weg ontbloot op de pagina’s van verstopte blaadjes.

Bedekt door kleren terwijl ik haar dankbaar bewonderde in vluchtige blikken. Hen gevoeld bij een eerste kus toen zij tegen mij aan bewoog. Gevoeld bij knuffels van vriendinnen, ongemakkelijk maar geraakt door de zachtheid van de ontmoeting.

De eerste blik op borsten die aangeraakt mogen worden. De streling. Mijn vingers om haar borst, zo stevig en de huid zo zacht en warm. De liefde op afstand bleek terecht. Zij waren magischer dan verwacht. De liefdes van mijn leven voor het eerst in mijn handen.

 

Mijn eerste kus

Zachtjes … eerst de tepel met rust laten. Rond de borst bewegen. Geen huid vergeten en voelen waar ik het voel, zodat je daar aandacht kan geven. Maar niet denken dat je het dan weet. Iedere aanraking, iedere dag, iedere ontmoeting moet je mij opnieuw ontdekken …

Mijn eerste vriendinnetje met wie ik vree … Ik kon uren haar borsten beminnen, terwijl ze mij hielp haar lijf te begrijpen.

Later meer gaan zuigen, gaan knijpen en bijten. Langzaam ontdekken hoe de gevoeligheid van de borsten van een vrouw veranderen met haar opwinding. Vlinderzacht of aangemoedigd om zo hard te bijten dat ik bang werd haar huid te scheuren.

En toen de kinderen. Bij de eerste liet ik de borsten aan de kleine. Maar bij de tweede voelden we ons vrijer. Borsten waar twee handen voor nodig waren. Kussen dat uitliep op likken en likken dat uitliep op zuigen. Tot de honingzoute melk in mijn mond stroomde. Tot ik het wonder over mijn lippen voelde druppelen. De warme melk in mijn mond rond liet gaan.

En nu … na zo veel bewondering, zo veel genot, zoveel opwinding, bevrediging en ontroering. Ook nu ben ik nog bewogen door hun schoonheid, hun zachtheid, hun ronding, de tepelhof, de tepel, het decolleté, de huid en alles wat haar tot haar ronding maakt.

Zij waren mijn eerste liefde en dat vuur zal altijd blijven branden.

 

Een serie ervaringsverhalen over de beleving van intimiteit en verbinding in combinatie met stimulerende, verdovende of geestverruimende middelen. Welke rol spelen met name chemische drugs (chems) in de levens van de mensen die Vlam Magazine sprak?
Lees ook ons achtergrondartikel over dit thema in de nieuwste Vlam

 

VIDA (25):

 

“Als professional feest ik harder zónder drugs dan mijn klanten mét.”

 

Op haar achttiende zag ze op tv een uitzending van Spuiten en Slikken en raakte Vida geïnspireerd door het krachtige optreden van een prostitué die vol trots vertelde over de overtuigde, vrijwillige keuze voor haar werk. Vida koppelde prostitutie daarmee onlosmakelijk aan zelfbeschikking en vrijgevochtenheid. Die bewondering liet haar niet meer los en ze bedacht: “Er is maar één manier om erachter te komen of dit is wat ook ik echt wil… gewoon doen!” Op de dag dat ze eenentwintig werd, meldde Vida zich aan bij een high class escort-
bureau. Ze werd aangenomen.

 Tijdens haar escortwerk gebruikte Vida zelf liever geen drugs, omdat ze haar hoofd erbij wilde houden. Dit in tegenstelling tot veel van haar – meestal puissant rijke – clientèle. Ook al had het escortbureau hierin officieel een zero
tolerance
-beleid.

“Maar ja,” vertelt Vida, “klanten die drugs op hebben, boeken wel veelvuldig een paar uurtjes bij, dus dan wordt het natuurlijk al snel door de vingers gezien.”

Vida zoekt naar authenticiteit en diepgang, eveneens in haar werk, en door ervaringen van anderen leert Vida zelf ook. Inmiddels heeft ze haar escortwerk onderbroken voor een
universitaire studie seksuologie, maar ze haalt herinneringen op aan het drugsgebruik dat in grote mate bepaalde hoe een boeking verliep. Met xtc of andere chemische drugs bleek de sfeer vaak losbandig te worden, soms zelfs plat en vooral seksgericht, zo legt ze uit. Van werkelijk contact of verbinding was dan nauwelijks sprake. Met psychedelische drugs daarentegen raak je eerder uit je lijf en blijkt er juist weinig sprake van seks.

“De hallucinerende werking verruimt je bewustzijn en kan je inzichten geven over vraagstukken in je leven,” aldus Vida. “Je treedt als het ware uit je lichaam, hoe kun je dan ook ín
iemand willen zijn? Truffels, paddo’s en lsd brengen je weg van het fysieke maar je verbindt
je wel meer met jezelf én de ander. Een klant wilde dit graag in mijn nabijheid ervaren, omdat hij voelde dat we op gelijkwaardig intellectueel niveau stonden. Vaak zochten klanten vooral geborgenheid bij mij en die bood ik graag.”

Volgens Vida zijn mannen eigenlijk kleine jongens die een knuffel van hun moeder willen.

“Maar ik had ook eens een louche klant die werkelijk stijf stond van een of andere drug die hij via zo’n crackpijpje rookte. Die man was totaal van de wereld en lag nog net niet schuimbekkend in bed. Eerst was het vooral irritant, maar hij werd ook agressief en toen heb ik mijn grens getrokken.”

Persoonlijk heeft Vida geen negatieve ervaringen met drugs, vertelt ze:

“Ik ben nooit bad gegaan, heb een positieve instelling, ben goed van vertrouwen en niet angstig van aard. Wel heb ik soms last van de nasleep van xtc en dat is het me niet altijd waard. Ik moest veel huilen, maakte alles vreselijk zwaar, maar kon het toch ook wel relativeren omdat ik wist dat het van de drugs kwam.”

“Ik zie drugs eigenlijk als een manier om me spiritueel te ontwikkelen.”

 

Echter, op een dag kwam Vida toch tot andere inzichten, toen zelfs tijdens het bowlen op een personeelsfeest de lijntjes speed werden neergelegd.

“Eigenlijk te erg. En anderhalf jaar geleden, tijdens Oud en Nieuw, had ik me met mijn vrienden zo’n beetje kapot gesnoven met coke en speed, maar ik bleek de volgende dag geen enkele last van de nawerkingen te hebben. Dat was een eyeopener, want ik vroeg me af: hoe blijf ik mij dan bewust van de negatieve effecten van drugs op mijn lichaam? Vanaf dat moment was ik dus wel even klaar met chemische en andere drugs.”

Dan begint Vida te stralen:

“En trouwens, als ik eerlijk ben, wat mijn werk betreft: als professional feest ik harder zónder drugs dan mijn klanten mét.”

Volgens Vida moet je gewoon zorgen dat je het niet té leuk gaat vinden. Zelf gebruikt ze nog maar zo’n twee keer per jaar iets van truffels of paddo’s.

“Ik zag net trouwens dat ik nog twee zegeltjes lsd in mijn portemonnee heb zitten,” lacht Vida en op serieuze toon vervolgt ze: “Ik zie drugs eigenlijk als een manier om me spiritueel te ontwikkelen. En toch, heel eerlijk: zodra we weer naar festivals kunnen, ga ik denk ik wel voor de bijl met een xtc-pilletje, want ook daar heb ik heel leuke ervaringen mee.”

De namen van de betrokkenen in dit artikel zijn om

privacyredenen gefingeerd.

 

© Marc Verburg

 

 

Is dat nou nodig?

Is dat nou nodig, een kinderboek over zo’n zwaar en ongemakkelijk onderwerp? Dat was een van de dingen die ik me heb afgevraagd tijdens het schrijven van Dit is een verschrikkelijk boek met een gouden boodschap. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het nodig is. En hard ook. Hieronder leg ik uit waarom.

 

 

Het begin

Twee jaar geleden schreef ik De traumasensitieve school. Een boek over de gevolgen van trauma op het kinderbrein. Zoals je misschien wel weet, lopen kinderen die mishandeld of misbruikt worden hier grote kans op. Dat boek, speciaal voor leraren, ging óver kinderen. Zo zouden zij het gedrag van deze kinderen beter kunnen begrijpen. Tijdens het schrijven van dat boek, begon het te knagen dat niemand hier iets over zegt tégen die kinderen. Tijdens een gesprekje met Iva Bicanic, vroeg ik haar of het kinderen zou helpen als ze zich bewust zijn dat sommige situaties (zoals mishandeld of misbruikt worden) niet goed zijn. Zij beaamde dat en sterker nog, uit onderzoek blijkt dat slachtoffers van misbruik eerder tot onthulling overgaan als er een omgeving is waar je kunt praten over dit moeilijke onderwerp. Dan is het toch raar dat niemand dit aan kinderen uitlegt?

 

Mijn droom

In de zomervakantie van 2019 kreeg ik ineens een ingeving over het te schrijven boek. Ik besloot een kinderboek te schrijven en de gevolgen van ACE’s (ingrijpende gebeurtenissen in je jeugd) uit te leggen. Met daarbij de gouden boodschap: Het is nooit jouw schuld! Ik schreef Hugo de Jonge, ik schreef Kamerleden Attje Kuiken en Lisa Westerveld, om te proberen het nog te schrijven boek op elke school in elke groep 7 en 8 te krijgen. Het onderwerp sluit ook mooi aan bij de campagne ‘Geweld hoort nergens thuis’, die net gestart was, dus ik schreef ook de campagneleiders van die campagne. Ik hoefde er niets aan te verdienen, als het boek er maar zou komen. Helaas gaven de politici en campagnemakers niet thuis. Toch moest het boek er komen. Ik besloot te gaan schrijven. En nog steeds probeer ik het voor alle kinderen in Nederland in de klas te krijgen.

Gouden boodschap: Het is nooit jouw schuld!

 

Het doel

Het doel van mijn boek is kinderen leren dat kinderen soms dingen meemaken die geen kind ooit zou moeten meemaken. Ik wilde ook uitleggen wat het meemaken van deze gebeurtenissen met je gedrag en je leren doet (ik ben immers leerkracht). Er moesten drie dingen duidelijk worden: 1. Wat jij meemaakt is niet jouw schuld. 2. Je bent (helaas) niet de enige. 3. Er zijn mensen die je kunnen helpen. Je staat niet alleen. Ik besloot te schrijven op de manier waarop ik vertel in mijn lessen. Serieus, duidelijk uitgelegd (niet om de boel heen draaien) en met een beetje humor om het draaglijk te maken.

 

Niet over één nacht ijs

Tijdens het schrijven heb ik advies gevraagd aan Iva Bicanic, maar ook aan volwassenen die gebeurtenissen uit dit boek echt hebben meegemaakt. Zo heeft Kim van Laar iets toegevoegd (en het geweldige voorwoord geschreven!) en een paar anderen, die anoniem blijven. Ik was soms bang dat het niet duidelijk genoeg was wat ik schreef, of dat het te heftig was. Zij vonden allen dat het boek de goede toonzetting heeft en vonden het fijn dat erin staat waar je hulp kunt vinden. Maar vooral waren ze blij met de gouden boodschap: Het is nooit jouw schuld!

 

En de leraren?

Er zijn leraren die bang zijn dat bespreken van kindermishandeling en misbruik te veel ‘losmaakt’. Dat kan natuurlijk zo zijn. Maar als je het niet bespreekbaar maakt, zitten kinderen nog steeds in die situatie. Alleen. Door erover te praten weten kinderen dat deze dingen verkeerd zijn en dat je niet alleen bent.

Er zijn veel leraren die dit onderwerp best zouden willen bespreken. Maar hoe doe je dat? Wanneer? Waar moet je op letten? Dit is een verschrikkelijk boek kan helpen. Er is een korte handreiking bij geschreven waarmee je goed kunt overdenken hoe je dit aan kunt pakken. Sinds de Week tegen kindermishandeling (november) is er ook een uitgebreide lesvoorbereiding per hoofdstuk.

Ik hoop echt dat alle scholen dit thema durven oppakken en Dit is een verschrikkelijk boek is hier te koop.

(Lees in nieuwste geprinte editie van Vlam bij de rubriek Media een recensie van het boek van Anton Horeweg).

 

Geschreven door Anton Horeweg (gedragsspecialst en leerkracht)

Anton Horeweg is gedragsspecialist (M SEN) en ruim 35 jaar leraar in het basisonderwijs. Hij is auteur van diverse onderwijsboeken, waaronder Gedragsproblemen in de klas in het basisonderwijs en gedragsproblemen in de klas in het voortgezet onderwijs. Zijn boeken zijn verplicht bij een groot aantal opleidingen. Na Wat stuitert daar door je klas? en De traumasensitieve school, kwamen kortgeleden Voorkom lastig gedragenDit is een verschrikkelijk boek met een gouden boodschapuit. Ook is hij auteur van de website www.gedragsproblemenindeklas.nl.

Anton Horeweg heeft zitting in Expertteams Project Leer-Kracht: (NCOJ) en KC-KJP), werkt mee aan Academische Werkplaats ADHD en druk gedrag, was opleider bij het NCOJ, is instituutsopleider bij InHolland en is veelgevraagd spreker op scholen en congressen.

 

Wanneer ben je een échte man?

Welkom! Dit is het vierde artikel in de serie “Voor Mannen” die volledig is gericht op het seksueel geluk van de heteroseksuele man. In dit artikel gaan we het hebben over mannelijkheid, met name het beeld van de échte man. Veel mannen voelen zich verplicht om aan het beeld van de échte man te voldoen. Dit gaat ten koste van henzelf, hun eigen leven, en hun eigen geluk.

Wanneer je als jongen in onze maatschappij wordt geboren, dan leer je snel dat je jezelf in de loop van je leven tot een man moet maken. En niet zomaar een man, maar een échte man. Je zou kunnen denken dat je als man beschouwd en geaccepteerd zou kunnen worden omdat als man geboren bent. Maar niets is minder waar. Om als man gezien te worden, moet je voldoen aan het plaatje van de échte man. Maar hoe ziet dit plaatje in onze huidige maatschappij eruit?

 

Mannelijkheid en vrouwelijkheid

De beelden van mannelijkheid en vrouwelijkheid die wij leren in onze cultuur zijn al duizenden jaren gebaseerd op de aanname dat mannen en vrouwen fundamenteel van elkaar verschillen, dat er specifiek mannelijke en vrouwelijke eigenschappen zijn en dat mannen en vrouwen volgens deze eigenschappen verschillende posities in de samenleving moeten innemen. Als gevolg van deze aanname worden karaktereigenschappen, talenten en manieren van denken, voelen, spreken en handelen verdeeld onder mannen en vrouwen. Om jezelf tot een échte man of échte vrouw te maken, moet je deze eigenschappen aannemen en vertegenwoordigen. Alles wat wat onder de eigenschappen van het andere geslacht valt, moet je aan jezelf onderdrukken.

Deze opgave staat in contrast tot onze menselijkheid. De verschillen tussen mannen vrouwen zijn klein in vergelijking met wat we allemaal gemeen hebben. Ieder mens wordt met een spectrum van sociale, emotionele en mentale vaardigheden geboren die voor alle mensen hetzelfde zijn. Ieder mens kan zowel agressief als liefdevol zijn, concurrerend en coöpererend, denkend en voelend, doorzettend en toelatend. Iedereen heeft deze eigenschappen nodig om succesvol door het leven te navigeren. Wanneer we deze eigenschappen tussen mannen en vrouwen verdelen, wordt man en vrouw zijn een levenslange fulltimebaan, met de voornamelijke taak om de helft van je menselijkheid te onderdrukken.

 

Het plaatje van de échte man

In de westerse cultuur wordt de échte man traditioneel gezien als dominant en doorzettend. Hij krijgt zijn zin en maakt zijn eigen regels. Hij heeft een prestigieus beroep. Hij is succesvol en welvarend. Hij is potent en de vrouwen liggen aan zijn voeten. Hier staat een vrouw tegenover die onderdanig en toelatend is. Zij volgt zijn wil en zijn regels. Zij is huismoeder en economisch afhankelijk. Haar lichaam is van hem en voor hem. Hij is rationeel, zij is emotioneel. Hij geeft materiële goederen, zij geeft liefde en seks. Dit ouderwetse model is in de afgelopen decennia aan het wankelen gebracht. Vrouwen hebben zich bevrijdt van hun onderdanige positie. Ze hebben economische onafhankelijkheid gezocht en hun lichaam hun eigen gemaakt. Met andere woorden, ze hebben een deel van hun menselijkheid teruggeclaimd.

 

De échte man is machteloos en eenzaam

Mannen hebben deze beweging tot nu toe veel minder gemaakt. Dit komt omdat bij het glamoureuze beeld van de échte man veel minder duidelijk is dat ook dit een vorm van onderdrukking is. Het begint bij dominantie. Dominantie wordt vaak als een vorm van macht gezien, maar in waarheid is het een vorm van machteloosheid. Dit komt omdat je alleen dominant kunt zijn als je iemand anders onderwerpt. Je bent dus in jouw status volledig afhankelijk van de persoon die aan jou onderworpen is. Loopt deze persoon weg, ben je niets meer en moet je een nieuw iemand vinden om te domineren. Dominantie schept eenzaamheid, omdat het verbinding en coöperatie met anderen onmogelijk maakt.

De druk die mannen voelen om prestigieuze beroepen te kiezen die veel geld verdienen zorgt ervoor dat mannen veel minder – en in veel gevallen nooit – een beroep kiezen die voor hun vervullend is, die bij hun ware interesses aansluit en waar zij hun talenten en passie volledig in kwijt kunnen. De man die meer moet verdienen dan de vrouw en de financiële verantwoordelijkheid voor zijn familie alleen moet dragen, wordt dan volledig afhankelijk van zijn werkgever. Ook dit is een vorm van machteloosheid. Hij kan niet zomaar wisselen naar een vervullendere baan die minder verdient. Met een hypotheek, drie kinderen, twee auto’s en familievakanties moet hij voor een continue geldstroom zorgen van organisatie naar familie. Hij staat in deze verantwoordelijkheid alleen. Hij heeft geen economisch sterke partner op wie hij terug kan vallen. Ook dit creëert eenzaamheid.

De man, die een womanizer moet zijn, wordt erop gericht om met veel verschillende vrouwen oppervlakkige seks aan te gaan en zijn behoefte aan intieme gevoelens en liefdevolle verbinding te onderdrukken. Dit creëert nog meer eenzaamheid. De natuurlijke behoefte aan liefde waarmee ieder mens geboren wordt, wordt als zwak en niet mannelijk beschouwd. Mannen vertellen mij soms dat ze aan hun mannelijkheid twijfelen, omdat ze niet met heel veel vrouwen naar bed willen, maar met één vrouw willen zijn waarvan ze heel veel houden. Met andere woorden, deze mannen twijfelen aan hun mannelijkheid omdat ze mens willen zijn.

Ik wil daarom alle mannen aanmoedigen om niet verder aan het beeld van de échte man te voldoen. De échte man is machteloos, eenzaam en in een continue toestand van zelfonderdrukking. Claim je menselijkheid en alle eigenschappen, vaardigheden, gevoelens en behoeften die daarbij horen. Je hoeft je mannelijkheid niet te bewijzen. Aan niets en niemand. Het is jouw vrije keuze wat voor een man en mens je wilt zijn.

 

Geschreven en interview door Dr. Mirjam Hachem (Sex Therapist, Online Therapy for Couples, Men, and Women & Author)

Sinds kort experimenteer ik meer met energetisch gericht vrijen. Ik moet er wat schamper om lachen als ik het opschrijf. Het is allemaal behoorlijk pril en het voelt nog ongemakkelijk. Het is extra spannend om hiermee te experimenteren, omdat ik niet precies weet wat het betekent. En daarbij zaten het energie richten en het chakra-ding jarenlang nogal in mijn allergie. Gelukkig helpt mijn lief in bed mij te ontspannen.

 

Energie

Energetisch vrijen onderzoek ik op een aantal manieren. Allereerst ben ik bewuster van mijn emotionele staat als de intimiteit begint. Als ik nog niet helemaal geland ben bij haar haast ik het niet, maar neem de tijd om helemaal aanwezig te zijn. Zaken die in de weg zitten spreek ik uit, dat  is een snelle manier om dit los te laten. Al gebeurt het ook dat een onderwerp zo veel reacties oproept en of duiding nodig heeft dat het niet meer tot vrijen komt, maar dat is dan ook oké.

 

Voelen

Op het moment dat we wel helemaal bij elkaar komen en ik haar aanraak, doe ik dat bewuster. Ik voel haar huid, maar voel ook de energie in mijn hand. Ik stuur met mijn gedachten energie naar mijn vingers door mijn volle aandacht daaraan te geven. Het is een manier om ook haar energie te voelen. Ik aai haar met mijn handen, maar zij aait mij ook met haar huid en haar energie. Door op deze manier te beginnen met de aanraking, vinden we steeds meer rust in de connectie om dan vandaar meer naar binnen te kunnen gaan in mijn eigen lijf. Om haar vandaaruit te benaderen. Daardoor heb ik het gevoel dat zij ook meer ruimte voelt om vanuit zichzelf te gaan voelen.

 

Chakra

Ik verplaats dan dus mijn aandacht van mijn handen naar een plek in mijn lijf. Daarbij gebruik ik sinds kort de chakrapunten ter oriëntatie. De 7 chakrapunten wissel ik intuïtief af. Ik probeer er niet een verhaal omheen te maken of er veel over te denken. Maar visualiseer mijn energiecentrum vanwaaruit ik in liefde met haar ben rond een chakra. Daarbij wissel ik deze zonder vooropgezet plan en zonder verplichtingen gevoelsmatig af.

Waar haar dijen kussen vanuit mijn kruin als een lichte droom kan voelen, kunnen kussen vanuit mijn buik een diep verlangen losmaken. Of vanuit mijn hart een gulzige geilheid, die mij terug naar boven beweegt om haar te kussen en te vragen of zij mij in haar wil voelen.

 

Nooit te laat!

Het is fijn dat ik mij de laatste tijd zo veilig voel dat ik dit durf te onderzoeken en mij hieraan mag overgeven. En dat het een gesprek kan zijn, ondanks al mijn eerdere commentaren over energie en chakra’s. Het is ook leuk dat ik kan vragen hoe het voor haar is. En het mooiste daarvan is dat zij het vaak ook wel meekrijgt. Soms als tinteling in haar lijf, soms als een reis naar onbekende oorden en steeds vaker als een kleur waar zij zich dan in zegt te bevinden. Ik had nooit gedacht dat ik op deze manier zou gaan denken en praten over vrijen. Maar ik ben blij dat het nooit te laat is.

 

 

Als je aan BDSM denkt, denk je waarschijnlijk al snel aan zweepjes en pijn. Best wel logisch ook, want dat is wat je meestal op tv ziet als het over BDSM gaat. Dat is nu eenmaal makkelijk om in beeld te vangen. Voor mij gaat BDSM over veel meer dan alleen over pijn, maar pijn speelt wel degelijk een belangrijke rol in mijn kink-leven. Dus over al die andere dingen ga ik het een andere keer hebben met je, maar vandaag vind ik het leuk om eens beter te kijken naar dat pijn-deel. Want, waarom laten BDSM’ers zich eigenlijk zo graag pijn doen?

Om te beginnen is het handig om te weten dat niet elke kinkster van pijn houdt. Dat je aan BDSM doet, wil nog niet zeggen dat je ook pijn wilt ontvangen. Of pijn wil geven. Het kan een onderdeel zijn van BDSM, maar het hoeft niet, want er is nog zoveel meer te doen en te beleven.

Er is een hele wetenschappelijke uitleg over allerlei stofjes die vrijkomen in je hersenen als je pijn hebt. Die stofjes verdoven de pijn een beetje en geven je een heel fijn gevoel. Superinteressant en best wel logisch ook. Maar dat kun je gewoon googelen. Ik ga proberen je uit te leggen wat ik zo fijn vind aan pijn.

 

Dof of scherp

Iemand die van pijn houdt, noem je een masochist. Ik doe al zo’n twintig jaar aan BDSM, maar ik twijfel nog steeds of ik mezelf als masochist zou omschrijven. Want ik hou wel van pijn, maar niet van alle soorten pijn en ook niet van te veel pijn. In het dagelijks leven ben ik misschien zelfs wel een beetje kleinzerig te noemen. Als ik m’n teen stoot of ik onderga een behandeling bij de tandarts, vind ik dat echt vreselijk. Kan ik helemaal niet goed hebben. Maar in een BDSM-spel, kan ik zeker wel genieten van bepaalde soorten pijn.

Er zijn verschillende soorten pijn. Grofweg kun je ze onderverdelen in twee categorieën: doffe pijn en scherpe pijn. Doffe pijn is pijn die wat dieper doordringt, zoals het bijvoorbeeld voelt als je een stomp zou krijgen. Scherpe pijn blijft vaak wat meer aan de oppervlakte en voelt ook scherper, meer snijdend. Er zijn allerlei BDSM-toys die deze verschillende soorten pijn kunnen veroorzaken.

Een dunne cane (rvs zweep) of een singletail (extra lange gevlochten zweep) geven bijvoorbeeld meestal scherpe pijn. Een zware flogger of een wat dikkere paddle geven meestal doffe pijn.
Ik heb over het algemeen een voorkeur voor doffe pijn.

 

Favoriete plek

Niet alle plekken op het lichaam zijn even geschikt om geslagen te worden. Zeker als je wat harder wilt slaan, kan het verstandig zijn om daar plekken voor uit te kiezen waar je niet direct bot voelt. De billen zijn bijvoorbeeld heel geschikt. Dat is voor mij ook wel mijn favoriete plek om geslagen te worden. Al vind ik het op mijn bovenbenen en armen ook erg fijn.

Wanneer ik geslagen word, vind ik het fijn als de pijn langzaam opgebouwd wordt. In het begin doet het dus eigenlijk nog geen pijn. Soms doet het me zelfs aan een massage denken. Maar al snel wordt het wat heftiger. Ik voel hoe de pijn dieper doordringt in mijn lichaam. Soms voel ik het zelfs in mijn spieren. Mijn billen worden steeds wat warmer, tot ze helemaal gloeien en rood zijn. In deze staat kan ik ook weer meer pijn hebben. Hoe warmer mijn billen zijn, hoe harder ik geslagen kan worden.

Maar niet alleen mijn billen voelen op dat moment heel fijn aan, ook in mijn hoofd gebeurt er van alles. Ik voel me een beetje zweverig en dat voelt superlekker. Een soort natural-highof subspace. Subspace is ook weer een heel apart fenomeen, waar ik het later nog eens over zal hebben. Maar geslagen worden is dus niet alleen een fijne lichamelijke sensatie, ook in mijn hoofd voelt het heerlijk.

 

Lekker

Dus eigenlijk had ik er heel kort over kunnen zijn. Waarom laat ik mij slaan in een BDSM-spel? Heel simpel: ik vind het lekker. Pijn kan, in bepaalde situaties, gewoon erg aangenaam of zelfs opwindend zijn. Misschien heb je zelf ook weleens ervaren dat iemand tijdens de seks nagels in je rug zette of je een tik op je billen gaf. In the heat of the momentervaar je dan heel even hoe het zou kunnen zijn. Wellicht is het leuk om daar eens wat meer mee te experimenteren. Of misschien lijkt het je wel helemaal niks, dat kan ook natuurlijk. Net als met alle dingen op het gebied van seksualiteit moet je vooral alleen doen wat jij fijn vindt. En als je het met een partner doet is consent natuurlijk ook superbelangrijk!

 

Podcast

Wil je meer weten over BDSM en pijn? Luister dan eens naar mijn podcast Meet the Kinksters. Deze maand hebben we een aflevering over pijn gemaakt.

 

Geschreven door TessTesst

Haar lippen op elkaar als wij elkaar weer ontmoeten. Haar blik naar binnen. Haar gevoel nog rustig. Ik voer het woord: “Ik hou van jou… ”. Mijn mond spreekt tot haar op een manier die alleen zij kan verstaan.

 

Iedere keer dat ik haar daar kus, is het alsof ik haar voor het eerst ontmoet. Mijn aanraking voorzichtig … mijn mond dichtbij. Ze voelt mijn adem. Ik kus haar, maar niet direct. Ze beweegt … wacht … verlangt. Ik neem mijn tijd. Kus haar glooiingen. Haar warme huid blus ik met mijn tong. Haar haartjes in mijn gezicht.

 

Onze verlangens golven als onze lippen elkaar vinden. Ik neem mijn tijd en laat de gevoelens door ons heen stromen, tot we onze lippen in elkaars aanraking openen. Zoekend naar de woorden die passen bij de veranderende binnenwerelden. Gekluisterd luister ik naar haar nuance. Ontroerd in hoe zij tot mij spreekt.

 

Met haar lippen beantwoordt ze mijn kussen. Nieuwe lippen kussen mij terug. Ze opent al haar zachtheid. Haar rafelranden aan mij tonend. Haar vormen prononceren zich verder. Haar volle lippen die samenkomen onder haar trotse heuvel ontbloten haar verborgen schat. Ik proef vol verlangen de woester wordende golven. Het zoute water proeft zoet wanneer het zich vermengt met mijn speeksel. Mijn lippen bewegen over de oppervlakte terwijl mijn tong haar welvingen liefkoost.

 

Ze nodigt mij uit om met haar verder te verdiepen. Samen te onderzoeken hoe haar lippen met de rest van haar lijf communiceren. Zij laat haar benen verder openvallen en haar lippen antwoorden mij in stilte: “Ik ook van jou”.

Omstander-training t.b.v. Preventie Seksueel Geweld: een positieve educatieve benadering.

Het onderstaande artikel is geschreven door Jackson Katz, Ph.D., voor onder andere Vlam, met betrekking tot een interview dat hij onlangs had met BBC-radio over hoe mannen betrokken kunnen worden bij het beëindigen van (seksueel) geweld. 

 

Positive Thinking

De BBC-Radio heeft een programma uitgezonden op 3 maart jl. over sommige van mijn ideeën en werk, betreffende het onderwerp, “Mannen betrekken bij het beëindigen van geweld, gebaseerd op geslacht/gender” (zie link onderaan van het programma).

Het BBC-programma “Positive Thinking”, wordt gepresenteerd door Sangyta Myska. Het zet een schijnwerper op het werk van mensen met “grote ideeën” over onder andere hoe grote sociale problemen aangepakt zouden kunnen worden. Het format van het programma is een interview met iemand, die een bepaalde visie heeft en deze ook implementeert. Daarna volgt een stresstest op deze visie, door een panel van deskundigen die deze visie en benadering zowel bekritiseren als bevestigen.

 

De Omstander Benadering

Het onderdeel dat besproken werd tijdens Positive Thinking, was mijn werk met betrekking tot “The Bystander Approach” (vrij vertaald: “De Omstander Benadering”, zie video onderaan over wat deze benadering is). Presentatrice Sangyta en haar producer Sarah Bowen deden geweldig werk wat betreft het voor het voetlicht brengen van de grote vraagstukken, gerelateerd aan het omstander werk. Het moet een sociale hervorming tot gevolg hebben, althans dat hoop ik.

Wat ik vooral gewaardeerd heb was hoe zij het voor elkaar kregen om de big picture, over de noodzaak van het aan de orde brengen van intersectionele culturele vrouwenhaat, te integreren in de discussie over de uitvoerbaarheid van educatieve hervorming. 

Sommige trainingen over de ‘Omstanders Interventie’ zijn gericht op het onderbreken van individuele handelingen op het ‘aanvalspunt’ en gaan niet rechtstreeks in op de gender-, seksuele en raciale / etnische normen die gelden in peer-culturen en in de samenleving. De taal die wordt gebruikt in deze trainingen zijn vaak opzettelijk genderneutraal. De focus is op wat “iedereen” kan doen om dit misbruik te beëindigen.

 

MVP

Als contrast, de “Mentors in Violance Prevention (MVP)”  benadering, die ik samen met collega’s heb ontwikkelt in de vroege jaren 90, praat rechtstreeks over de sociale normen en vooral over de culturele ideeën over mannelijkheid en vrouwelijkheid en hoe die beide te betrekken zijn bij het begaan van misbruik en om het te voorkomen.

De MVP-sessies laten interactieve dialogen zien met studenten en mensen van alle leeftijden. Deze sessies worden georganiseerd rondom levensechte scenario’s waarbij lastigvallen, misbruik of geweld gedurende of na de daad gebeurt.

Het idee is om deelnemers van deze MVP-sessies in deze lastige situaties te plaatsen en te vragen naar hun verantwoordelijkheden tegenover anderen, henzelf en de groep. Daarna gaan we discussiëren over de opties die zij wellicht hebben om wat te doen of wat te zeggen als ze een gewelddadige situatie zien gebeuren. Deelnemers horen van elkaar wat ze gedaan zouden hebben in vergelijkbare omstandigheden.

Door de hele discussie heen over deze scenario’s, welke vaak behoorlijk levendig zijn, praten we in de MVP-sessies over gender en seksuele normen. Daarbij bespreken we hoe deze scenario’s werken, ofwel om mensen het zwijgen op te leggen wanneer ze feitelijke of potentiële schadelijke situaties tegenkomen, of hoe deze scenario’s mogelijk kunnen worden gebruikt om mensen aan te moedigen hun mening te geven.

Het MVP-model werkt bij alle groepen, maar is vooral effectief bij mannen die zich vaak mikpunt of schuldig gemaakt voelen in andere Gender Geweld Preventie Workshops. The Bystander Approach geeft een handvat om mannen op een andere manier uit te dagen. Bijvoorbeeld door hen aan te moedigen en hen te helpen (zelf)vertrouwen en leiderschapsvaardigheid te ontwikkelen, om een persoon te worden (zijn) van integriteit, die niet zwijgt bij het zien van onrecht. Je kunt HIER meer informatie vinden over het MPV-model.

 

Het BBC Programma Positive Thinking over: “Hoe mannen te stoppen vrouwen te beschadigen”, kun je hieronder vinden met het interview met Jackson Katz, Ph.D. (28 min):

BBC Radio Positive Thinking met Jackson Katz.

 

Video over The Bystander Approach

 

Geschreven door Jackson Katz, Ph.D.