Verhalen die het daglicht kunnen verdragen, door Sabine Meulenbeld

Hoe kun je als hetero en CIS-gender zorgen voor een kastvrije wereld?

Op linkedIn plaatste ik een oproep om in contact te komen met mensen die van een kastloze wereld de norm willen maken en zich daar actief voor inzetten. Want een open houding en respect hebben voor elkaar is allemaal goed en aardig; maar wat betekent dat precies en hoe ziet dat er concreet uit? Met deze interviews wil ik de hetero-mens van ideeën voorzien over hoe je dat doet: geen kasten bouwen. Zolang mensen niet uit de kast hoeven komen als hetero, lijkt me dat wel zo fair.

Deze keer Bamber Delver. Hij is Auteur van het “Handboek Tegen Pesten”, Directeur van Media & Maatschappij en Hoofddocent Nationale Opleiding Media Coach. Daarnaast is Bamber gecertificeerd Extern Vertrouwenspersoon.

 

Vanwaar je interesse in een kastloze wereld?

‘Ik kom uit een gezin waarbij er tegen de tijdsgeest in al veel ontdekt werd op het gebied van genderrollen. In het kleine dorpje waar ik opgroeide werd er bijvoorbeeld niet per se positief gekeken naar mijn werkende moeder. Als mensen daar moeilijk over deden zei mijn vader altijd ‘dat mag ze van mij’. En met dat mandaat was de kous dan af.’

‘Mijn ouders hebben zo geworsteld toen ik uit de kast kwam als homo en later ook met het gegeven dat mijn partner en ik vaders werden. Maar zij hebben eigenlijk precies gedaan, wat jij Sabine met je serie artikelen beoogt. Zij doorbraken zonder discussie, zonder dat wij er naar moesten vragen, gewoon vanzelfsprekend en uit eigen initiatief het heteronormatieve beeld. Ik heb enorme bewondering voor hoe zij hun proces hierin in stilte zijn aangegaan.’

 

Hoe deden ze dat?

‘We hadden de keuze voor het vaderschap niet overlegd. Mijn ouders hadden er geen zeggenschap in gekregen. Dat vonden ze lastig. Maar toen onze zoon eenmaal geboren was, deed mijn moeder, zonder het ooit te benoemen, iets fantastisch. Ik weet nog goed dat we op bezoek kwamen om kerst te vieren en dat de kerststal een nieuwe opstelling had: twee herdertjes stonden als vaders bij het kindeke Jezus.’

‘Toen mijn moeder overleed schafte ik zelf de houten kerststal van Dick Bruna aan. Natuurlijk wilde ik onze versie van kerst ook weer terug laten komen in de opstelling. Dat heb ik immers zo geleerd van mijn moeder. Ik zette ik Josef met één van de herders bij de kribbe. En Maria staat bij de herders. Zo simpel is het. Voor onze zoon is dat heel vanzelfsprekend. Hij heeft zich nooit afgevraagd waar Maria was.’

 

Waar loop je tegenaan?

‘Als eerste openlijk homovaders van Nederland hebben we veel shit over ons heen gekregen. Ook vanuit de homobeweging, zelfs in Amsterdam. Het COC noemde ons nep-homo’s. Wat ik nu lastig vind is het nieuwe identiteitsdenken. Het eenzijdige beeld van homo’s als songfestival minnende groep, werkt beperkend voor mensen die hun seksualiteit aan het ontdekken zijn. Dat is net zo benauwend als waar ik vandaan kom. Elk jaar op Paarse Vrijdag een drag Queen op school uitnodigen heeft waarschijnlijk niet het effect dat je beoogt. Identiteitsdenken is ook een kastensysteem. Wat ik fijn vind is dat er wel een en-en mentaliteit is gekomen, waarbij aan homo’s ook gewoon gevraagd kan worden wanneer de kinderen komen.’

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

.

Terwijl een uit het raam rukkende vrachtwagenchauffeur gelijk ontslagen wordt, is dat voor mannen met een andere status niet noodzakelijkerwijs een consequentie wanneer zij anderen lastigvallen met hun ongewenste en opgelegde seksuele expressie.

 

Affectieve gevoelens

Topman Olof Suttorp deed ook dingen die niet in de haak zijn, of toch wel? Hij stapte op nadat hij bij herhaling ‘affectieve gevoelens’ uitte naar een medewerkster die zich hierbij onveilig voelde. Van welke affectieve gevoelens gaat iemand zich onveilig voelen denk je dan gelijk, toch? Het zal wel meevallen. Dit frame zorgde tijdens een training onlangs voor discussie in de groep: wat zijn mannen toch kwetsbaar voor valse beschuldigingen. My ass. Voor alle helderheid, als iemand gelijk weg moet, is dat niet vanwege een appje ‘Ben jij ook op mij?’. Maar anders dan de chauffeur kan Suttorp rekenen op lof van zijn hubbies met woorden als “bewezen als een kundig bestuurder” en “terugkijken op mijlpalen”. Eens een topman, altijd een topman kennelijk. Verwarrend.

 

Bye, not bye

Een hoogleraar van de Universiteit Leiden heeft zich lang schuldig gemaakt aan intimiderend en ongewenst gedrag. De seksueel geladen opmerkingen en handtastelijkheden zorgden er na zorgvuldig onderzoek voor dat hij nooit meer welkom is op de universiteit. Of toch wel? Hij mag zijn titel van het college namelijk gewoon houden, zodat hij onder zijn persoonlijke hoogleraarstitel nog kan blijven publiceren…. als hoogleraar van de Universiteit Leiden. Verwarrend.

 

Op de agenda

Weer een andere hoogleraar B. aan de UvA nam Trump’s pussy advies zeer letterlijk en stuurde mensen pornografisch materiaal. Hij manipuleerde en ontkende voortdurend al zijn seksuele toenaderingen. In eerste instantie gebeurde er weinig mee. Hoe reageer je als werkgever als iemand z’n ‘affectie’ op die manier uit? De universiteit gaf toe 15 jaar lang signalen te hebben ‘gemist’. Zo vanzelfsprekend als een APK voor auto’s, zo laks zijn we met preventie als het gaat om seksueel grensoverschrijdend gedrag en zelfs curatie lukt dus niet.

Roobeek, die hoogleraar Strategie en Transformatiemanagement aan Nyenrode Business Universiteit is, ziet hoe een veilige werkcultuur nog maar heel weinig écht als item op de agenda van bedrijven staat. Terwijl het wel bij bedrijfsvoering, leiderschap en ethisch besef hoort. Hoe creëer je bewustzijn als het zelfs voor heel slimme mensen structureel zo lastig is om te begrijpen hoe je een beetje leuk met elkaar om gaat? Want hoewel je met flirten ook best de randjes op kunt zoeken, is er voor seksuele intimidatie echt niet zo veel grijs gebied. Sexy times op de werkvloer; we moeten er echt meer over praten.

 

Snelcursus flirten op de werkvloer:

Laten we eerlijk zijn: gevoelens ontstaan. Ook in professionele settings, zowel binnen als buiten lastige machtsverhoudingen en complexe contractlijnen. Bij mij wel in elk geval. Verliefd zijn is behalve een beetje ingewikkeld ook heel lekker! Moeten we dat negeren? Mag je daar dan niks meer doen? Mogen we de ander nooit deelgenoot maken van wat er in ons hartje om gaat en op een gevoelshoutje bijten? Vertwijfel niet medemens! Hierbij een snelcursus flirten op de werkvloer (niet te verwarren met een cursus snelflirten!):

 

1) Er is sprake van zachtzinnige afstemming, verbaal dan wel non-verbaal. Hinten naar de status van je hart, is iets anders dan iemand confronteren met de status van je geslacht. Bijvoorbeeld: ongevraagde dick-pic -> nee. ‘Ben jij ook op mij?’ -> ja. Helder? Mits … (en nu komt het!):

 2a) … de beflirtte persoon zonder enige negatieve persoonlijke of – professionele consequenties de flirtende persoon af kan wijzen (impliciet dan wel expliciet) én …

2b) … de flirtende partij vervolgens dealt met diens eigen ego- en hartedeuk. Een blauwtje lopen? Het gebeurt de leukste. Echt. Deal er mee.

3) Is er sprake van een vorm van verticaliteit of andere afhankelijkheid? Wees dan extra zorgvuldig met zowel punt 1 als 2 en vraag jezelf af of je hiertoe in staat bent. Bij twijfel niet oversteken. Als je het lastig vindt je kwetsbaar en transparant op te stellen zou ik er gewoon niet aan beginnen. Dat gaat nooit een integere flirt worden. Ga liever een rondje hardlopen.

 4) Maar, zijn accountability en consent kernwaardes voor jou? Jolo, go for it! You’ve got this. Geniet van de tocht en hang niet aan de uitkomst.

 

De chauffeur is uiteindelijk niet ontslagen vanwege de seksuele component, maar puur vanwege de gevaarlijke wegsituatie die hij veroorzaakte. Niet het aanstootgevende gedrag, maar de uitvoer van zijn taak is kennelijk onaanvaardbaar. De werkgever distantieert zich openlijk van dit gedrag en noemt ook niet wat voor goede ritten hij daarvóór wel reed. “Het behoeft geen uitleg dat wij dit soort situaties op geen enkele manier kunnen en willen tolereren.” Deze zin zou in sommige van de hierboven beschreven situaties ook niet misstaan hebben, lijkt me.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

.

De poll op LinkedIn leverde een overweldigende meerderheid stemmen op voor de optie dat als een vrouw danst, dat waarschijnlijk een teken is van het plezier dat zij daar uit haalt. En zo is het ook. Toch kun je anno 2022 door een onschuldig dansje gediskwalificeerd worden voor je ambt. Het overkwam Sanna Marin, de premier van Finland. Het filmpje waarop haar kekke dancemoves -en die van wat vrienden- bewonderd kon worden kwam online en werd onderdeel van het publieke debat. Conservatieve stemmen zeiden dat zulks dansen een indicatie is voor de ongeschiktheid van deze vrouw voor zo’n zware baan. Ze zou een slecht voorbeeld voor haar dochter zijn, een ongeschikte moeder zelfs. Een drugstest moest er komen! Een groepje victimblamers vroegen zich af waarom ze zo dom was zich zo voor een camera te laten vangen.

 

Met de heupen

Maar ik vermoed dat de hele ophef niet zo zeer met dansen te maken had. Als zij de foxtrot gedaan had, had niemand dat gedrag geduid als druggerelateerd. Nee, het gaat om iets fundamentelers denk ik. Want vrouw zijn, en in ogenschijnlijke vrijheid expressie geven aan je levenslust, dat gaat niet. En deze vrouw danste, ik zag het goed, door ook met haar heupen te draaien.

WAT zeg JIJ?!?! Met de heupen? Net als Elvis Presley in de jaren 50?! Nou nee, niet zo heftig en structureel als Elvis. Zijn heupen waren immers zijn handelskenmerk en meer een beroepsmatig ding. Maar ja, de heupen deden inderdaad mee en veroorzaken kennelijk bijna 70 jaar post Elvis nog steeds voor opschudding. Sanna Marin vinkt heel wat vakjes als het gaat om het geldend schoonheidsideaal. Ze zag er gelukkig uit op dat feestje. Ontspannen. En sexy as hell. Ik denk dus vooral dat deze vrouw afgestraft werd, omdat zij in haar vrije tijd verbinding maakte en expressie gaf aan iets van haar seksualiteit. En vrouwen die uitdrukking geven aan hun seksuele wezen, zelfs al is het in hun vrije tijd, die kúnnen we eenvoudigweg onmogelijk voor vol aan zien. Sterker nog, verleidelijke vrouwen moeten worden ontmaskerd en verwijderd.

 

Expressie van seksualiteit

Boris Johnson leeft er lustig op los en heeft kennelijk her en der kinderen rondlopen bij verschillende vrouwen. Dan ga je nog veel verder in het expressie geven aan je seksualiteit in je vrije tijd (laten we er vanuit gaan dat alles buiten werkuren plaats vond). Maar zijn zedelijkheid en scheppingsdrang doen er niet toe. Ik heb namelijk niks te maken met zijn persoonlijke moraal. Bestuurders moeten we afrekenen op hun bestuurlijke kwaliteiten.

Dat is anders voor Trump die vrouwen ongevraagd bij hun poesjes grijpt. Seksuele grensoverschrijding is strafbaar. Dus die manier van expressie had met onvoorwaardelijke afkeuring ontmoet moeten worden. Hoe is hij hiermee weggekomen?

 

Bros before Hos

Binnen het patriarchaat luidt de regel van ontoerekeningsvatbaarheid: Boys will be boys. Wat de mannen ook doen, je kunt het ze niet kwalijk nemen. Zelfs als het gaat om seksueel wangedrag. Maar vrouwen wacht een andere regel: Girls will be hos (red. whores). Zelfs bij zulke nogal light en volledig legitieme uitingen als een sexy dansje op een feestje met een stel vrienden. Stel je voor dat deze vrouw een half dozijn kinderen zou hebben bij verschillende mannen. Had ze überhaupt kans gemaakt op het premierschap? Stel dat ze zou pochen over hoe vanzelfsprekend zij mannen ongevraagd bij hun aubergines grijpt. Zou ze aan blijven? Ver gezocht deze omkeringen?

Het is met name de dubbele standaard die me in deze kwestie treft. Lekker in je vel zitten is niet alleen een goed voorbeeld voor haar dochter, maar een gezondheidsstandaard die ik iedereen gun. De diskwalificatie van de premier zie ik dan ook vooral als politieke slut-shaming die niets te maken heeft met werkelijke zorgen om haar bestuurlijke kwaliteiten.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

.

Mijn moeder is gisteren genezen verklaard van kanker maar bij het corps viert kanker hoogtij als vanouds. Want misogynie is als kanker; het maakt alles binnen een gezond functionerend systeem kapot, behalve zichzelf. Én, zonder ingrijpende hulp van buitenaf gaat het niet over, hoe groot je vertrouwen op een goede afloop ook is.

Misogynie, zoals het zich ook nu weer in vol ornaat laat aanschouwen bij het corps, moet altijd geduid worden binnen de voedingsbodem waarop het kan woekeren enerzijds. En anderzijds het ontbrekend mechanisme om die voedingsbodem rigoureus de nek om te draaien. Dat zou namelijk wel de juiste nek zijn om te breken, en niet die van vrouwen, zodat je daarna hun strot kunt vullen met je geslacht.

 

Systemische misogynie

Als je op de schouders staat van reünisten als Charles Huijskens besef je eens te meer waarom een ONAFHANKELIJK extern geweten zo belangrijk is. Hij is de fossiele brandstof voor de in stand houding van de verkrachtigscultuur. Vrouwen haten is niet het probleem, het stigma van een vrouwenhater zijn, dát is het probleem volgens Charles Huijskens. ‘Begrijpen die jongens dan niet dat je niemand gaat overtuigen van cultuurverandering?’

Zijn bijdrage laat je in eenmaal beseffen hoe vrouwen als waardige wezens duiden, vooral een kwestie is voor de bühne. En het wrange is dat de dynamiek van je verenigen in het naar buiten brengen van een bepaald sociaal wenselijk beeld, de kanker zelf verstevigt. Dat zie ik ook vaak gebeuren in gezinnen waar intiem terreur of seksueel misbruik plaats vindt. Impliciet zeg je namelijk dat je de kanker niet echt serieus genomen hoeft te worden. En daarmee legitimeer je haar voortbestaan.

 

Kun je vrouwen serieus nemen?

Daarnaast was één van de leden, die zich neerbuigend en vernederend uitliet, onlangs betrokken bij ‘gesprekken waar meiden hun verhaal hebben verteld over seksuele intimidatie binnen de vereniging.’ Een vrouwelijk lid dat bij die gesprekken aanwezig was zegt ‘dat iemand daar zó mee omgaat, dat is shockerend.’

Uit onderzoeken binnen andere contexten komt naar voren dat klachten van vrouwen structureel minder serieus genomen worden dan die van mannen. Als een vrouw bij de huisarts klaagt over hoofdpijn krijgt ze een aspirientje, als een man klaagt over aanhoudende hoofdpijn wordt hij doorgestuurd naar de specialist.

 

Bange mannen

Zwijgen doorbreken maakt bang. Zeker als je identiteit afhangt van de groep waar je toe behoort. 270 mensen ondertekenden een brandbrief aan de senaat die de uitspraken op het herendiner veroordeelt. Onder hen slechts drie mannen die dus openlijk bestand zijn tegen groepsdruk. Dat zijn de mannen die ik over 10 jaar in de regering wil terug zien. Gelijk door naar start. Vanuit je positie van privilege de stem van een gemarginaliseerde groep versterken vergt moed. Dat heeft, neem dat van mij aan, ernstige en nadelige gevolgen voor hun sociale positie binnen die groep.

Tenzij … andere mannen hén weer steunen, en zich uitspreken over die moed. Ik wil de mannelijke leden van het Amsterdamsch Studenten Corps daar ook toe oproepen. Het kan nog. Doe het. Hier een makkelijk zinnetje: Ik vind het eigenlijk wel goed dat Boudewijn de brief heeft ondertekend. Niet moeilijk uit te spreken, toch? En al die vrouwen die ondertekenden? Ik zal het moeilijk krijgen mijn politieke kleur te bepalen als zij mijn land gaan besturen. Zo veel goede mensen.

 

Genezen

Hoe komt het corps, vrouwen én mannen, van zijn kanker af? Charlatans als Huijkens helpen je van de regen in de drup. Hij baalt enorm van de werking van social media. ‘Deze jongelui lijken zich niet te realiseren dat ze tot in de lengte van dagen met hun uitspraken zullen worden geconfronteerd. Vroeger konden er nog dingen in beslotenheid worden gezegd. Dat bestaat niet meer. Het kost ze gewoon hun baan.’ Ik schaam me dat we jonge mensen met de denkbeelden van dit soort fossielen opzadelen.

De behandeling van mijn moeder bestond uit een experimenteel en bijzonder ingrijpend offensief. Een agressieve aanpak voor een probleem dat je alleen kunt tackelen als je het in volle omvang in kaart brengt, erkent, een grens trekt en met wortel en al uit graaft. Het koste moeite. De kanker is weg. Tegelijk zal ze nooit meer de oude zijn. Mijn moeder erkende, trok een grens en met vakkundige hulp van buitenaf kreeg ze het voor elkaar. Maar wil het corps dat ook? En als zij liever wegkijken en zwijgen, willen wij het corps dan nog? Of is de houdbaarheidsdatum van de exploitatievergunning niet al heel lang over de datum?

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

.

“Ik voel alles” vertelt een zwoele vrouwenstem me, terwijl ik met mijn voeten omhoog op de bank zit. Het is een actrice in een tv-commercial voor condooms. Het gaat om een product met de naam ‘Nude’. Naakt, dat klinkt lekker toch? Het impliceert een soort onbelemmerd huid op huidcontact. Ook andere vrouwen geven de kijker licht fluisterend een korte debrief van hun sexy-time: ‘alsof we het zonder deden’ en ‘het gevoel was zo intens!’.

 

Ombudsmenswaardige misleiding

Zonder de ervaring voor de ontvangende partij te willen minimaliseren; dit is er weer één voor het handboek ‘schadelijke mythes en suboptimale seks: hoe houden we het in stand?’ Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: in de vaginawand ‘daar waar het condoom tegenaan wrijft in geval van penetratie’ zitten weinig zenuwen. Het is een geboortekanaal, dus dat is maar goed ook. Dat betekent dat het al dan niet dragen van een condoom in die zin dus niet zo veel uitmaakt.

Jongeren kijken naar deze reclame en denken dat voor vrouwen seks lekkerder wordt naarmate het condoom meer ‘nude’ is. Dat is dus niet het geval. Ik zou zelfs zeggen dat het ombudsmenswaardige misleiding is. Ook het gebruik van condooms met ribbels maken geen bal uit voor een intensere ervaring. Wat wél een beproefd recept is voor lekkere seks is opwinding! Opwinding zorgt voor ontspanning, vaginale lubricatie en zin in de ander. Opwinding is een voorwaarde voor een erecte clitoris en fijne seks. ‘Nude’ condooms zijn geen factor in die opwinding, tenzij je een condoom-fetisj hebt.

 

Eén pot nat

Al surfend op de site van Durex wordt het al snel duidelijk dat het de makers niet (echt helemaal niet) te doen is om opwinding. Toch vreemd voor een merk dat seksuele interactie promoot. Bij een ander product staat de tekst: ‘Wij vinden dat iedere seksuele ervaring verbeterd kan worden met een beetje glijmiddel.’ Nee motherfuckers, weet je wat elke seksuele ervaring prettiger maakt? Opwinding! Maak je eigen natuurlijke glijmiddel. Gratis, duurzaam, biologisch en vegan (die laatste weet ik niet zeker).

Kennelijk maakt het hen niet uit of de droogheid komt door een gebrek aan opwinding of een onderliggend fysiologisch probleem. Even verderop staat: ‘Het maakt de seks veel prettiger, vooral als je last hebt van droogheid.’ Voor anussen klopt de uitspraak wel. Die worden immers niet vanzelf ‘nat’. En al helemaal niet als je man bent. Maar later in de tekst wordt al snel duidelijk dat homo’s even niet meedoen in dit verhaal.

Er is nog een andere reclame die mee dingt voor het handboek van de suboptimale seks door droogheid in vagina’s tegen te gaan: ‘Sensilube’. Op de tv lijkt de commercial vooral gericht op vrouwen in de overgang. Op hun site echter kijkt een 17-jarig model me van achter een dor takje aan met een blik van vertwijfeling en verstandhouding. Verwarrend. De foto wordt vergezeld met de tekst: ‘MEER DAN 50% VAN DE VROUWEN heeft minimaal eens per maand last van vaginale droogheid, ongeacht hun levensfase.’ Eerlijk is eerlijk; als je in wilt spelen emoties als schaamte of radeloosheid, dan is dit plaatje werkelijk in de roos. Het eerste gedeelte van de zin in hoofdletters om de droogheid (en dus het gebruik van het product) te normaliseren met een peer-educatie achtige uitnodiging: ‘VOEG JE TOT ONS, JIJ HOORT ER BIJ’. Ik kan geschiktere situaties bedenken waar de kom-maar-hier beweging je meer tot je recht laat komen.

 

Te snel

Is het wel echt zo erg allemaal? Ik vraag het aan seksuoloog NVVS Ylanga van der Geld. Zij noemt de claims van de 2-in-1-oplossing (verzorging én glijmiddel) ‘overmoedig’. Ze zegt: ‘glijmiddel wordt in deze context ingezet als shortcut. Gebruik heeft vaak tot gevolg dat fysiologische opwinding niet (voldoende) wordt afgewacht, waardoor vrouwen te snel vrijen met penetratie, terwijl hun lichaam er nog niet klaar voor is. Dat leidt tot meer kans op het toch krijgen van pijn én minder seksueel plezier (want niet maximaal opgewonden).’

 

Zakkenvullers

Onder het kopje ‘oorzaken voor vaginale droogheid’ wordt met geen woord gerept over ‘gebrek aan opwinding’. WAT?! Dit is geen toeval toch? Ik begin steeds meer te zien hoe gebrek aan opwinding de marketingstrategie is voor deze producten. Een belangrijk percentage van de winst zal hier immers van af hangen. Ik denk terug aan een marketing bobo van Barclays die ik in een vorig leven Engelse les gaf in Madrid. Hij zei: ‘Sabine, behoefte bestaat niet. Behoefte creëer je.’ Ik was in absolute shock bij die woorden en het gaf me ter stond inzicht in de plek van integriteit binnen ons economische systeem.

Durex weet dit principe in één zin samen te vatten. Zij adviseren letterlijk op hun site om glijmiddel in te zetten als ‘je lichaam gewoon even net wat langer nodig heeft dan je hoofd om opgewonden te raken.’ Seksuele bloedarmoede promoten om je zakken me te vullen. Je moet het maar durven.

Met dank aan de SWN community.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

.

Aanhoudende kortsluiting

Het is alsof mijn brein elke keer een moment van micro-kortsluiting moet verwerken. Terwijl ik mijn dagelijkse stappen probeer te halen, luister ik naar de podcast van Brene Brown, waarbij zij in geanimeerd gesprek is met een vrouwelijke zanger. Hun stemmen klinken licht en wendbaar. Deze zanger refereert een aantal keren aan haar vrouw. ‘Toen mijn vrouw en ik daar, en daar op reis waren, ervoeren we zus en zo’. Dat soort werk.

De eerste keer dat ze haar vrouw noemt komt zij voor mijn hersenen een soort van uit de kast merk ik. Ohhh, ze is getrouwd met een vrouw. Ok, top, en door. Je zou denken dat mijn brein daarna de woorden combinatie “mijn vrouw en ik” beter zou kunnen verwerken. Het heeft immers nu voorinformatie en een helder kader. En het klopt ook wel dat ik er aan begin te wennen. De korstsluiting echter, hoe mild ook inmiddels, blijft me achtervolgen tot aan het einde van het gesprek. Of ik dat nou wil of niet. “Mijn vrouw”, valt me op zoals het me niet op zou vallen als de zanger een mannenstem had gehad en een man was geweest.

Ik schaam me een beetje voor wat er zich in mijn hoofd af speelt. Maar het maakt niet uit. Want niemand komt dit ooit te weten tenzij ik er een column aan wijd. Schaapachtig wandel ik verder.

 

Conditie opbouwen

En halverwege mijn stappen valt het kwartje. Wat gek eigenlijk dat we wel lichamelijke conditie willen opbouwen in plaats van te netflixen op de bank, of dat we spreken van arbeidsconditie opbouwen na uitval of ziekte, maar dat we niet spreken van het opbouwen van genderconditie. Conditie opbouwen is goed voor ons. We weten best dat we door alle hetero-normativiteit een inhaalslag te maken hebben, maar stappen zetten om in te halen, ho maar. Gemiste kans denk ik.

Vanaf de geboorte worden we geïndoctrineerd met beelden waarbij vrouwen vooral feminien zijn en mannen vooral masculien. We zien mannen die op afwachtende vrouwen jagen om ze later, als die vrouwen geluk hebben -en tot hun grote verrassing-, op één knie ten huwelijk te vragen. Door langdurige blootstelling aan dit narratief, zijn onze hersenen een beetje lui of misschien zelfs een beetje ziek geworden; geïnfecteerd met het genderbias virus. En het zit o-ver-al. Een virus dat ons dwingt, of we nou willen of niet, stereotiepe rolmodellen in onszelf te herhalen en op anderen te projecteren. Logisch dus dat we weerstand op moeten bouwen om gezond te worden en te blijven.

 

Zoals God het ooit bedoeld heeft

Daarom wil ik pleiten voor een radicaal programma om normaal te leren denken. Zeg maar gerust; zoals God het ooit bedoeld heeft. Een soort leefstijlinterventie 2.0, toegankelijk voor alle mensen die van hun hokjes af willen.  Want wat RSI voor je handen is, is genderbias voor je brein. Ik wil kleine oefeningetjes voor tussendoor, of wat langere sessies vol audio of video met non-CIS en non-hetero taal en beeld. Zodat we langzaam ons brein kunnen doen ontgiften en ontdoen van normen die ons en anderen gevangen houden. Een genderbias vrije zone die zich langzaam uit kan breiden naar ons collectief onderbewustzijn. Hoe mooi zou dat zijn? Wie traint er met me mee?

Ben je benieuwd naar een training die genderbias uit de breinen van je medewerkers sloopt? Kijk dan eens op EqualLab.nl en ontsnap met je team uit het genderbias labyrint.

 

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

.

In Amerika is het gangbaar slachtoffers van seksueel geweld of relationeel geweld “survivors” te noemen. Overlevers. Althans, degenen die dat ook daadwerkelijk overleven natuurlijk. Want elke acht dagen wordt in Nederland een vrouw vermoord (Atria), doorgaans door een man, en meestal een man waar zij een relatie mee heeft of had. Femicide noemen we dat met een chique woord; vrouwenmoord.

Mijn teamleider vroeg eens aan me of het niet tijd werd dat we onze cliënten ook ‘overlevers’ gaan noemen. Daar moest ik even over nadenken. Want als er één ding is dat slachtoffers in een schrijnende situaties niet willen, dan is het wel slachtoffer zijn. Daar zijn duizend redenen voor. Ze kunnen het niet geloven dat hen dit over komt, schamen zich, zijn bang of murw, loyaal aan de gevoelens, wensen en verwachtingen van anderen, willen anderen er voor behoeden te zien wat zij door moeten maken of denken dat het normaal is en dat het geweld er gewoon bij hoort.

Ik heb vaak gehoord van deze mensen, als ik ze wees op hoe shit hun situatie is, dat ze niet in de slachtofferrol wilden zitten. Voor die groep, die slachtofferschap niet weet te ontwarren van slachtofferrol, is het van levens-, gezondheids- en welzijnsbelang, dat zij kunnen erkennen dat zij wel degelijk slachtoffer zijn. Hoe meer kennis je hebt over je eigen slachtofferschapsdynamieken -elastieken die je terug naar de shit trekken waar je je juist uit wilt ontworstelen- hoe minder groot de kans op terugval en groter de kans dat je het overleeft. Je kunt die stap dus niet overslaan.

Maar als je je slachtofferschap dan eindelijk tegen wil en dank omarmt hebt en de status van overlever bereikt hebt gebeurd er iets bijzonders. Het woordje slachtoffer blijft namelijk als kauwgom onder je schoen aan je identiteit kleven. Jij gaat verder met je leven, sticht een gezin, rondt je studie af, schrijft zelfs boeken over overleven en beïnvloedt de politiek.  Maar je omgeving ziet je liever als het kwetsbare vogeltje. Zoals schrijver en atleet Sameena van der Meijden het zo treffend op LinkedIn verwoordde: ‘Ik vind het prima om een bepaalde boodschap uit te dragen, maar niet als ik in één zin genoemd word als: ‘Sameena loverboyslachtoffer’. Alsof het je achternaam is.’

Auteur en spreker Tessel ten Zweege kwam onlangs van de koude kermis thuis toen haar medewerking aan een tv-programma toch een sensatie gerichte benadering bleek te hebben, ondanks herhaaldelijke toezeggingen van het tegenovergestelde. Want ja, het woord ‘dagboekfragmenten’ past beter in het zielige slachtoffer frame dan ‘boekcitaten’. Dat is nog eens een effectieve manier om iemand te ontdoen van haar leiderschap. Ten Zweege hekelde de werkwijze van de redactie op LinkedIn. Omdat je het slachtoffer wel in een frame kunt stoppen, maar een leider daar niet per sé een boodschap aan heeft. Dapper, inspirerend, weer wat geleerd.

De focus op het slachtofferschap in plaats van het leiderschap van deze mensen, appelleert vooral aan de empathiegevoelens van een groep toehoorders die zich niet met het slachtofferschap zal identificeren. Dat is ongewenst om een aantal redenen. Wéér is het een buitenstaander die de regels bepaalt van jouw verhaal. Dat houdt overlevers niet alleen klein, maar creëert ook een vorm van herhaald slachtofferschap. Mijn mantra ‘waar macht is, is misbruik’ blijkt ook nu weer van toepassing helaas. Daarnaast, hoe jammer dat de rijkdom die deze mensen de maatschappij te bieden hebben, vanuit het zielige slachtoffer narratief onvoldoende geoogst en begrepen wordt. Tot slot bewijs je een doelgroep die zich wel herkent in het verhaal geen dienst, door hen een krachtig perspectief te onthouden; 1) het verhaal van hoe je autonomie over je leven kunt terugwinnen en 2) hoe succesvol en verrassend het daarna verder kan gaan. En trouwens, daar kan iedereen zich aan optrekken. Ik wel in elk geval.

 

Reactie Sameena van der Meijden:

‘Ik vind het jammer dat media wel een verhaal willen, maar dat zij het zo naar het slachtofferperspectief willen trekken. Ik denk dat we als maatschappij graag een arm om iemand heen willen slaan die we ‘zielig’ vinden, maar dat het veel krachtiger zou zijn te luisteren naar hóe iemand daar met eigen veerkracht uitkomt. Dat verhaal is veel mooier om te vertellen.’

Lees haar boek: Sameena; mijn ultrarun uit de gedwongen prostitutie

 

Reactie Tessel ten Zweege:

‘Ik heb niet eens het idee dat de maatschappij een arm om me heen wil slaan eigenlijk, heb echt alleen het gevoel dat ze het verhaal willen consumeren als een thriller ofzo. [En dat onzorgvuldig met grenzen van slachtoffers omgaan er misschien zelfs wel een beetje bij hoort].  Gewoon kwetsbare mensen uitkiezen, want die durven toch hun grenzen niet aan te geven’. Tessel verwijst in haar reactie naar ‘trauma porn’.

Lees haar boek: Dat zou jij nooit toelaten.

Traumaporn is gericht op likes, clicks en het uitbaten van leed.  De beoogde doelgroep is een groep die zelf geen ervaring heeft met dit leed en zich hierdoor beter gaat voelen. Het verhaal van het trauma en de consumptie daarvan staat centraal, niet de ervaring van het slachtoffer of een positieve maatschappelijke leercurve. Bij traumaporno zijn het praktiseren van etnische principes, zoals het in acht nemen van zorgvuldigheid in grenzen van de partij die het leed onderging, van secundair belang.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

 

Photo by Mateus Campos Felipe

 

Johan Derksen stopte een kaars (een flinke kaars voegde hij er lachend aan toe) in het lichaam van een bewusteloze vrouw. “Zulke dingen gebeuren”, zegt Derksen die van een jeugdzonde spreekt in de recente uitzending van Vandaag Inside. “Technisch gezien zal een officier van justitie het uit kunnen leggen als verkrachting.’ zegt hij. Nou Johan, ik heb nieuws voor je: Jij zou het zélf ook uit kunnen leggen als verkrachting. En niet alleen ‘technisch gezien’. We hebben het hier niet over een vormfout.

Verkrachtingen ‘gebeuren’ niet. Het gaat hier niet over regen die ineens uit de lucht valt. Een verkrachting is geen toeval. Verkrachting is bewust gedrag, een daad, door een persoon, tegen een ander persoon waar je macht over hebt. En je hoeft geen officier van Justitie te zijn om dat te zien.

 

Niet jouw schuld

Allereerst wil ik mijn medeleven uitspreken aan de vrouw die het betreft. Als zij dit nieuws mee krijgt, zal zij deze vernedering opnieuw moeten beleven en ondergaan. Zo werkt trauma. Zij is daarmee opnieuw overgeleverd aan de grillen van Derksen. Dat verdient zij niet. Ook andere mensen zullen zich herkennen in deze beschrijving van gender gerelateerd geweld. Voor al die mensen: het was niet jullie schuld, het spijt me dat dit jullie overkomen is.

 

Kwajongensstreek

Johan romantiseert en normaliseert de verkrachting door zijn gedrag binnen het kader van jeugdzonde te plaatsen. “Niet zo netjes” noemt hij het zelf. Dat is wel een heel bagatelliseerde manier om een verkrachting te duiden. Een kwajongensstreek.

 Slachtoffers van dat soort kwajongensstreken krijg ik, soms tientallen jaren later, in mijn praktijk. Als je waardigheid zo bruut is aangetast, duurt het vaak lang om de ervaring een plek te geven op zo’n manier dat het niet op alle leefgebieden van invloed blijft. Het laat diepe sporen na in het brein, het lichaam en de ziel.

Verwerking van seksueel geweld is niet 123 op te lossen en is vaak te complex om alleen te doen. Verwarring over de ervaring en seksualiteit in het algemeen, pijn, spanning, depressie, laag zelfbeeld, etc. Ironisch genoeg spreekt Derksen over een ‘levenslange beschadiging’ voor daders als hun daden naar buiten komen. Hij gaat daarmee voorbij aan de levenslange beschadiging die slachtoffers oplopen. Ook als het slachtofferschap nooit het daglicht ziet.

 

Mogen we dan helemaal geen grappen meer maken?

Het bestaan van seksueel grensoverschrijdend gedrag moet altijd geduid worden binnen het kader van een cultuur die seksueel geweld gedoogt, normaliseert en zelfs aanwakkert. Dát geeft seksueel geweld duurzaam bestaansrecht. Vroeger, nu en in de toekomst als we blijven lachen om grappen die geen grappen zijn.

De tafelheren vormen die cultuur van aanwakkering. René van der Gijp vond dat de vrouw geluk had gehad, omdat er ook een honkbalknuppel in de hoek had kunnen staan. Als je denkt dat iemand geluk heeft dat zij met een kleiner voorwerp dan een honkbalknuppel verkracht wordt, ben je heel ver van je menselijkheid verwijderd. Bijzonder teleurgesteld ben ik in Steven Brunswijk. In hem komt het op om het toch al visueel sterke beeld kracht bij te zetten door te vragen hoe groot die kaars was. Weer gelach. De cultuur beschermt de daders van vroeger en nu en vormt de breinen van de toekomstige generatie. Ook die van onze dochters trouwens. Dan weten ze maar vast wat hen te wachten staat als hen dit overkomt; luchtig geobjectiveerd worden tijdens een talkshow.

Paradoxaal genoeg zegt Johan later dat hij het ‘heel kwalijk’ vindt als ‘meisjes’ slachtoffer zijn van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Maar dat gaat kennelijk alleen over vrouwen die geen slachtoffer zijn van zíjn seksuele geweld. Doe iets voor de wereld met het podium dat je krijgt: reflecteer.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

 

Geen alledaagse combi: tutu, tatoeages, stoere baard en een heel schattige baby op een uit de kluiten gewassen arm. Dit zijn de ingrediënten waarmee Evert Muis onze harten binnenwandelt rond de jaarwisseling.

Bij het zien van de foto gaat er gelijk van alles door me heen. Wie is deze man? Waarom draagt hij een ballet-outfitje? Misschien wel vooral: waarom staat het hem zo goed? Ik besloot het hem zelf te vragen.

En tussen de ziekenhuisbezoeken door staat hij me, met dezelfde innemende glimlach als op de foto, allervriendelijkst te woord.

 

 

Wie is mijn held?

Ik vraag hoe ik hem zou mogen aankondigen -het idee is dan nog om het beeldmateriaal van het interview wellicht eens te publiceren- en zijn antwoord krijgt me gelijk in tranen. Evert zelf ook trouwens. “Een zieke papa. Met een lieve tweeling van een jaar oud. Iemand die alles op de rit had, nu terminaal ziek is, en gaat vechten voor elke seconde om iets moois achter te laten.” Evert en zijn vrouw kregen vorige zomer het hartverscheurende nieuws te horen dat de kanker uitgezaaid is, overal in zijn lichaam.

Een paar minuten na dit verpletterende nieuws komt Evert een vrouw tegen in de parkeergarage. Knalroze trui, rode lippenstift, schreeuwend tegen de digitale stem die uit de parkeerpaal komt. Ze verkeert duidelijk in emotionele nood en omdat haar portefeuille ook nog eens gestolen is escaleert de situatie. Evert oordeelt geen seconde, maakt korte metten met het probleem en geeft haar geld zodat ze kan vertrekken. Die avond staat er een bericht on-line waarin zij naar hem op zoek is: “Wie is mijn held?” Ze komen met elkaar in contact waarop de vrouw als wederdienst zorgt dat Evert de prachtige foto met zijn dochter kan maken. Dat is nog eens een effectieve pay-it-forward!

 

De boodschap

De foto die Evert liet maken is bedoeld voor zijn dochter, zodat zij bij elke levensfase kracht kan halen uit het beeld. De boodschap die voor hem vooral belangrijk is om haar mee te geven is “hoe je alle muren kunt laten vallen over hoe iemand er uit moet zien, zich dient te gedragen of op te stellen. Dat symboliseert deze foto. Als bebaarde man van 130 kilo is dit de foto die ik met die intentie alleen voor mijn dochter maakte. Maar hij maakte zo veel los bij andere mensen!” Inderdaad, zijn bericht explodeerde en werd miljoenen keren bekeken.

Evert heeft een jeugd gehad waarin hij zelf niet vanzelfsprekend op iemand kon bouwen. Voor zijn kinderen en de mensen om hem heen wil hij een betere wereld creëren. Een wereld waarin niet geoordeeld wordt. Een wereld waarin gendergelijkheid de norm is. “Mensen moeten doen waar zij zich comfortabel bij voelen, en mensen moeten stoppen met oordelen. Dat is lelijk. Iedereen moet zich kunnen uiten, gedragen en doen zoals dat bij hen past, zonder dat anderen daar kritiek op hebben. Daar gaat het mis. Geef elkaar de ruimte.”

 

Pay-it-forward

Doordat de dankbare vrouw uit de parkeergarage de moeite nam de foto te regelen, ervoer Evert onmiddellijk aan den lijve hoeveel positieve impact je kunt maken met simpele, kleine dingen. Dat bracht hem op een idee. Want meer terminaal zieke mensen willen die laatste herinnering voor hun geliefden maken en nalaten. Maar door ziek zijn slinkt je besteedbare inkomen kennelijk enorm. Om het geluk dat hij zelf ervoer ook voor anderen mogelijk te maken, richtte Evert tussen de kankerbehandelingen en knuffelsessies door, Stichting Tutu op. “De foto met mijn dochter is het boegbeeld van het hele schip”. De trots in zijn stem raakt me. Evert heeft met zijn succesvolle DJ-act een trackrecord om mensen massa’s in heel Europa in beweging te krijgen. Letterlijk. Ik heb er geen twijfel over dat hij dat kunstje met Stichting Tutu gewoon weer gaat flikken. Ik steun hem graag in zijn missie om het voor mensen mogelijk te maken die laatste, positieve herinnering te creëren. Jij ook? Je kunt hier doneren: Dit staat vast; iedereen heeft een Evert in het leven nodig om iets liefs te doen.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)

Waarom faken vrouwen altijd hun orgasme?

“Waarom faken vrouwen altijd hun orgasme?” Twintig jaar was hij misschien toen hij dit thema in de groep gooide. Het was mijn eerste jaar psychologie aan de UU en de eerste bijeenkomst van ons groepje. We hadden net college gehad waarin een filmpje van Ellen Laan getoond werd die illustreerde hoe je een apparaatje in brengt om vrouwelijke opwinding te meten. Intrigerend. Ik vatte de vraag, als niet-fakende vrouw, nogal persoonlijk op. Ik zei: “vrouwen faken helemaal niet!”. We zaten beide fout.

Ik ben nog opgegroeid met het idee dat voor vrouwen het orgasme minder belangrijk is dan voor mannen. Daar herkende ik me wel in. Als ik vree met een jongen, tijdens het begin van mijn seksuele carrière, kwam het ook niet echt in me op om klaar te komen. Het was geen prioriteit. Nou ja, als ik masturbeerde wel. Ja, dan wel. Maar met een jongen hoefde het kennelijk niet per se. Ik leed er niet onder. Toch kan ik me nog precies het moment herinneren dat Paul (ik was 16, hij 21), terwijl hij boven mij zijn ding aan het doen was, halverwege stopte. En terwijl hij in me zat vroeg hij: “vind jij het eigenlijk wel lekker?”

 

Wat is lekker eigenlijk?

Even was ik van mijn apropos. Ineens viel het me op dat hij een verhoogde ademhaling had en een beetje zweette. Ik daarentegen lag er enorm bevallig -dat zeker-, maar opvallend kalm bij. Ik hield me bezig met de vraag hoe ik mijn heupen moest bewegen -op zoek naar optimalisatie techniekjes; toen al een nerd-. Maar ik vond het wel leuk en gezellig saampjes, en we hadden toch seks?! Dus ik zei: “ja tuurlijk!”, waarop Paul onaangedaan zijn weg vervolgde … en afmaakte. Het zette me wel aan het denken. Wat is lekker eigenlijk? Een orgasme fakete ik weliswaar nooit. Maar bewees ik mijn lichaam een dienst met hoe het ging?

Later, heel veel later, begeleidde ik meiden op het gebied van seksuele grensoverschrijding in al haar lelijke facetten. Het viel me op dat professionals de meiden pas bij ons project aan meldden als het kwaad geschied was. Het viel me ook op dat deze professionals vooral wilden dat wij ze verder hielpen en zelf dachten niet meer zo veel voor ze te kunnen beteken. Vreemd. Het leek me dat dat anders moest.

 

Seksualiteitsprotocol

Ik schreef een brief aan Movisie met het plan om binnen elke school een seksualiteitsprotocol in te bedden. Niet één dat pas van de schappen komt als er een crisis is. Nee! Gewoon, over de hele linie goede info gericht op plezier. Met een module om professionals, die toch al een vertrouwensband hadden met pupillen, concrete handvaten te geven voor ondersteuning van individuele leerlingen waar zorgen over zijn. Het antwoord terug was dusdanig definitief en demotiverend dat het twee maand duurde voor ik mijn missie voort zette. Zat ik fout met mijn visie? Wie dan te vragen? Ellen Laan. De vrouw uit het filmpje van het college van toen. Zou ik? Ik durfde.

 

Hoe zullen we hem noemen?

Ze schreef gelijk enthousiast terug en vroeg me op de koffie in het Amsterdam UMC. De vrouw uit het filmpje gaf me privé college! Ze vertelde over de clitoris en dat de vagina een geboortekanaal is met weinig zenuwen. Penetratie is dus de minst geschikte manier voor vrouwelijk genot, maar het betere natte vinger- en tong werk werkt des te beter. Logisch!

***Note to my young self: niet lijden onder seks is niet het zelfde als genieten van seks***

Na een uur waren we nog niet uitgepraat en we maakten een nieuwe afspraak. Die tweede afspraak verliep hetzelfde. En tijdens de derde date zei ze: “weet je Sabine, ik word hoogleraar en denk er over een stichting op te richten. Maar meestal als collega’s dat doen, is dat geen lang leven beschoren. Wat denk jij?” Ik keek haar aan en zei met een soort grom in mijn stem: “Ellen, je moet dat doen!”

En wat ze toen zei veranderde mijn leven. Ze zei: “Mmmm, hoe zullen we hem dan noemen?” Hoorde ik dat goed? We? We? Ja, ze bedoelde mij met we! Onvoorstelbaar! Een paar maand later hadden we met Jeannette de Geus en Hans Korver inderdaad een stichting opgericht met de naam Stichting Seksueel Welzijn Nederland. De bijgaande foto is het moment dat we tekenden bij de notaris en is me heel dierbaar.

 

 

Doorgeven in liefde

Een erg goed bestuurder ben ik niet. In mijn enthousiasme vergeet ik soms alle vraagtekens. Erg onhandig. Maar ik ben er trots op om die eerste jaren, zij aan zij, te hebben mogen werken aan zo’n betekenisvolle beweging en zo’n grote vrouw. Wat heb ik onwaarschijnlijk veel geleerd. Wat een geluk. Daarvoor ben ik diepst dankbaar.

Toen ik een paar dagen geleden zag wie belde, wist ik gelijk wat er aan de hand moest zijn. Ellen is overleden. Tot hier kon het leven haar brengen. En ook al kunnen we haar niet missen, haar lief niet, haar dochters niet, naasten, collega’s en de gemeenschap niet; we laten haar in liefde gaan. We hebben geen keus. Oneerlijk. We hadden nog zo veel van haar willen leren. Ik had nog zo veel van haar willen leren. Maar wat een vakkundig en rijk fundament laat zij na op het gebied van vrouwelijk seksueel plezier en gendergelijkheid. Daar kunnen we op bouwen. Zij bracht ons tot hier. Het is nu aan ons om het door te geven. Wat een eervolle klus. Dankjewel Ellen.

 

Geschreven door Sabine Meulenbeld (Specialist Seksuele Soevereiniteit, trainer, coach, therapeut. (www.sabinemeulenbeld.nl)